मुक्तक

आस्तिकतेची भीती बाळगून ओढून ताणून नास्तिक मी खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ... समाजातले स्थान टिकविण्या चढतो तुझी पायरी चुकवीत डोळा मग तुझ्यावरच करतो मनसोक्त शायरी ... तुझ्या पुढ्यात मनातली हुरहूर अन चिंता वाढत जात नकळतच मग, शरीर जोडते हात अन मन सोडते हात ... पितोही मग ओंजळीतून मी तुझ्या चरणीचे तीर्थ दाटून येतो घशाशी तेव्हा अवघा जगण्याचा अर्थ ... भक्तांच्या गर्दीमधल्या नास्तिकतेच्या ढोंगाचे प्रतिक मी खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ...

रोजच्या जाण्याच्या रस्त्यावर होते एक झाड पिंपळाचे.. ते भेटायचा मला रोज.. मी ही थांबून कधी दोन शब्द बोलयचो त्याच्याशी लांबूनच बघायचे ते मला येतांना अन त्याची पानं हालायची.. मज अभिनंदनच जणू काही अन जवळ पोहोचताच एक थंड झुळुक वार्याची माझा घाम पुसायची असेच बघत भेटत राहिलो आम्ही कित्येक वर्ष..अविरत घरोबा खूपच वाढला होता तोवर भेटावयास कधी मग.. तिच्या आठवणींना ही घेउन जायचो सोबत कुणालाच समजली नाही आमुची संभाषणे अनुबंध मात्र अमुचे झाले होते अधिकच घट्ट.. मग मी पाहिली त्याची पिकलेली पाने अन, त्याने बघितले माझे केसांचे रंग बदळणारे नोकरी निमित्त, सोडावे लागले मग शहर मला अन घेतला मी त्याचा निरोप

नॅशनल जिऑग्राफिकमधील (फेब्रुवारी २०११) 'अंडर पॅरिस' या लेखामुळे आणि त्यातील काही छायाचित्रांमुळे सुचलेले हे मुक्तक.