मिसळपाव
ओमर खय्याम....भाग-१२
3
मुक्तक
मुक्तक — मराठी मुक्तक, चारोळ्या आणि छोट्या काव्यरचनांचा संग्रह. कमी शब्दांत मोठा आशय सांगणारी मराठी मुक्तके येथे वाचा.
विहीर
परसदारातल्या विहिरीचं आकर्षण किंवा अप्रूप अजिबात नव्हतं. आपलं बालपण हे किती अमूल्य आणि अविस्मरणीय आहे, हे कळण्याचं ते वय नव्हतं. घराच्या मागच्या अंगणाला लागूनच विहीर होती. आजही आहे. माझ्या बालपणी पंप, नळ वगैरे आधुनिक सेवांचा आम्हाला गंधही नव्हता. रोज विहिरीवरून पाणी भरायला लागायचं. अंगणातल्या माडांना आणि फुलझाडांना विहिरीचंच पाणी काढून घालावं लागायचं. आजोबा या कामात एकदम पुढे असायचे. आम्हाला कळायला आणि झेपायला लागल्यापासून आम्हीही मग त्यांना मदत करायचो.
धमाल मुलाला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा!
मिसळपाव खरडसम्राट, आमचे निकटचे स्नेही व आपल्या सर्वांचे लाडके मिपाकर धमाल मुलगा, श्री. कैवल्य देशमुख यांचा आज, १६ जुन हा वाढदिवस. त्यांना वाढदिवसाच्या हार्दिक हार्दिक शुभेच्छा!
त्यांच्या खरडवहीला असेच उधाण येत राहो, व त्यांनी आपल्या जालीय व जालाबाहेरील आयुष्यात यशाची नवनवीन शिखरे सर करावीत, हिच श्री गणेशाचरणी प्रार्थना.
:) हॅपी बर्थडे धमाल, कीप रॉकिंग! :)
पाऊस
तू तिथे डोंगरांच्या कुशीत ढगांच्या गोधडीत स्वतःला लपेटून पहुडलेला
आणि मी इथे कासावीस , उघड्या मोकाट वा-याने गुदमरलेला.
तू तिथे झाडा फुलांच्या कानाशी अलगद हुळहुळत त्यांना खेळवणारा
आणि मी इथे वैशाखाच्या उष्ण झळांशी भर दुपारी झटपटणारा
तू तिथे एकेक गुपित उलगडत पालटून टाकतोस रंग सारा
मी इथे जपत राहतो लपत राहतो बंद कुपीत झाकत स्वतःला
वेताळ आणि वेताळिणीचा संवाद...
प्रेत पुन्हा झाडाला लटकू लागले आणि विक्रमही घरी निघून गेला. इतकावेळ प्रेतात बसून विक्रमाची बडबड ऐकून कंटाळलेला वेताळही अन्य काहीच टाईमपास नसल्याने नाईलाजाने घराकडे वळला. खरे तर घरी जाणे त्याच्या अगदी जीवावर आले होते कारण घरी त्याला वेताळिणीची बडबड ऐकून घ्यावीच लागणार होती. नेमके हेच टाळण्यासाठी वेताळ रोज त्या झाडावरच्या प्रेतात वेळ घालवत बसायचा. 'वेताळिणीपेक्षा विक्रम परवडला. तो निदान लागट आणि तिरकस तरी बोलत नाही,' या विचाराच्या नादात वेताळ घरी पोचला.
चबुतरा
हिरव्यागर्द झाडीत, जुन्या चबुतऱ्यावर
उन्ह पाऊस झेलीत, उभी आहे दगडी छत्री
पायथ्यात विसावलेल्या कोण जाणे कुणाची
महानिद्रा सांभाळीत, वखवटातात जीवनाच्या
तिच्या आजुबाजुला, निर्मितीचा नंगा नाच
चालू आहे अव्याहत, मरणाच्या एकटेपणावर
हिरवे काळे बुळबुळीत लिंपण लावीत
जीवनाने पाय रोवले आहेत छत्रीच्या माथ्यावर
उडणारे पक्षी मधूनच कधी टेकतात
अस्वस्थ माना वळवून शोधतात
शोधतात मागे राहिलेल्या कुणाला
तळात छत्रीचा कुणीतरी, नेहमीसाठी जवळ.
काव्यरस
पाऊस
त्या दिवशी संध्याकाळी
पाऊस भुरभुरत होता,
भान विसरून मी
मनानं पावसात भिजत होते
तेवढ्यात तू आलास.
" छे, काय हा पाऊस!
वैताग नुस्ता
चिकचिक, चिखल, बाप रे"
मी पाहीलं तुझ्याकडे,
नवलाने.
"तुला नाही आवडत पाऊस?
झिमझिमणारा पाऊस,
भुरभुरणारा पाऊस,
कोसळ्णारा पाऊस.....
"हं, त्यात काय आवडायचं?
समुद्राच्या पाण्याची वाफ होते,
ती आकाशात जाते,
तिथे त्याचं हे होतं, ते होतं,
आणि पाऊस पडतो.
मी हसले, दुखावून
"तुझी नावड ही ठीक आहे,
मला तरी कुठे आवडतात,
पावसाची शास्त्रिय कारणे?
तू एकदम गप्प झालास.
पुरूषांच सोप्प लाईफ.......
पुरूषांच सोप्प लाईफ.......
सकाळी सकाळी नारया का उगवला ?
पाळण्यातला छोटा भोंगा ट्या- ट्या करून वाजला,
बॅचलर होतो तेव्हा भरपूर केला दंगा ,मस्ती मजा ,मारामारी
झालाय लग्न, पडली संसाराची जबाबदारी ,(बोला विट्ठल पांडुरंग हरी)
एक राधा, एक मीरा
आजही यमुनातीरावर राधा कदंबाखाली उभी
अगदी नेहमीसारखेच
आजही प्रतिक्षा; ठाऊक आहे कान्हा गोकुळात नाही तरीही
अगदी नेहमीसारखेच
कसे युगान्तीत प्रेम हे
अवघे निळे आभाळ काजळले
अमर प्रेमाचे चमचमते थेंब ओघळलेले
कदंबाच्या पानापानात ते गच्च दाटलेले
राधेचे उत्तरीय त्या प्रेमात चिंब जाहलेले
राधा कशी पुरती बावरलेली
काव्यरस
प
काळोखात तेवावी
ज्योत दिव्याची मंद
अस्तित्व तसं तुझं
उजळ्ते माझे अंतरंग