मुक्तक

माझे असंख्य तुकडे करत
खुशाल ह्याच्या त्याच्या झोळीत टाकत होतास
ते मिरवत होते माझी लक्तर मूर्खांच्या नंदनवनात
आणि तू तुझ देवपण.

तुझ्या पायांशी तेव्हा रास पडली होती
नमस्कारांची, फेडलेल्या नवसांची,
अन थातूर मातुर अर्जांची
आणि त्यांच्या हातात होते
सुखाचे असंख्य अश्रूबंबाळ दुःखी तुकडे

दोन्हीही चक्रवाढ व्याजाने वाढत जाणारे…

मी हि जन्मा पासून फिरतो आहे
सुखाच्या शोधात
दरया,खोरयात,
झाडांच्या सळसळणारया पानात,
नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात
पण दुक्खः जणू पाठच सोडत नाही,
दरया,खोरयात,
झाडांच्या सळसळणारया पानात,
नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात.
दररोज कित्येक मरण यातना भोगतो
स्वप्नांचे जड ओझे घेऊन
जगण्याची उभारी देणारे
कुणी तरी भेटेल काय ?
दरया,खोरयात,
झाडांच्या सळसळणारया पानात,
नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात.

आला पहा कवी तो - आला पहा कवी तो -
उलट्या दिशेस पळतो पाहून त्यास जो तो !
इकडून सिंह आला ; तिकडून बघ कवी तो
सिंहासमोर जो तो जबड्यात शिरु पहातो !
का वाटते कवीचे भय फार सज्जनाला
वाळीत का कवीला तो टाकण्यास बघतो !
जखमी कधी कुणाला ना वार करि कुणावर
अध्यात ना कुणाच्या मध्यात तोच नसतो !
आली जरी त्सुनामी ; लाटांवरी तियेच्या
हळुवार तो मनाने कविता करीत असतो !
ती एक ठेच साधी जखमी तुम्हांस करते

(चाल : शब्दावाचून कळले सारे शब्दांच्या पलीकडले - )

चष्मा असुनी दिसले नाही -
रस्त्याच्या पलीकडले ,
प्रथम तुला पाहियले ; पाउल
खड्ड्यात कसे पडले ?

शर्ट नवा मी खास घातला -
पँट नवी, अन् चष्माहि नवा !
त्या दिवशी का प्रथमच माझे
बूट सांग अडखळले ?

आवडते कपडे त्या रात्री ;
खड्ड्यातच फाटले किति तरी ...
परीटघडीच्या त्या कपड्यांचे
रफू न मज परवडले !

बस स्टँड

परवाच खुप कधीचा गावाकडे गेलो.
तशी आठवण यायची पण सवड नव्हती होत.
म्हणून वेळात वेळ काढून गेलो.
आठवणीतल्या आठवणी आठवीत गेलो.