विडंबन

प्रेरणा : क्रांति यांची जोगवा बरेच दिवसाच्या गॅप नंतर अचानक आलेला हा सांगावा गुरुवर्य केशवसुमार याना अर्पण ! नातेवाईकांच्या गावातून कुणी सांगावा धाडला? जीव पाखरू होऊन कुणाचा अभाळा भिडला वैशाखातल्या दुपारी असा घाला हा घातला ? काम धाम सोडा, चला टापशी गुंडाळा आला मैफलीला रंग , रडू हुंदक्याला भेटला अंतरात दु:खाचा असा उमाळा दाटला बुक्कागुलाल लाऊन दारी मुडदा डोलला देऊया खांदा त्याला आता लोकाना बोलवा झाकला लाकडानी बघा काडीही लावली जरा थांबा कवटी आता फुटेल आतली ======================= कंदीलसुमार.............. १४-०३-२००९

नक्कीच काल काहीतरी चुकलय काज कशानं हे अंग दुखतय आज ? कधी नाही त्या सुचल्या दोनच ओळी दंगा घातला भलत्याच वेळी अनावर नशा रात्रीची व ती खेळी खेळातील ते वेडे सुख दुखतय आज ! मनातच काय तो खेळ आता डोक्यात ही नाही सुखाचे गाव कुठे दुरवर राही दुखती कंबर मलमची का वाट पाही टपटप पाणी डोळ्यातून पडतय आज ! उदास चेह-याची वाकडी मान निस्तेज झालो लचकली मान एक नंबरी जुनं दुखणं वर आलं उफाळून पुन्हा काल ? प्रेरणा - आज

क्रांतीताईंची 'आज' ही सुंदर कविता वाचली आणि मग "त्याचे उत्तर माहीत असूनही दिले नाहीस तर डोक्याची शंभर शकले होऊन तुझ्याच पायावर लोळू लागतील" ह्या वेताळाच्या धमकीप्रमाणे, "तुझ्या धर्माला जागला नाहीस तर ह्या ओळी रात्री छळू लागतील" ह्या भीतीने मला हे लिहिणे भाग पडले!

गाळलेली हात भट्टीची>> लेवुन तवंग नवसागराचा, दारु होती तेलकट|| न पोलिसांचे डोंगर आडवे न एक्साईज चे किल्ले रासवट|| देशीच्या बारची दारं उघडी सताड उद्याचा दिवस आहे रात्रीच्या पल्याड|| बरोबर हवी खरी , साथ खमंग चखण्याची खारे दाणे ताजे ताजे , अन ग्लास हवा काचेचा|| शिलगावुनी सिगारेट मारला एक झुरका|| सोडा/पाणी टाकुन घेणे मला कधी ते जमणेच नाही || फेसाळलेली दारु आणते एक आगळीच खुमारी दुसर्‍याच्या पैशाने प्यायची तर लज्जतच न्यारी||

येतो एक आवाज गुत्यातून चीरुन दारुड्यांचा पडदा.. अन रम, आपली व्हिसकी दंग पिण्यात बेवडा...!! अन इथे... पुन्हा पिण्याची उबाळ येथे पडले हो बेवारस... बेवडा एक परि, करुनी तंगडी वरी हसले सगळे त्यावरी, खी खी खी...

प्रेरणा जयवीताईंची साधी, सोपी आणि मस्त कविता लज्जत सुखाची. (कविता वाचून त्याचा माझ्या खर्‍या आयुष्याशी संबंध लावल्यास मी जबाबदार नाही. ;-) ) लेवून तवंग तेलाचा भाजी होती गुळमट भरपूर तूप लावूनही पोळी झाली चामट होती मनात प्रचंड भिती न कुठे होता दूधाचा थेंबही खिडकी होती उघडी सताड शेजार्‍यांचा बोकाही कुंपणाच्या पल्याड झालं ते भरीत असं बेचव आणि अळणी जरी स्वयंपाक सोपा, मला कधी तो जमणेच नाही. कढीला हवी खरी, फोडणी खमंग हिंगाची हिंग थोडा ताजा अन्‌ मोहरी हवी शेजार्‍यांची तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी दुसर्‍याने बनवले

प्रेरणा प्रतिक्रीयांच्या नकाशांवरून निरीक्षतांना कंपूच्या ख्.व. म्हणाल्या, "काथ्याकूट वरच्या सदरात (..) लिखान, वाचलेस का ? तिरके प्रतिसाद आले का पहायचे आहे." आपल्या संकेतस्थळावर कंपूच्या प्रतिसादांची वाट पहातांना चिंटूने न राहून एक कौल पाडला. "लेख न वाचता +१ ..+२.. सहमत, हि कंपूबाजीच ना ?" त्यात केवढं मोठं सामान्यज्ञान होतं. धाग्यावरचे स्कॅनकेलेले लेख वाचतांना वचकातला एक त्रस्त विचारतो, "जरा हे समजून सांगता का?" आणि त्याने धाग्यावर स्कॅनलेल्या लेखाचा आढावा घेतला. हलके घ्या ;-) सन्मय देशपांडे

(काहीही नाव न सुचल्याने हे विचित्र नाव दिले आहे) ती : कवितेचे खुन पाडताना,शब्द अडकले घशात सांग सख्या कश्या वाचु,तुझ्या कविता एका दमात? ती : पाडलेल्या कवितेतुन काही शब्द चांगले उचलुन दूर करुन बाकीचा पसारा,उरल्या ओळी तीन ही असली काव्य तुझी सगळ्यांचा करतात छळ तो : सांग कसे मग करु मी काव्य,कसे निवडु शब्द प्रोपर शुद्धलेखन हे तापदायी,आणिक काव्यछंद हे डोईफोड कविता माझी बोंबलली आणि मुक्तछंदाचीही लागली वाट.

मी पहील्यांदाच विडंबन हा प्रकार करत आहे. प्रेरणा कोण? हे सांगणे न लगे... ;) घरी रीकामा वेळ काढताना भेळ करायची ठरवली असताना चुरमुर्‍याचा डबा खाली पडला आणि कांदा रडला ढसा ढसा ढसा ढसा पडलेले चुरमुरे गोळा करताना त्यातले खडे काढताना फरसाणच्या तोंडाला सुटले पाणी कैरी कापलेली पाहताना =P~ =P~ =P~ =P~ नवर्‍याला भेळ खायला देताना तोंड केले वाकडे आणि म्हणाला तो मला, "त्यापेक्षा प्रिये विकत का आणली नाहीस?"

सकाळी उठल्यावर अंथरूणातून आरश्यासमोर तोंड धुताना ब्रश मला म्हणाला "घास रे मेल्या घास, लवकर घास" आळस देताना अंग मोकळं करताना चुकून पोट म्हणालं ढम ढम ढम... ट्रेनच्या बाकड्यावर शेजारच्या भय्याचा घामट दर्प घेताना चष्मा म्हणाला "तरी मी तुला सांगत होतो भलतीकडे बघू नको"