विडंबन

राघव यांची अतिशय सुंदर कविता ...उदयात शोध काही! वाचल्यावर अतिशय आनंद झाला आणि शोधाशोध करणारे आपण एकटेच नाही ह्या जाणिवेने बरे वाटले!

प्रेरणा: विशाल कुलकर्णी यांची "बाकी ते रुसणेच खरे" कविता. ह. घ्या. तुझे ते खाणे भरमसाठ आठविता गं जीव घाबरे घास मावेना तोंडात चरण्या दिवस ना पुरे तु मावेना कवेत आता बघ आरशात एकदा सखे बांधा तुझा आता बघवेना खाण्याचे भान तुला नुरे वजनाचे भान काही तुला चालता भुकंपाचे हादरे पुन्हा डोकावणे स्वयंपाकघरात बकासुराची बहिण का गं तु गडे मणभर भात ताटात वरणाचे वाहते झरे उपाशासारखे जेवण ओरबाडणे तुझे बाकी ते फुगणेच खरे आपला (विडंबक)मराठमोळा

प्रेरणा: प्रेरणा यांची "मन" ही कविता.. काय करु आज विडंबनाची हुक्की आली.. ह. घ्या. कधी सकाळी उगाच पोट दुखुन येतं.. टाकीतलं पाणी नेमकं तेव्हाच आटुन जातं.. पाण्याची जाण, फक्त, कोरडा नळ देतो! तेव्हा फक्त टिश्यु पेपर मदत करु पाहतो.. थरारलेल्या क्षणांमागे मन जाऊन लपतं.. ते क्षण सरले की मग खुद्कन हसतं! काल काय खाल्ले मन पुन्हा उकलू पाहतं.. पुन्हा असे खायचे नाही, वेडं, शपथ घेउन जातं! भरलेल्या ताटावरती पुन्हा फिरून येतं.. थरारलेले क्षण पुन्हा विसरुन जातं..

प्रेरणा : शिवापा यांची "तुझ्या दु:खाविना" ही कविता अजुन किती वेळ जाईल? तुझी नशा कुठपर्यंत राहिल? रात्र संपलीय पण हँगओव्हर छळतोय नशेत झिंगल्यागत मी अजुन चालतोय कुठलाच विचार येत नाहि तुझ्या नशेविना अवचित फुटलेला ग्लास काळजाचे ठोके चुकवतो टेबलावरचा प्रत्येक प्याला तुझाच भासतो प्रत्येक रात्री वाट पहात राहतो बाटलीची झोपही येत नाहि तुझ्या नशेविना जाग आल्यावर लिंबु सोड्यासाठी घसा आसुसतो तुझी नशा उतरल्यावर एकदम बावरतो कधितरी थांबेलच पिणं, झिंगणं हे सर्व हँगओव्हरचे हेहि संपेल पर्व बेवड्यांच्या रांगेत पुढे सरकतांना बार बंद व्हायची वेळ आली हे कळताना पिणे सोडणे तेव्हढेसे कठिण रहाणार नाहि अवेळी प्यायची

माझ्या डॅन्स बार चा कसा होता सांगू थाट..... झगमगत्या रस्त्यातून एक आळसावलेलि पाउलवाट....... स्वागताला असायच्या उभ्या ' डॉली' आणि 'लव्ली'...... मला तर दोघी पैकी एकही नाही 'पावली'........ या धुन्द बागीच्याचा आम्हा दिलजल्याना आसरा....... थोडी आत गेली की सारे दु:ख विसरा....... समोर उभ्या ललनेचे खरच आपल्यावर असते का 'मन'....... वासनेची भागविण्या तहान तिला शिवती किती जण.......... कानात घुमायचा नाद त्या छम छम पैजणाचा........ का भ्रम होता तो वेड्या मुजोर सुखाचा..........? टांगलेला हा जीव मग धरायचा घरा कडची वाट.......... किती करावे माफ इतरानी जरी चुका सतराशे साठ.......... व्याकुळ

"ह्यांच्या धाकाने आमच्यातला कवी मेला!" असं म्हणणारे प्राडॉ जेव्हा तब्बल तीन-तीन कवितांचा नजराणा घेऊन आलेले बघितले तेव्हा माझ्या आनंदाला पारावार राहिला नाही आणि आम्ही लगोलग मुद्याला हात घातला ;) कवितेच्या बागेत कळ्या सजतात कविता कळ्यांना स्वतःच्या केसात खोपा करुन माळतेही. तसा विडंबक आसुसलेला असतो कळ्यांच्या निवासी खोप्याला, होतं काय, ओळींतून सुकलेली फुलं पडतात आणि विडंबक निराश होतो! दोन गावंढळासारखी दळता येत नाही पिठासारखी भसाभस कविता मुकाट्यानं शांत बसावं एका जागी, तर तेही नाही जालावर येतो हायसे वाटण्याचे क्षण मिळावेत म्हणून, तर इथेही कवीच्य

(होळीचे औचित्य साधून,मिपावरील एक नव कवी तुषार शिंतोडे ह्यांची एक ज्वलंत कविता (म्हणजे ज्वलंत प्रतिसाद मिळवणारी कविता ) फॉलो करण्याचा एक प्रयत्न. ह्या प्रयत्नांमागे कुणालाही दुखावण्याचा किंवा सुखावण्याचा कुठलाही अंत्यस्थ (का अस्वस्थ) हेतू नाही. कृपया हलक्याने घ्यावे.

अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित कहर मला तू, रिती तरीही निबंद प्रतिभा माझी राहिली कशी? टंकताना प्रतिसादाचे नव्हते भान मजला, आता हे अवैचारीक प्रतिसाद राहू दे तुझ्याचपाशी! कुपितले, खिशातले लेख आगळे कसे , कधी अन कुणी टंकले, कुणास ठावे? खरडीखरडींवरी आवाहनाच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते वैचारीक समुपदेशनवाले उधळलीस तू विडंबने माझ्या भग्न मनावर तुरट कडवट नासक्या शेंगदाण्याची काय करू मी?