जपून वापर जरा शब्द करू नकोस उधळमाधळ उडून जातील कस्पटासमान घोंगावेल टीकेचे वादळ मनातल्या प्रतिमांना ओत साच्यात जरा जपून झिजत चाललेत कंगोरे तीच तीच कविता करून निसर्गाची हाक तशी अधूनमधून कानी येते सतत बोलावणे आले तर औषध घेणे भाग पडते तसे तुझे होऊ नये म्हणून सांगतो दम धर फारच दाटून आले असेल तरच मग कविता कर अत्त्यावश्यक सूचना - १. फारच दाटून आल्याने हे विनोदी शीघ्रकाव्य केले आहे. तेंव्हा ह.घ्या. २. कविता विनोदी आहे हे सांगितले आहेच. तेंव्हा जमेल तेवढे हसावे ही विनंती. ३. माझ्या यापुढील कवितांना याच कवितेतील ओळी फेकून मारू नयेत.:):)

घाल झिम्मा , खेळ फुगडी, धु लुगडी सुंदरीची खा पिझ्झा, चाव चिज, झोक वाईन ईटलीची घाल टोपी , फेड धोतरं, सोड लाज जन्तेची काट पत्ते, हाण गुद्दे, कर बर्बादी सगळ्यांची ह्याला पोचव , त्याला नागव , धर डुक विषारी घाल खिशात, भर ब्यांकत, चेप माल सर्कारी ह्याची पेटव , त्याची खाजव, खेच टांग नानाची ह्याला दाब , त्याला चोप, कर एन्काउंटर मुड्द्यांची काप बकरं, मुर्गाळ मुंडी , लाव भांडणे जातीची आज साळा, उद्या क्वालिज , मार शिट्टी ईद्येची काल साकर , आज वाईन, येसीझेड हाये उद्याच्याला ह्याची आयात, त्याची निर्यात, किरकेट चा पैका दावणिला माप अल्याड, मोज पल्याड, कर लौबी बिल्डरची घे फावडे , हाण कुद्ळ, जिमीन आपल्

ही धार पहिलटकरीण , नाकास दर्प ओला काल ठेविला तो 'ओपनर ' कुठे रे गेला गलासात आज माझ्या ओतु नकोस सोडा चखण्यात मात्र घाला कांदा अजुन थोडा अंड्यास कोंबडीच्या सोली हलकेच आता फर्साण शेवगाठी अन बोंबिल भेळ भत्ता सलाम आन्टीला तो, जल्लाद फार्मुल्याला घोट एकुलाच जिर्ता , आत्मा फरार जाला नवटाक शेरभराची शीडात भरेल वारा मी डोलतो असा हा, पाहीजे कुणां किनारा (च्यामारी , आपल्याला बी जमतयां की )

ती सांज रंगलेली धुंदीतल्या क्षणाने चोरून प्रीत नेली ओठातल्या स्मिताने वारा उनाड वाहे उडवीत कुंतलाना नजरेस रोखलेल्या स्वप्नास झाकताना काठावरी झर्‍याच्या एकांत स्वर भुकेला तरुसावल्या सलीली निशःब्द सोबतीला हातात हात दोन्ही गुंफून बोलण्यास ते ओठ विलग होती शब्दास शोधण्यास परिते मुकेच राहे पहिलेच प्रेमगान डोळ्यात धृवपदाच्या ओळी निळ्या लिहून सोडून कर कधी ती गेली मला कळेना तो स्पर्श अमृताचा दिक्कालही पुसेना ती सांज गाजलेली आषाढ घनरवाने मेघास गुपीत माझे कथिले महाकवीने काठावरी झर्‍याच्या वाहे अजून वारा उडवीत आठवांचा वेडा खुळा पसारा --अशोक गोडबोले, पनवेल.

आमचे आपले असेच आहे खिडकीकडून खिडकीकडे.. कधी इकडे कधी तिकडे बेन्चावरून बेन्चावरती माझ्या खिडकीचा फडफडे डोळा कितिदा समोरच्या स्क्रिनवरती मनात हलणारी पिंपळपालवी बसलेली विजेच्या लोळावरती पक्क्या गुंतल्या जुनाट गाठी काळ्या गढूळ डोहाच्या काठी अंधारडोह बसला जसा पाठी प्रकाशदीप जातो बुडीत खाती खिडकीकडून खिडकीकडे जुन्या पारावरून पारावरती झोकांड्या खात चालणे आता बेन्चावरून बेन्चावरती

नमस्कार. आत्ताच टीकाकार - १ यांनी माझ्या 'विहंगगीत' या रचनेला सुमार असे म्हटले आहे. मी या टीकेचे स्वागत करतो. टीकाकार -१ यांनी केलेल्या सुमार या परिक्षणामुळे माझ्याच रचनांबद्दल मला विचार करावासा वाटला आणि सहजच या चार ओळी सुचल्या त्या इथे लिहीत आहे. टीकाकार - १ यांचा मी आभारी आहे! शब्द माझे सूर माझे वाकुडे गाणेही माझे परि सांभाळून घ्या हो बोबडे हे बोल माझे.... धृ गीत माझी प्रीत माझी रीतही माझी जुनीच ताल माझा चाल माझी शाल माझी कांबळीत आजही आकाश गाते चांदण्याचे गीत माझे परि सांभाळून घ्या हो बोब हे बोल माझे...

दिलावर फ़िगार ह्या उर्दू हास्य कवीची ही 'शायरे आज़म' कविता मराठीतील काही अरभाट किंवा चिल्लर कवींनाही लागू व्हावी. वाचा आणि आनंद घ्या. कुठे काही अडखळले तर जरूर विचारा.. शायरे आज़म कल इक अदीबो-शायर व नाक़िद मिले हमें कहने लगे की आओ ज़रा बहस ही करें करने लगे बहस की अब हिंदो-पाक में वो कौन है के शायरे-आज़म जिसे कहें मैंने कहा 'जिगर'! तो कहा डेड हो चुके! मैंने कहा के 'जोश'! कहा, क़द्र खो चुके मैंने कहा 'फ़िराक़' की अज़मत का तबसरा! बोले 'फ़िराक़' शायरे-आज़म!

(याचा कच्चा मसुदा "अप्रकाशित"वर टिचकी मारली असून मनोगतावर दिसतो आहे :-( दोन्ही ठिकाणी प्रकाशित करण्याचा हेतू नव्हता.

सखा श्रावण नागपंचमीचा झुला हात टेकवी आभाळा इंद्रधनुच्या फुलाने स्वर्ग पृथ्वीवर आला हिरवा शालू सजविते फुलपाखरांची नक्षी पंख भिजले झाडीती तरुवेलीवर पक्षी खेळ पाठशिवणीचा चाले आकाशी ढगांचा खेळ पृथ्वीवर रंगे तेंव्हा उन-सावलीचा आला आला ऋतुराज असा श्रावण हा आला हिरव्या गालिच्याच्या घाली धरा पायघड्या त्याला गेली मरगळ सारी दाटे हर्ष नि उल्हासं गर्भातल्या दाण्याची ग लागे धरणीला आसं नमःशिवायचा नाद आसमंतात दाटला फेर धरा गं सयांनो सखा श्रावण हा आला -चंद्रप्रभा (येथेच नाही तर, एकुण जालावरच माझ्या मुलाच्या मदतीने पहिलेच लेखन आहे.)