मुक्तक

मी हि जन्मा पासून फिरतो आहे सुखाच्या शोधात दरया,खोरयात, झाडांच्या सळसळणारया पानात, नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात पण दुक्खः जणू पाठच सोडत नाही, दरया,खोरयात, झाडांच्या सळसळणारया पानात, नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात. दररोज कित्येक मरण यातना भोगतो स्वप्नांचे जड ओझे घेऊन जगण्याची उभारी देणारे कुणी तरी भेटेल काय ? दरया,खोरयात, झाडांच्या सळसळणारया पानात, नदीच्या संथ वाहणारया पाण्यात.

आला पहा कवी तो - आला पहा कवी तो - उलट्या दिशेस पळतो पाहून त्यास जो तो ! इकडून सिंह आला ; तिकडून बघ कवी तो सिंहासमोर जो तो जबड्यात शिरु पहातो ! का वाटते कवीचे भय फार सज्जनाला वाळीत का कवीला तो टाकण्यास बघतो !

काव्यरस

शांतरस

सवयीच्या तऱ्हा सगळी माणस सारखीच म्हणजे हाती पायी सारखीच दिसायला पण प्रत्येकाचा चेहरा वेगळा, त्याच अंतरंग वेगळं, त्याचा स्वभाव वेगळा, त्याच रंगरूप वेगळ इतकच काय प्रत्येकाच्या सवयीहि वेगवेगळ्या, माणूस एक सवयी अनेक व्यक्ती तितक्या प्रकृती तद्वत व्यक्ती तितक्या सवयी. आणि या सवयीतरी किती प्रकारच्या.सवय म्हटलं कि ती त्या माणसाच्या अंगवळणी पडते. म्हणजे त्या माणसाची इच्छा असो अगर नसो ती गोष्ट त्याच्या हातून घडून जाते. सवयीच्या नाना तर्हा आपल्याला पहायला मिळतात.

(चाल : शब्दावाचून कळले सारे शब्दांच्या पलीकडले - ) चष्मा असुनी दिसले नाही - रस्त्याच्या पलीकडले , प्रथम तुला पाहियले ; पाउल खड्ड्यात कसे पडले ? शर्ट नवा मी खास घातला - पँट नवी, अन् चष्माहि नवा ! त्या दिवशी का प्रथमच माझे बूट सांग अडखळले ? आवडते कपडे त्या रात्री ; खड्ड्यातच फाटले किति तरी ... परीटघडीच्या त्या कपड्यांचे रफू न मज परवडले !

बस स्टँड परवाच खुप कधीचा गावाकडे गेलो. तशी आठवण यायची पण सवड नव्हती होत. म्हणून वेळात वेळ काढून गेलो. आठवणीतल्या आठवणी आठवीत गेलो.

काव्यरस

शांतरस

मराठी चित्रपटसृष्टीतील आघाडीच्या काही कलाकारांना पुण्यात धुंद अवस्थेत "मोकळ्या' वातावरणात फिरताना पोलिसांनी पकडलं. त्यांच्याबद्दल पेपरात भरपूर बदनामीकारक बातम्या छापून आल्या. खरंतर चांगल्या घरातल्या, सालस, सज्जन अशा या कलाकारांनी काहीच केलं नव्हतं. त्यांच्या जराशा मोकळेपणाच्या वागण्यानं त्यांच्यावर निष्कारण बालंट आलं होतं, हे त्यांनी स्वतः आणि त्यांच्या पालकांनीही केलेल्या खुलाशांवरून स्पष्ट झालं.

आपल्या विचारांत असो, बोलण्यात असो वा लिखाणात असो, आपले शब्द आपल्या भोवतालचं जग बदलू शकतात. प्रेम, आनंद, वीरश्री, मैत्री, दु:स्वास, भीती, तिरस्कार ...सगळे, सगळे भाव या शब्दांतून जन्म घेतात. राल्फ वाल्डो इमर्सनने लिहून ठेवलंय त्याप्रमाणे (आपण जगातल्या खूपश्या गोष्टी बदलू शकत नसलो तरीही), आपण जन्मलोच नसतांना जग होतं, त्यापेक्षा आपल्या 'असण्याने' ते थोडंसं बरं, सुसह्य झालं असेल तर कधीही चांगलंच.

(चाल : देहाची तिजोरी - भक्तीचाच ठेवा ) फोडली तिजोरी - लुटला सर्व ठेवा पकडणार चोरांना त्या - पकडणार केव्हा ? नसे दूर चौकी इथुनी फार पोलिसांची , तरी चोरटयांच्या नाही भीती मुळी त्यांची - सरावल्या चोरांनी का दंड थोपटावा ?

काव्यरस

करुण

पोरीच्या इवल्या इवल्या डोळ्यांनी जाऊ नका जाऊ नका म्हणत असताना जड पाऊलांनी निरोप घेऊन टॅक्सी एअर-पोर्ट कधी निघाली. तोच रस्ता , तीच वळण तेच सोपस्कार पार पाडून विमानात स्थिरवलो. विमानाच्या खिडकीतून बाहेर बघत मनातील निराशा हळु हळु वाढु लागली होती. ढगांचे काळे-पांढरे पुंजके जितके घट्ट होत होते तितकेच मनातील निराशेचे ढग दाटले होते. अधून-मधून जमिनीवरचे पाण्यचे तलाव डोळ्यात कवडसे खुपसत होते. जे खर तर सुंदर दिसायला हव होत तेच खुपत होत. कसला कंटाळा आला आहे , कसली निराशा आहे हेच कळेना.

मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...

काव्यरस