विडंबन

पुणेकरांच्या सूपिक डोक्यातून नेहमीच नवीन काहीतरी उगवत असतं... पुणेरी पाट्या म्हणजे तर बारमाही पीक... आता खालची पाटी बघून कोणी या मेस मधे जेवायला जाइल का असा प्रश्ण नक्कीच पडेल... पण ह्या पाटीवरून पुणेकर मंडळी नियमांची किती पक्की असतात हे लक्षात येतं !! गिहाईक गेलं तरी चालेल ,पण नियम हे पाळलेच गेले पाहीजेत....

प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद!

काव्यरस

हास्य

कार्यबाहुल्या मुळे गेले काही महिने जालावर फारसा वावर करता आला नाही.. आज थोडा निवांत वेळ मिळाला आणि आमच्या गुरुजींना केलेले खोडसाळ गंड काव्य आमच्या वाचनात आले . ते वाचून आम्हाला ही गंड झाला ..

मी कवी आहे, मला ही कंड आहे
फक्त वृत्ता चा मला हा गंड आहे

'र' पुढे 'ट' ठेवुनी मी रोज लिहितो
पाडला नाही कधी मी खंड आहे!

वाचले तर पाहिजे हे काव्य कोणी
दोनशे कडव्यात लिहिला खंड आहे

चांगल्या मिळती न आता जमीनी
ह्या मुळे धंदा विडंबन थंड आहे

मुक्तछंदालाच आम्ही काव्य म्हणतो

बेसनलाडूची सुंदर कविता प्रपोजल् वाचुन आणी ब्रिटीश भाऊंचा सुख म्हंजे नक्की काय आसत वाचुन थोडीशी आत्मशांती करावीशी वाटली. अर्थात सगल मानन्यावर हाय की.... आणला कविकल्पनांचा घोळ तुझ्यासाठी, पण मुजोर्‍या पुस्तकी शब्दांचा थर मारलाय समिक्षकाने आधिच तुझ्या गळ्यात भोळ्या कवीच्या कल्पनांची घातलेय मंदासारखी पैरण तुझे तुच पायात पुस्तकात बघुन लिहीन म्हटलं, डोके खाजवुन सांगेन म्हटलं, सार्‍यांना गुदगुल्या करून जागवेन म्हटलं, तर शब्दांच्या नुसत्या फिरक्या घेत डोळे चिंब मिटून ते प्रतिसादांच्या मिठीत आणि माझे श

मिसळपावावर नवीनच आलेले कवी ज्ञानेश ह्यांच्या 'मी लिहितो तेव्हा...' ह्या सुंदर कवितेने आम्हाला स्फूर्ती दिली नसती तरच नवल!

काव्यरस

हास्य

२००३च्या मे महिन्यातली दोन तारखेची ती दुपार. टळटळीत उन्हामुळे घराबाहेर पडुच नये असे वाटायला लावणारी. भरदुपारी मी मात्र बातम्या शोधत फिरत होतो. माझ्या धंद्याला अन संपादकाला शिव्या घालत अन अश्या उन्हात छानपैकी पंखा, एसी वगैरे लावुन एखाद्या थंड खोलीत बसुन काम करणार्‍या किंवा घरीच बसुन वामकुक्षी करणार्‍या सार्‍या जगाच्या नावाने मनोमन खडे फोडत. असाच फिरता फिरता गेलो क्राईम ब्रँच मधे अन समोर दिसली एसीपी शिंदेंची केबिन. एसीपी शिंदे बरोबर माझे तसे चांगले संबंध. त्यांनी कंजारभाट समाजातल्या लोकांना दारु गाळणे वगैरे बेकायदा धंदे सोडुन द्यावे म्हणुन त्यांनी केलेले काम मी पाहिले होतेच.

प्रेरणा काण्याचं बघणं सगळीच गंमत छावीला पटवताना थेरडीची फसगत!

काव्यरस

हास्य

सुनीलरावांचा जुळ्या चिंबोर्‍या हा धागा आणि नीधप यांची ही कविता ह्या वरून पुढील विडंबन स्फूरले. आधी प्रतिसादात दिले होते ते इथे (खास लोकाग्रहास्तव) स्वतंत्र धाग्यात देत आहे :) चल!

आधार: प्राजूताईंची कविता (आणि फालतू सास-बहू टिव्ही सिरीयल्स) (पस्तूत विडंबनात मला प्राजूताईंच्या कवितेची माझी भ्रष्ट नक्कल व त्यातील आईसारख्या (तसेच सासुबाईंसारख्यासुद्धा) व्यक्तींची टिंगल करण्याचा अजीबात हेतू नव्हता. प्रत्येक आई आदरणीय आहे, वंदनीय आहे. माझा कुणाच्याही भावना दुखवण्याचा हेतू नाही. मी केलेले विडंबन हि फक्त कल्पना समजावी.) माझं तुमच्यासोबत असणं.. तुमच्या (खोट्या)कौतुकात माझं बुडुन जाणं.. तुमच्या आवडीनिवडी सांभाळण्यासाठी मी माझ्या पार्लरच्या कामांना बाजूला ठेवणं.. संपूर्ण आयुष्यभर चालणारा हा कौतुकाचा सोहळा..!! पण...

Taxonomy upgrade extras

विरंगुळा