प्रेमकाव्य

नमस्कार,

मिसळपावच्या इतिहासात प्रथमच खफ वरील साहित्य इथे प्रकाशित करतो आहे. आपण धाग्याचा खफ अनेकदा झालेला पाहिला असेल पण ही अशी ही पहिलीच वेळ असावी की आम्ही खफचाच धागा करुन एक प्रकारे बॅकवर्ड इंटीग्रेशन केले आहे. तरी कोणत्याही पुर्वग्रहदुषित नजरेने आमच्या सदर धाग्याचा आस्वाद घ्यावा आणि प्रतिक्रियांचा पाऊस त्यावर पाडावा ही न्रम विनंती.

हे साहित्य आमचे एकट्याचे नसुन आमच्या ह्या योजनेत अभावितपणे सहभागी झालेल्या श्री नावातकायआहे, श्री भेन्डिबाजार, श्री कुक, श्री स्वानंद व सौ. शुचिताई यांचे आहे.

तू कूक मी स्नेही
तू बूक मी वही

होईल कधी गे भेट ?
कासावीस हा प्राण कधीचा कंठाशी ये थेट

ओझरते मी तुला पाहिले
थार्‍यावरचे चित्त उडाले
मनोरथांचे चढले इमले
क्षणात स्वप्ने किती पाहिली कितीक रचले बेत

ओठांवरती शब्द न येती
मनात पण पाझरते प्रीति
परतून जेव्हा पडेल गाठी
नकोस लाजू दे डोळ्यांनी एकतरी संकेत

एकच आशा येशील गे तू
जुळतील धागे जुळतील हेतू
केव्हा होईल भेट परंतू
अधीर आतुर ह्रदय बिचारे तुझीच चाहूल घेत

-स्वानंद
https://amrutsanchay.blogspot.com/

माझ्या येथील काव्याचे हे विडंबन म्हणावे की स्वतंत्र काव्य हे तुम्हीच ठरवा.

आग कारभारनी हातरून टाक, चल घाई कर
माझ्या झोपेची झाली आता येळ ||धृ||

दिसभर मी राबराबतो
कष्टानं दमून जातो
किती आटवन तुझी मला येई
कामामदी बी लक्ष लागत न्हाई
दोन घटका बसावं वाटं तुझ्याजवळ
माझ्या झोपेची झाली आता येळ ||१||

बर्‍याच दिवसांनी तिचा फोन आला
उचलताना माझा काळजाचा ठोकाच चुकला

"काय रे आजकाल फोन येत नाही तुझा
कुणी दुसरं भेटलं म्हणून विसरलास का मला?"

"तू असं म्हणावं याचं मला नवल वाटतं
तुझ्या मनात नेमकं काय आहे हेच कळत नाही.

फोन केला तर कधी स्पष्ट बोलत नाही
नाही केला तर म्हणते मी का तुला आवडत नाही?

ते सोड......
आज कसा फोन केला ते तर सांग."

"काही नाही रे......
जरा मन मोकळं करावसं वाटलं.
तुझ्याशिवाय दुसरं कोणी जवळचं नाही वाटलं

पावसांत वडवानल ! ! !

बरसत होता श्रावण अगणित,
ऋतू प्रेमाचा होता फुलला,
विद्युलतेसम प्रकटलीस तू,
इंद्रधनूहि स्वागतास अवतरला.

पाऊस रिमझिम, तू ओलेती,
तन-मन माझेहि ओलेती,
केस झटकणे तुझे त्या क्षणी,
बरसले अगणित माणिक मोती.

उधळीत रंग असे लावण्याचे,
आलीगिले तू अवचित मजला,
पावसांत जर वडवानल पेटला,
मी दोषीन पावसाला..

निरंजन वहाळेकर