थांबलेली सांज, कातरवेळ... मनात तूच.. तसाच नेहेमीसारखा ! तेच जीवघेणं हसू , तीच बेफिकीरी. त्या बेफिकीरीची भुरळ, ते गुंतत जाणं...नकळत !! ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड... भेटण्यासाठी. मग कबूली, ते उमजणं, समजून घेणं तो बहर, तो मोहर.... सार्याल जगाचा विसर ! पावसातलं भटकणं, चांदण्यातलं भिजणं, कवितेतलं रमणं, डायरीतल्या गुलाबाच्या पाकळ्या.... ... .. अन्‌ अचानक... अचानक तुझं हरवणं .. मग तुझं अस्तित्व फक्त फ़ोटोतलं, आठवणीतलं, स्पर्शातलं ! तो पाऊस, ते चांदणं, त्या कविता….पाकळ्या, सारं काही पोरकं, तुझ्याशिवाय ! आता सांज डोळ्यात, रात्रीच्या प्रतिक्षेत आणि रात्र.... रात्र तुझ्या चांदण्यात ! जयश्री अंबासकर