प्रेमकाव्य

प्रिय पाचोळ्या

तुझ्या आठवांची मनी पानं उभी र्‍हाई
साद सुन्या आभाळाची तुझे गीत गाई
तरी मेघ दाटला हा पाचोळ्याच्या ठायी
हरवल देह भान मावळल्या नभी
झाकोळुनी हरवतो श्वास वेडापिसा
वनवा ह्यो उरी पेटला... जीव गुंतला

जीव गुंतला ....जीव गुंतला ...जीव गुंतला...जीव गुंतला

सोडली रे फ़ुलपान घेतला वसा तुझा
तूच प्रीत दाखीव गा जीव गुंतला
ओली दवा थंडगार, झोंबती रे ही हवा
ह्यो तुझ्याच काळजात जीव गुंतला

ओघळली प्राणज्योत दुर, डोंगर , दु:खाची खायी
झडलेल्या झाडापरी जीनं, अंगार, जीवाला जाळी

जरी व्यक्त होती मनी आर्त गाणी..
तुला ना कळे लोचनांची कहाणी..

नदी-सागराची घडे भेट साधी..
तरी, अंतरी, छेडते सूर आधी!
शब्दांविना बोलते मूकवाणी..
तुला ना कळे लोचनांची कहाणी..

कधी भासती, भास झाले खरे हे!
कधी श्वास माझा उगा अडखळे रे!!
सुखाची दरी, ही अशी जीवघेणी..
तुला ना कळे लोचनांची कहाणी..

नको रे असा दूर जाऊ सख्या तू..
सुगंधाविना मोगरा पोरका तू..
सांगू कसे, का फुले - रातराणी!!
तुला ना कळे लोचनांची कहाणी..

शुभम्

थांबलेली सांज,
कातरवेळ...
मनात तूच..
तसाच नेहेमीसारखा !
तेच जीवघेणं हसू ,
तीच बेफिकीरी.
त्या बेफिकीरीची भुरळ,
ते गुंतत जाणं...नकळत !!
ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड...
भेटण्यासाठी.
मग कबूली, ते उमजणं, समजून घेणं
तो बहर, तो मोहर....
सार्याल जगाचा विसर !
पावसातलं भटकणं,
चांदण्यातलं भिजणं,
कवितेतलं रमणं,
डायरीतल्या गुलाबाच्या पाकळ्या....
...
..
अन्‌ अचानक...
अचानक तुझं हरवणं ..
मग तुझं अस्तित्व
फक्त फ़ोटोतलं,
आठवणीतलं, स्पर्शातलं !
तो पाऊस, ते चांदणं, त्या कविता….पाकळ्या,
सारं काही पोरकं,

मूळ गीत: सूर तेच छेडिता

मूळ गीत एका प्रियकरानं प्रेयसीसाठी म्हटलेलं आहे. गमंत अशी असते की बहुतांशी लोकांची प्रेयसी जेव्हा सुटते, तेव्हा त्यांना सिगारेट ही नवी प्रेयसी हमखास मिळत असते. या कल्पनेवर या गाण्याचे शब्द सहज इकडे तिकडे ठेऊन पाहिले आणि तयार झालं धूर तोच काढीता...

नदीतटावर रात्रभर मी थकलो तुझी पाहुनी वाट
प्रिये तिष्ठत थांबली बघ क्षितीजावर येऊनी पहाट
नभात पाहा खोळंबून राहे चांदण्यांची वरात
अजून थोडा रेंगाळत फिरतो कालचाच सांजवात

सुगंधास्तव तुझ्या झुरते मुग्ध रातराणी एकांतात
दूर लवलवते तेल घालूनी ज्योत नयनी गवाक्षात
थरथरे पालवी अस्वस्थपणे तरंग उठवुनी डोहात
ताटकळते उभी तशीच ओल्या दवात भिजुनी चिंब रात

जागली तरी तशीच बसली ती पाखरे अजुनी कोटरात
तुझ्या आगमनाची अशी प्रतीक्षा राहिली भरुनी चराचरात
जरी होईल निस्तेज तो दिशा उजळता होऊनी प्रभात
तरी थांबला बघ तुला पाहण्या चंद्रमा अजुनी अंबरात...

तो दिनकर तिकडे जसजसा बुडत चालला आहे
अन् माझा आठवणींचा डोह घुसळला जात आहे

पलीकडे एक सुंदर पहाट फुलणार आहे
इकडे माझ्या आयुष्याची वाट हरवली आहे

इतके दिवस या आठवणी दडपून टाकल्या होत्या
मग आजच का या पुन्हा आठवू पाहात आहेत?

उद्या काहीतरी घडणार आहे का?
माझ्या प्रिय व्यक्तीला काही होणार तर नसेल ना?

देवा, तिला नेहमी आनंदात ठेव
काढत नसेल माझी आठवण तरी सुखात ठेव

माझ्या आठवांच्या लहरी तिच्यापर्यंत पोहोचू नको देऊस
मन माझे रडले तरी तिला ऐकू नको येऊ देऊस

विसरून गेली मला तरी सुद्धा चालेल
पण भेट जर कधी झाली तर ओळख मात्र दाखव