विडंबन

सहज शक्य असा हा फ्री-हिट आणि त्यातही फुलटॉस भल्या-भल्यांनी सोडला. असा चेंडू भल्या-भल्यांनी सोडणे हे फारसे रुचले नाही. अगदी षट्कार नाही; पण एक-दोन धावांचा फटका तरी मारावा म्हटलं...

तुझाच उरला विचार केवळ
'विसर' आता अशक्य केवळ

कसे करावे तुजला राजी,
बोलतेस तू तशीही फटकळ

अशात व्हावी फितूर गात्रे
(निभाव आता अशक्य केवळ)

'पिऊन' येता पुन्हा घराशी
दिसते मजला का हे उखळ?

बारची ही तुंबली उधारी
हिशेब उरले तुझेच केवळ

राघव यांची अतिशय सुंदर कविता ...उदयात शोध काही! वाचल्यावर अतिशय आनंद झाला आणि शोधाशोध करणारे आपण एकटेच नाही ह्या जाणिवेने बरे वाटले! ;)

अजुनी उपास का रे खाण्यावयास काही?
की घातलेस पुन्हा ओठांस बांध काही?

नेहमीच लाडु दिसतो फडताळ शोधताना..
चैतन्य जागवाया, उदरात ढकल काही!

पेटावयास वणवा फक्की जरा पुरेशी..
बोकाणण्यास चिवडा पुरतात क्षणच काही!

घे वाडगा पुढे तू खाण्यावयास जगणे
श्रीखंड केशराचे उरले अजून काही!

काट्यास मोडण्याचा घे ध्यास अंतरी तू!
भातात फोडणीच्या, दाणे मिळोत काही!

प्रेरणा: विशाल कुलकर्णी यांची "बाकी ते रुसणेच खरे" कविता.
ह. घ्या.

तुझे ते खाणे भरमसाठ
आठविता गं जीव घाबरे
घास मावेना तोंडात
चरण्या दिवस ना पुरे

तु मावेना कवेत आता
बघ आरशात एकदा सखे
बांधा तुझा आता बघवेना
खाण्याचे भान तुला नुरे

वजनाचे भान काही तुला
चालता भुकंपाचे हादरे
पुन्हा डोकावणे स्वयंपाकघरात
बकासुराची बहिण का गं तु गडे

मणभर भात ताटात
वरणाचे वाहते झरे
उपाशासारखे जेवण ओरबाडणे तुझे
बाकी ते फुगणेच खरे

आपला
(विडंबक)मराठमोळा

आमची प्रेरणा कोहम यांची गझल अज्ञेय

कवितेची  वाट  लावणे  स्वाभाविक आहे
मुळात मीही तुमच्यागत  साहित्यिक आहे

रिक्षासाठी वणवण केली गल्लोगल्ली
अखेर कळले   संप आज लाक्षणिक आहे

मला खेटण्या असेल आली अनेकदा ती
ओळखता आले न ती व्यावसायिक आहे

मिठी सोडुनी निघून जातो उगीच का हा
सजून घ्या  ना कारण थोडे तांत्रिक आहे

हात तिने हातात दिल्याने नकोस दचकू
मला वाटते स्पर्श तिचा आध्यात्मिक आहे

आमची प्रेरणा वैभव जोशी यांची अप्रतिम गझल  जगून काय साधले

लिहून काय साधले विचारतोस केशवा
(निदान तू तरी असे म्हणू नकोस "केशवा")

जरा कुठे लिहायला तजेलदार लागले
धुण्यापरी तरी  कशास बडवतोस केशवा

अरे मला विचार ना, तिनेच बोंब मारली
पुन्हा पुन्हा तिला म्हणे सतावतोस केशवा

अजून वाटते नवल कशी असेल ती बया
स्मरून जीस तू असा थरारतोस केशवा

प्रेरणा: प्रेरणा यांची "मन" ही कविता..
काय करु आज विडंबनाची हुक्की आली.. ह. घ्या.

कधी सकाळी उगाच पोट दुखुन येतं..
टाकीतलं पाणी नेमकं तेव्हाच आटुन जातं..

पाण्याची जाण, फक्त, कोरडा नळ देतो!
तेव्हा फक्त टिश्यु पेपर मदत करु पाहतो..

थरारलेल्या क्षणांमागे मन जाऊन लपतं..
ते क्षण सरले की मग खुद्कन हसतं!

काल काय खाल्ले मन पुन्हा उकलू पाहतं..
पुन्हा असे खायचे नाही, वेडं, शपथ घेउन जातं!

भरलेल्या ताटावरती पुन्हा फिरून येतं..
थरारलेले क्षण पुन्हा विसरुन जातं..

प्रेरणा : शिवापा यांची "तुझ्या दु:खाविना" ही कविता

अजुन किती वेळ जाईल?
तुझी नशा कुठपर्यंत राहिल?
रात्र संपलीय पण हँगओव्हर छळतोय
नशेत झिंगल्यागत मी अजुन चालतोय
कुठलाच विचार येत नाहि तुझ्या नशेविना

अवचित फुटलेला ग्लास काळजाचे ठोके चुकवतो
टेबलावरचा प्रत्येक प्याला तुझाच भासतो
प्रत्येक रात्री वाट पहात राहतो बाटलीची
झोपही येत नाहि तुझ्या नशेविना

जाग आल्यावर लिंबु सोड्यासाठी घसा आसुसतो
तुझी नशा उतरल्यावर एकदम बावरतो
कधितरी थांबेलच पिणं, झिंगणं हे सर्व
हँगओव्हरचे हेहि संपेल पर्व

माझ्या डॅन्स बार चा कसा होता सांगू थाट.....
झगमगत्या रस्त्यातून एक आळसावलेलि पाउलवाट.......

स्वागताला असायच्या उभ्या ' डॉली' आणि 'लव्ली'......
मला तर दोघी पैकी एकही नाही 'पावली'........

या धुन्द बागीच्याचा आम्हा दिलजल्याना आसरा.......
थोडी आत गेली की सारे दु:ख विसरा.......

समोर उभ्या ललनेचे खरच आपल्यावर असते का 'मन'.......
वासनेची भागविण्या तहान तिला शिवती किती जण..........

कानात घुमायचा नाद त्या छम छम पैजणाचा........
का भ्रम होता तो वेड्या मुजोर सुखाचा..........?

"ह्यांच्या धाकाने आमच्यातला कवी मेला!" असं म्हणणारे प्राडॉ जेव्हा तब्बल तीन-तीन कवितांचा नजराणा घेऊन आलेले बघितले तेव्हा माझ्या आनंदाला पारावार राहिला नाही आणि आम्ही लगोलग मुद्याला हात घातला ;)

कवितेच्या बागेत
कळ्या सजतात
कविता कळ्यांना
स्वतःच्या केसात खोपा करुन माळतेही.
तसा विडंबक आसुसलेला असतो
कळ्यांच्या निवासी खोप्याला,
होतं काय, ओळींतून सुकलेली फुलं पडतात
आणि विडंबक निराश होतो!

दोन

गावंढळासारखी दळता येत नाही
पिठासारखी भसाभस कविता
मुकाट्यानं शांत बसावं
एका जागी, तर तेही नाही

(होळीचे औचित्य साधून,मिपावरील एक नव कवी तुषार शिंतोडे ह्यांची एक ज्वलंत कविता (म्हणजे ज्वलंत प्रतिसाद मिळवणारी कविता ) फॉलो करण्याचा एक प्रयत्न. ह्या प्रयत्नांमागे कुणालाही दुखावण्याचा किंवा सुखावण्याचा कुठलाही अंत्यस्थ (का अस्वस्थ) हेतू नाही. कृपया हलक्याने घ्यावे. )
------------------------------------------------------------------------------------
आम्ही टीकांना भीत नाही धमक्यांना घाबरत नाही
करतो कवने आम्ही होई समीकक्षकांचा हिरमोड होई
.
राज्याभिषेक झाला सिंहासनावर बसलो आम्ही
पर त्यातही दुर्दैव हे आमुचे सिंहासन 'कमोड' निघाला
.