प्रेमकाव्य

वेदना

एक होती गोजिरी,
रुसुनी बसली कोपरी
काही केल्या बोलेना,
तिच्यापुढे आमचे काही चालेना

नाक आहे छोटेसे,
गुस्स्यात होते थोडे मोठेसे
खळी पडते गालावर,
गुस्स्यात पडे कपाळावर

आकाशी उडे जसे पाखरू,
तसे नाजूक आहे माझे कोकरू
शिंगांनी जरी देई मार,
माया आहे मनी फार

-विअर्ड विक्स

(चाल बडबड गीताप्रमाणे लावावी. हे बडबड गीत म्हणून सुद्धा चालू शकते. परंतु हे गीत अल्लड, निर्मळ नि कोमल मनाच्या प्रेयसीला ही सादर करू शकता...)

सखे तू जवळ नसतांना
तुझे डोळे फार गोंधळ घालतात
सगळचं कसं विनाकारण उत्कट होत जातं
------
गोठलेल्या शाईसारखी काळी रात्र
आणि थंड पडलेल्या
इवलाश्या खिडकीतून दिसणारी
ती लोभस चंद्रकोर...
तुझ्या डोळ्यांचा आभास निर्माण करतात
आणि मग फार गोंधळ होतो...
सगळचं कसं विनाकारण उत्कट होत जातं
--------
सखे तू जवळ नसतांना
बघता बघता कोर्‍या कागदाची कविता होते
झरझर लेखणी शब्द पाझरते...
कविता तुझे वर्णन करायला लागते
तुझ्या डोळ्यातल्या अगणित छटांमध्ये गुरफटते
मग तिचाच गोंधळ होतो, आणि
सगळीच आंधळी कोशिंबीर होऊन बसते
नुसताच गोंधळ, आणि मग

तुम्हा सांगतो लोकहो । लक्ष देऊनी ऐकाहो ।

बाकी सगळे विसरा हो । पण हे नाही ।।१।।

प्रथम प्रेमाची महती । कित्येकांनी सांगितली आधी ।

संपल्या कितीक दौती । संपली ती शाई ।।२।।

प्रथम प्रेम आयुष्यात । जशी जिलबी पाकात ।

जितके मुरते मनात । गोडी येई ।।२।।

प्रत्येकाची वेगळी रीत । कुणी बसते झुरत ।

कुणी विचारे थेट । नको दिरंगाई ।।३।।

कुणा नडते अति घाई । कुणा सहज सफलता येई ।

कुणी न धडके राही । हाती पायी ।।४।।

भाग्यवंतांचे स्वप्न रंगले । उर्वरितांचे हवेत इमले ।

"ती"चे कुठेतरी जमले । कळलेच नाही ।।५।।

नभामध्ये तारकांचा
थवा धुंद आहे,
झुळूझुळू वाहणारा
'अनिल' मंद आहे !!

पावलात तुझ्या
घुंगरूचा नाद तो,
तालावर बेहोष
मी बेधुंद आहे !!

केसांत अडखळून
वाऱ्यास गंध आहे,
गालावरच्या खळीचा
हृदयास छंद आहे !!

रक्तिम ओठ चावताना
तू दिसतेस अशी,
तुझ्या त्या इशाऱ्यावर
मन गुंग आहे !!

तो कटाक्ष तिरका
अन निर्मळ हास्य,
कसं सांगू सखे
मी बेबंद आहे !!
...खरंच बेबंद आहे !!

लांबच लांब डांबरी रस्त्यावर
घरंगळत जाणारे पावसाचे पाणी
कुठेतरी जाऊन थांबत असेलच
कदाचित, तिथेच तू भेटशील..
--
तुला ते पाणी भेटल्यावर
मी सोडलेली कागदाची नाव
तुला सापडली असेलच त्यावर
त्या नावेत तुझ्यासाठी
माझी स्वप्नं पाठवली आहेत
एखाद्या तरी स्वप्नाने तुला
घायाळ केले असेलचं...
--
त्या नावे पाठोपाठ
नारळाच्या करवंटीत
चार चाफ्याची फुलं पाठवली आहेत
सकाळी घराच्या मागच्या आंगणात
सापडली तेव्हा
तुझ्या स्मिताचा सुगंध आठवला
--
तुझ्यापर्यंत पोहचतांना
किती चिमुकले भवरे पार केले असतील
त्या नावेने कुणास ठाऊक

स्वर्गातून अवतरली तु, जणु मदनाची रती,
लावण्यवती परी तु, पाहताक्षणी गुंग झाली मती
तु येताच पक्षी, गातात स्वागतगीते,
दवावरून चालते तु, तेव्हा गवतही शहारते
केसांशी खेळत जेव्हा, वारा तुला झोंबी घालतो,
मनातल्या मनात तेव्हा, त्याचाही हेवा वाटतो
शृंगारासाठी तु एक, टवटवीत गूलाब हाती घेतला,
पण सौँदर्य तुझे पाहुन, बिचारा गूलाबही लाजला
तु जिथे ठेवते पाऊल, तिथे धरणीलाही प्रेमांकुर फूटतो,
आणि तुझ्या बागडण्याने, प्रेमाचा सुगंध दरवळतो
चिँब पावसात भिजताना, तु बेधुंद झाली,
आणि तुझ्यासमवेत नशा, मलाही चढत गेली
दाट धुक्याला लपेटून, हरवून गेली कुठे,

मागितलाच कोणी कधी
माझ्या जिवंतपणाचा पुरावा,
की शोधाशोध चालू होते असंख्य
कवितांची, वह्या-कागदांची, ई-मेल्स् ची,
अश्रू पडून फुटलेल्या शाईची,
(त्यातलं काही नाहीच मिळालं,तर)
आपल्या दिवसरात्रींची, उन्हापावसाची, हसण्यारडण्याची
(पण हे सगळं कधीच संपून गेलंय!)
फोटो, मिस्ड् कॉल्स्, मेसेजेस्, फॉरवर्ड्स् ची
(आता तर तुझा नंबरही माहीत नाही)
...
न गवसणाऱ्या, न उरलेल्या, निरुपयोगी
निरर्थक, निर्जीव, निर्माल्य सगळ्यात
सतत, केवळ तुलाच धुंडाळत राहणं,
इतकाच माझ्या सजीवतेचा दाखला
पुरेसा नाहीये का तुला?
(का पुरेसा नाहीये तुला?)

तू गेलीस आणि मीच मला शोधीत राहिलो..
सुकलेली तुटकी स्वप्ने कुरवाळीत राहिलो
अधरांवर उरली एक अधिरशी हूरहूर ओली
कावितेत तुझ्या मी आठवणी गुंफीत राहिलो..

तू गेलिस तेव्हा सांज जराशी ओली होती
नुकतीच पसरली प्रेमफुलांवर लाली होती
तू अश्रूसम पापणीतुनी ओघळून जाता
तो अश्रू ओला चोहिकडे शोधीत राहिलो..

गे स्मरती सखये सांजेच्या त्या वेड्या भेटी
अंतरात अजुनी सलती त्या स्मरणांच्या गाठी
बघ धून आळवीत नित्याची मी होवूनी कान्हा
राधा म्हणुनी तुजला गे हाकारीत राहिलो..