मिसळपाव
असच कहितरि.. -२
3
मुक्तक
मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.
माउली
माउली
अपरिचित बंधुत्व त्या दोघांचे
अनाकलनीय खेळ त्या नियतीचे
अपरंपार हाल मात्र त्या माउलीचे
भय दाटे हृदयी त्या अंतिम युद्धाचे
ते दोघे आज सामोरे ठाकले
मातेचे काळीज विद्ध जाहले
एकाच हृदयीचे दोन ठोके 'चुकले'
अन् जन्माचे वैरी जाहले
एक अंश त्या अविनाशी तेजाचा
दुजा तो प्राणसखा त्या मनमोहनाचा
सुदैवी मातेवर कैसा फेरा हा दुर्दैवाचा
आपल्याच पिल्लांमध्ये डावे-उजवे करण्याचा
तेज:पुंज कवचकुंडलांचा धनी तो
सदा सोसतो अपमानांचे आघात तो
कौन्तेय असूनही जगाला राधेय तो
राधेच्या सौभाग्याचा कुंतीला हेवा वाटतो
काव्यरस
फुकट ते पौष्टिक?
"सर, यू हॅव बीन सिलेक्‍टेड फॉर ए फ्री गिफ्ट व्हावचर...'
लाडिक आवाजातल्या एका "तरुणाचा' दोन दिवसांपूर्वी फोन आला होता. सहसा अशा फोनना काय उत्तर द्यायचं, त्याला आता मी सरावलोय. पण इथे जरा माझ्या इंटरेस्टचा विषय होता. चकटफु पर्यटनाचा.
उन्नत क्षण
मी सहसा ढकलपत्रातून आलेल्या, उगम माहित नसलेल्या कथा-कविता पुढे पाठवत नाही, अगदीच आवडल्या तर मित्र-मंडळींना वाचून दाखवतो, नाहीतर कंप्यूटर मध्ये save करून ठेवतो. पण काही वेळा रहावत नाही, कुठलीशी जखम भळभळते, आणि मग, आता इथे केलाय, तसा भावानुवाद करतो...
**************
त्या घरापाशी टॅक्सी नेऊन थांबवली, हॉर्न वाजवला
आणि बरीच मिनिटं थांबलो
शेवटी उतरून दारापाशी जाऊन कडी वाजवली
"आले, आले.."
एक कापरा, वृद्ध आवाज आणि फरशीवरून काहीतरी ओढल्याची जाणीव
शर्यत रे जिंकली!
"कासव' हा काही उत्साहानं पाहायला जाण्याजोगा प्राणी नाही. मुलांनाही ससा आणि हत्ती-वाघाची जेवढी क्रेझ वाटते, तेवढी कासवाबद्दल वाटण्याची काहीच गरज नाही. एवीतेवी पडला हळू चालणारा, सगळ्यांच्या मागे असलेला आणि कुणाच्या अध्यात-मध्यात न येणारा प्राणी. पण वेळासच्या महोत्सवानं कासव ही सुद्धा पाहण्याची गोष्ट असते, हे सिद्ध केलं. आम्ही वेळासला गेलो, तर किनाऱ्यावर नुसती कासवाची पिल्लं पाहायला दीड-दोनशे पर्यटक मुंबई-पुणे, अन्य कुठल्या कुठल्या शहरांतून आले होते!
देवा ...
आस्तिकतेची भीती बाळगून ओढून ताणून नास्तिक मी
खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ...
समाजातले स्थान टिकविण्या चढतो तुझी पायरी
चुकवीत डोळा मग तुझ्यावरच करतो मनसोक्त शायरी ...
तुझ्या पुढ्यात मनातली हुरहूर अन चिंता वाढत जात
नकळतच मग, शरीर जोडते हात अन मन सोडते हात ...
पितोही मग ओंजळीतून मी तुझ्या चरणीचे तीर्थ
दाटून येतो घशाशी तेव्हा अवघा जगण्याचा अर्थ ...
भक्तांच्या गर्दीमधल्या नास्तिकतेच्या ढोंगाचे प्रतिक मी
खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ...