मुक्तक

तुझी आठवण येते. हेच एक निर्विवाद सत्य कोपऱ्यात मुलासारखे उभे असते. हवं ते म्हण, हव्या त्या व्याख्या आणि संज्ञा निवड. जोवर देहाचे अस्तर नव्याने फुलत आहे तोवर माझं मन तुझ्या पास येत राहील. चुकलेल्या क्षणांसाठी आकांत करावासा वाटतो मला, करतोही तो जीव तोडून, आतड्यापासून. जीविताचे गुपित जगजाहीर करू म्हणतोस तर तुझ्या आपलेपणाचा ध्यास ओरडून सांगावा लागेल. तुला कितीवेळा ते ऐकू आलंही आहे, तू तुझ्या दुर्लक्षाची मालकी मला दे आता. तेव्हढी माया अजून दाटून येत असेल तुझ्यात. ती देखील जीवापाड जपेन. विश्वासाचा एक आभाळतुकडा तुझ्या अंतरंगात तरंगत असेल की, बघ मी किती झरोके उघडतो त्यासाठी. बोलण्यासाठी जेव्हा विषय

माणूस असण्याचे तापत्रय भोग-उपभोगल्यावर, दुनियादारीचा तिरका खेकडा सर्वांगावर नाचवल्यावर, प्रवासाची मोठीच मजल मारून, थकून येतो तुझ्या घरी. तुझ्या मंद हालचाली डोळे भरून पाहीन, तुझ्या खांद्यावर शांत झोपून जाईन. बोल बोल बोलण्याचे खापर फुटून गेलेलं असेल. तुझ्या ओठांवरचं लालभडक हसू आणि खोल काही शोधत जाणारी नजर, दोन्हीत हरवून जायचंय. डोळ्यात समाधान असेल तू जवळ असल्याचे, असेल स्पर्शात निरामय ओलावा, तेव्हा सैल झालेलं अंग आवडता कंटाळा मागेल. तुझ्या उबेची आस लागेल कसलीच घाई नसलेली. भटकून रानात खालेल्या मटण-भाताचे, सुसाट गाडी पळवून कुठेतरी चहा पिल्याचे, बसच्या उशिराच्या वैतागाचे, थेटरातल्या काळोख

सभोवताली उदासी साचून राहीली आहे तीचा परीघ केवढा हे माहीत नाही माहीती करुन घेण्याची गरजही वाटत नाही इथे फक्त मी आहे आणि माझ्यामध्येही ती आहे अगदी तुझ्यासारखीच... ती सुद्धा हल्ली कधीतरीच येते भेटायला, पण येते... मग मी सुद्धा तीच्यासोबत काही क्षण घालवतो ती लवकर जाऊ नये म्हणुन मुद्दाम एकटाच राहतो आता तर वाटतं तीच मला जास्त जवळची आहे अगदी तुझ्यापेक्षाही... ही उदासी मला बर्याच ठिकाणी फिरवते त्यातल्या काही जागा अजुनही ओळखीच्या वाटतात मग तिथले गंध, आवाज मनात दाटतात पण खरतर त्या सार्याच आता अनोळखी आहेत, अगदी तुझ्यासारख्याच... मला माहीत आहे ही जास्त वेळ राहणार नाही, पण तरीही मी तीची मनधरणी करत र