विडंबन

राहून राहून वाटतं
मी मिपाकर कसा?

माझी प्रोफाईल जरी इथे
माझं लेखन होई तिथे
माझा जीव माझ्या ब्लॉगात
मी बोलतो तिथे पद्यात
चारोळ्यांची थप्पी एक
आणि हायकूही अनेक
माझ्या लिहिण्याची इश्टाईल वेगळी
म्हणुन का केवळ असा उसासा?

प्रतिसादार्जनाची हौस म्हणुन
आलो एकदाचा मिसळपावात
खवचटपणाची हौस म्हणून
डोकावेन इतरांच्या खरडवह्यांत
एक प्रतिसाद चालतात तर
आवांतरालाच विरोध कसा?

आमची प्रेरणा धोंडोपंत यांची सुरेख गझल बोलली जाते मराठी, मान ते घर आपुले

सुजवले इतके.... मला की चेहरा उरला कुठे?
ओळखावा अन स्वःता इतका बरा उरला कुठे?

दुष्ट सासू आज बघ ही नेमकी आली घरी
झोपण्या आम्हा घरी मग कोपरा उरला कुठे?

ड्राय डेला बंद झाले बार माझे रोजचे
झिजवला नाही असा मग उंबरा उरला कुठे?

आमची घाईच नडली काल पार्किंगच्यामधे
हात मग तो ठणकणारा वापरा उरला कुठे?

वाचले जाते विडंबन, मान ते स्थळ आपुले
'केशवा' जाली तुला रे, आसरा उरला कुठे?

----केशवसुमार

प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद! ;)

भात सागुती, कांदा संगती
चेप राजसा भिऊ नको..
तर्रि अमृती, रे वाटी रिती
कमी उगा तू जेवू नको..

मांडिस अलगद, दोंद टेकले
गळा जाडशा-वळ्या गुंफिले
घर्मबिंदू अन नयनी गंगा
तोंड माखले , तवंग रंगा

दंग भोजनी उरकू नको..
चेप राजसा भिऊ नको..

चटचट वाजे पुन्हा पाऊल
नवा वाढपी नवीन चाहूल
आर्त भुकेने पोट पुकारे
जिलबी दिसता, लाळ पाझरे

पंचकडी तू सोडू नको..
चेप राजसा भिऊ नको..

कार्यबाहुल्या मुळे गेले काही महिने जालावर फारसा वावर करता आला नाही.. आज थोडा निवांत वेळ मिळाला आणि आमच्या गुरुजींना केलेले खोडसाळ गंड काव्य आमच्या वाचनात आले . ते वाचून आम्हाला ही गंड झाला ..

मी कवी आहे, मला ही कंड आहे
फक्त वृत्ता चा मला हा गंड आहे

'र' पुढे 'ट' ठेवुनी मी रोज लिहितो
पाडला नाही कधी मी खंड आहे!

वाचले तर पाहिजे हे काव्य कोणी
दोनशे कडव्यात लिहिला खंड आहे

चांगल्या मिळती न आता जमीनी
ह्या मुळे धंदा विडंबन थंड आहे

बेसनलाडूची सुंदर कविता प्रपोजल् वाचुन आणी ब्रिटीश भाऊंचा सुख म्हंजे नक्की काय आसत वाचुन थोडीशी आत्मशांती करावीशी वाटली.
अर्थात सगल मानन्यावर हाय की....

मिसळपावावर नवीनच आलेले कवी ज्ञानेश ह्यांच्या 'मी लिहितो तेव्हा...' ह्या सुंदर कवितेने आम्हाला स्फूर्ती दिली नसती तरच नवल! :)
============
तो लिहितो तेव्हा माझी,
बोबडी पहा हो वळते
तो इथे सारखा दिसतो
अन दशा बावरी होते

तो लिहितो तेव्हा सगळ्या
जालाचा लगदा होतो
शब्दांच्या भडिमाराला
मी 'टिपतो', बोळा होतो

तो लिहितो तेव्हा लिहिणे,
दु:स्वप्न जणू का होते
झीनत, हेलन, बिंदूने
स्वप्नातच थरथर होते