मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.
(चाल : देहाची तिजोरी - भक्तीचाच ठेवा )
फोडली तिजोरी - लुटला सर्व ठेवा
पकडणार चोरांना त्या - पकडणार केव्हा ?
नसे दूर चौकी इथुनी फार पोलिसांची ,
तरी चोरटयांच्या नाही भीती मुळी त्यांची -
सरावल्या चोरांनी का दंड थोपटावा ?
उजेडात होते पहाणी - अंधारात साsssफ
चोरट्यांच्या हाती लागे द्रव्य ते अमाप -
दक्ष पोलिसांची कैसी नसते गस्त तेव्हां ?
पोरीच्या इवल्या इवल्या डोळ्यांनी जाऊ नका जाऊ नका म्हणत असताना जड पाऊलांनी निरोप घेऊन टॅक्सी एअर-पोर्ट कधी निघाली.
तोच रस्ता , तीच वळण तेच सोपस्कार पार पाडून विमानात स्थिरवलो. विमानाच्या खिडकीतून बाहेर बघत मनातील निराशा हळु हळु वाढु लागली होती. ढगांचे काळे-पांढरे पुंजके जितके घट्ट होत होते तितकेच मनातील निराशेचे ढग दाटले होते. अधून-मधून जमिनीवरचे पाण्यचे तलाव डोळ्यात कवडसे खुपसत होते. जे खर तर सुंदर दिसायला हव होत तेच खुपत होत.
मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित.
(चालः चल री सजनी अब क्या सोचे)
लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे
डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे
लिही रे...
टाकून खरडी भिक्षा मागणे
जमवून कंपू गोंधळ घालणे
असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे
लिही रे...
असेलही तुझी लेखणी धमाल
करिती इथले सगळेचि लाल
स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे
लिही रे...
लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन
गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन
दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे
लिही रे...
मी एक मिडल क्लास ...............
सकाळी साडे सहाचा गजर वाजतो
तो मी चरफडत बंद करून टाकतो
चला ऑफिसला जायचे (च )म्हणून
रडत - खडत साडेसातला उठतो
मला झालेली असते आंघोळीची घाई
त्यात पेपरला न्यूज असते आज तुमच्या एरियाला
टिंब टिंब कारणामुळे पाणीपुरवठा नाही
कसेबसे ४ मग्गे घेऊन स्नान करावे
कुठ राहिला फेस ,अन साबण तर टॉवेलाने पुसावे .....
कृष्ण - १
कधी कधी वाटते......
कृष्ण होण्यापेक्षा राधा व्हावे......
पहाटेच्या चांद्रवैभवाचे रुपेरी चांद्रकण गाळणार्‍या कदंब वृक्षाखाली..........
सुंदर मोरपिसांच्या........
मोठ्या मोठ्या डोळ्यांची नक्षी असलेली.....
उदात्त युगांतीत प्रेमाची भरजरी शाल पांघरावी....
म्हणजे मग.....
द्रौपदीच्या अब्रूचे धिंडवडे निघतांना.......
साध्या सुती साडीच्या दोन हात.....
तुकड्याची चिंता करण्याची गरज उरत नाही.......
हजारो वर्षापासुन पडुन होतो..
डोंगराच्या पायथ्याशि दगड बनून.
कुठुन अचानक आज एक शिल्पकार आला...
त्याचा हात लागताच माझा पुनर्जन्म झाला.
मनाचे सारेच बन्द कप्पे अलगत उघडत गेलेत..
जिवनाच्या कवितेला स्फुरण चढत गेले.
हजारो वर्षापासुन ओसाड वाटणारा निसर्ग ..
आज धुन्द करु लागला.
वसन्त,शरद्,ग्रिश्म्,श्रावण सारेच ऋतु ..
मनाला भावू लागलेत.
सुर्य, चन्द्र जणु माझे डोळे झालेत...
आता तर क्षितिजा पलिकडिल
जग हि दिसु लागले.
आता मि जगणार धुन्द्,मधहोश..
कारण आता माझा पुनर्जन्म झाला.
साक्षात 'पाय' वर कविता करणार्‍या आमच्या घासू गुर्जींचे पाय पकडून! ;)
:०()8=
(वर्तुळ)
मी पहिल्यांदा हा आकारबंध
वस्रपटलांच्यामध्ये केला स्थानबद्ध
केव्हापासून जागलिये खाद्यपिसासा
मुक्ततुंदिलरेखी वलयरेषेपलिकडे
खाद्यकणग्राही रसनापटापलिकडे
घडले असे गारुड
निशा'चर' जगतात शीतकपाटाच्या
दारापल्याड मुक्त केकावलीचा
दिसलाय भरलेला आवाका
आवाक्याबरोबरच विस्तारलं एक
जिव्हालौल्यसाधक दोंदाकारप्रसारक
तुमानवेधी "शून्य"
त्याच्या क्रीमगर्भरोलांचा
नीलबेरीसामायिक पेस्ट्रीचा
तो तनःचक्षुसाक्षात्कारच
आज ह्या वर्षाचा तुला भेटल्या-नंतरचा पहिला पाऊस..
बघना कसा छळतो..
तुझी आठवण ह्या मनात मेघांसारखी दाटून आणतो..
तुझी सोबत सुटल्याच्या वास्तविकतेला,
डोळ्यातून पाणी म्हणून बरसण्यास भाग पाडतो..
मग मीही साथ देते त्याला..
मी अन तो पाऊस..
आता एकत्र बरसतो..
अन सोबतीला... तुझी आठवण !!
उगीच काही थेंब तो शिंपडतो माझ्यावर..
जणू तुझ्याच स्पर्शाची ती जाणीव..
मोहरते मी.. कधी नुसतीच बहरते..
तुझ्या स्वाधीन व्हायला तयार.. सर्वस्वी..
आमचे घराणे सरदार घराणे. अस्सल.
भेसळ? ह्या. चालणारच नाही महाराजा.एकदम खानदानी.
पेटारेच्या पेटारे भरुन सोने होते. मोठ्ठं कुळ.
जिकडे नजर जाईल तिकडे जमीन आमचीच.
आणि घरचे लोक तर काय एकाहून एक हुस्शार...
सगळीकडे आमचाच बोलबाला होता. दुध दुभते भरपूर.
आमच्या शौर्याच्या, पराक्रमाच्या, बुद्धीमत्तेच्या गाथा सांगितल्या जात एकेकाळी.....
बंद ओठ बंद कान मनही बंद का हो?
न्याय मिळेल का येथे एक जीव किंचाळत आहे
सहनशिलतेचा येथे आज संग्राम आहे
समाजात माथेफिरुंचाच सरंजाम आहे
गवताची पाती सजली या भयाण राती
काजव्यांचा जणू सूर्यास शाप आहे
का लढवय्या आता बदनाम होत आहे
पाठीत खंजीर खुपसणार्‍यांचा धाक आहे
यल्गाराचा आता दबला आवाज येथे
खोट्यांचाच येथे चित्कार आहे
------ शब्दमेघ
मिसळपाव