विडंबन

आमची प्रेरणा चारोळ्या पाडणे हा माझा छंद आहे बरेच दिवस झाले मला प्रतिसाद येणं बंद आहे तरीही मी चारोळ्या पाडतच असतो सर्वाना ती वाचण्याची बळजबरी करत असतो पण त्या कंपुबाजांना साधा प्रतिसादही देता येत नाही लिहिणार्‍यालाही प्रोत्साहन मिळावं असं कधीच वाटत नाही म्हणून काय झाले मी खच पाडतच जाणार आहे कारण चारोळ्या पाडणे हा माझा छ॑द आहे ;) कृ. ह. घ्या. मराठमोळं मन

आमची प्रेरणा शरदिनी यांची गुढ कविता कारुण्याशा... चालुकेश्या... एक तारुण्यजालावरचा काव्यभीषण शब्दसेट मस्तकल्पनेच्या स्वयंभूधुंद अनर्थ काढा डुर्र डुर्र डुर्र डुर्र फक्ततात्याचा शब्दवैचित्र्याने दिपलेला सुन्नप्रतिसाद अन नवकवितेतून धनंजयाकडे वळणारा ग्रहणप्रवाह धड धड धक धक प्रतिसादांच्या दलदलीतला डबलबॅरल वाचकवॄंद स्व-हाताने बडवून घेतलेला अवलिया खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका काव्यपिंपळावरून पुनश्व हरि ओम केशवसुमारांची अचानक कडाडबूम चालुकेश्या ठो ठो ठो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या विडंबनापर्यंत...

प्रेरणा शरदिनीताईंची माफी मागून, माझी निरीक्षणाशा... एका निरीक्षणाचा कचराग्रस्त डेटासेट अभ्यासकाच्या पारख्या नजरेची कात्री कर्र कर्र कर्र उरलेल्या डेटाचे गायलेले भारूड अन डेटाचा म्यापकडे चुकतमाकत होणारा प्रवास लब डब लब डब नयनांच्या भोकांसमोर दिसणारे हिरवे बिंदू रक्तवारूणीच्या अंमलाखालचे विसंवादी बोल खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका ऑब्झर्व्हेशनमधून निघणारा पेपर त्यावर होणारा अभिनंदनाच्या इमेल्सचा वर्षाव धो धो धो... अन मग सगळंच तुलनेने शांत ... पुढच्या जी.एम.आर.टी.

णमस्कार्स लोक्स , " टार्‍याच्या डोस्क्यातले " ह्या अत्यंत मनापासून विचारपुर्वक (कि विचारपश्चिमक?) लिहीलेल्या णिबंधात्मक विडंबणातला हा कितवा तरी प्रयत्न ... पचनी पाडून घ्या ... नाय तर तापलं तापलं पघा :) रंगेश्वरम ह्यांचं "के व ळ अ प्र ति म " विडंबण '(सोडू नको)' ही वाचल्यावर हिणकसगिरी सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! म्हणूनच एक मनापासून विचारपुर्वक लिहिलेलं विडंबण स्क्वेयर =)) णडू णको . . मेला निम्मा तरी चोपायचे सोडू नको! अन प्रसंगी नडग्या फोडायचे सोडू नको!

(इलाही जमादारांच्या 'चुकले का हो ? ' ह्या अत्यंत सुंदर गझलेचे एक असुंदर विडंबन) श्वसुराला, त्रास म्हणालो, श्वसुराला, त्रास म्हणालो, चुकले का हो? मेहुणीला, 'लै खास' म्हणालो, चुकले का हो? (उरली) चिरंजीव वेदना, मस्तकी, हळहळणारी (कसली बर ? ) भाचरांना (तिच्या) , बकवास म्हणालो, चुकले का हो? बुडत्याला, तरण्यासाठी, काय लागते?

मिल्या ह्यांची अप्रतिम गजल 'सोडू नको' ही वाचल्यावर विडंबनधर्मा सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! ;) संपला रस्सा तरी चापायचे सोडू नको! अन प्रसंगी वाडगा चाटायचे सोडू नको! तू तिच्यापासून नक्की वाचशी, सांगू कसे? हेलमेटा रोज तू घालायचे सोडू नको! केस हे पडतील आपोआप त्यांच्या अंगणी रोज तू गच्चीवरी 'कोंबा'यचे सोडू नको! काय झाले सदनिकांतुन लोक पळती शेकडो? तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको! पाहिजे तर काढ सदरा सोड दोंदा मोकळे बावळ्या 'सलमान'ची जिरवायचे सोडू नको! काय हा भारी तुझा पण खर्ज 'रंग्या' लागला गर्दभासम रोज तू रेकायचे सोडू नको! चतुरंग

आमची प्रेरणा स्वप्नयोगी यांचा गुलाब जुलाबाच्या वेळी पोटावरली लव जोरात थरथरली ते पाहुन माझी छाती मुळव्याधाच्या आठवणींनी हबकली

आमची प्रेरणा क्रांति ह्यांची ही कविता.

वृद्धांच्या समस्यांचे चित्रण करणारी 'एका वृद्धाचे मनोगत' ही जागु ह्यांची कविता वाचली आणि आमच्या डोळ्यासमोर काही बेरकी म्हातारे तरळले! म्हटलं ताणलेल्या मनाला जरा विसावा देऊयात! ;) 'साठी बुद्धी नाठी' व्रत घेतले आहे कांगाव्याने आजाराच्या भंडावले आहे जेवणापेक्षा चटकमटक पोट भरत आहे सल्ले कुणाला देऊ?

प्रेरणा: 'स्वप्लिल मन' यांची ही सुगंधित सफर बघून काही (नको त्या) आठवणी जाग्या झाल्या !! ----------------------------------------------------------------------- एकदा plane मधे एक अप्सरा आणि तिची आई जवळ येऊन बसली journey मग ती विस्मरणीय होऊन गेली ! आईला तिच्या बरोबर पाहून मला वाईट वाटले दुर्भाग्यावर माझ्या मला नवल नाही वाटले ओढणी तिची माझ्या खा॑द्यावर पडत होती आणि तिची आई मात्र बाजूला करत होती विमान जसे उडे तसे वाटे व्हावा स्पर्श तिचा आईकडे बघून माझ्या अंगावर काटा यायचा माझी चांगली window seat तिला मी देऊ केली thank you म्हणून स्वीकारत आई मधे