कविता

3

सोडुन गाव मी माझा
उडून आलो यैसा
पश्चिम स्वप्न उराशी
अन डोळ्या समोर पैसा

प्रफुल्ल रान ते हिरवे
अन २० घरांची वाडी
विसरून पार ते गेलो
भरधाव हाकतो गाडी

बेधुंद रांगडा पाउस
कस्तुरी गंध मातीचा
ते हरवून बसलो सगले
आवडे श्वास येसीचा

त्या पारावरच्या गप्पा
जोश्यांची सुन्दर पारू
मिटउन टाकले सारे
जोडीला डिस्को अन दारू

ती उशास मांडी आईची
अंगाइच्या प्रेमळ ओळी
जरी इथे संपदा बाजुला
मी घेतो झोपेची गोळी

दारुचा पाढा!

दारू एके दारू, बैठक झाली सुरू
दारू दुणे ग्लास, मजा येई खास!

दारू त्रिकं वाईन, वाटे कसे फाईन!
दारू चोक बियर, टाका पुढचा गियर!

दारू पंचे रम, विसरून जाऊ ग़म
दारू सक ब्रँडी, आणा चिकन अंडी

दारू साते व्हिस्की, कॉकटेल करता रिस्की
दारू आठे बेवडा, आणा शेवचिवडा

दारू नवं कन्ट्री, मारा परत एन्ट्री
दारू दाहे प्याला, स्वर्गसुखी न्हाला!

:)

एका पुढे ढकलेल्या ईपत्रातून ही कविता मिळाली. कुणा डॉ मधुकर त्रिंबक घारपुरे नावाच्या माणसाने केलेली आहे.

*(शुध्दलेखनाच्या चुका बद्दल माफी)

विसरून जायचे तुला
विसरून हेच जातो
श्वासा गनिक माझ्या
मी नाव तुझेच घेतो

कळते माला ही सारे
साराच भास आहे
समजाऊ कसे मनाला
कसली त्या आस आहे

डोळ्यात आसवे अन
ख़ोटेच हासू ओठी
तुजविन भासते गे
आयुष्य रेघ मोठी

विसरून जायाचे तुला
विसरून हेच जातो
श्वासा गनिक माझ्या
मी नाव तुझेचा घेतो....

नळावरच्या लायनीत काल जावच लागलं
पुरषासारखा पुरुष असुन ..
त्या बायांच्या राज्यात आंग चोरुन उभ रहावच लागलं

वहीनी आमची चवथ्यांदा पोटुशी र्‍हाली
तीचं करुन करुन माय कमरंत वाकली

आज मग बाबुला उदबत्या विकाया धाडलं
आन माझ नशीब ह्या नळावरच आडलं

इतक्यात ती समोरुन जणू तरंगत आली...
मला थितं उभं पाहुन डोळ्यातुन हासली

तिचा लंबर आज माझ्या मागंच लागला होता
आन हा आजुबाजुचा ग्वोंगाट मला मुजिक वाटु लागला होता..

सावत्याच्या म्हातारीच आन शेजारच्या काकींच चांगलच जुंपलं होत...
हितं मात्र माझ आन तीचं एवाना बरोब्बर जुळलं व्हतं...

घर ते माझे बालपणीचे
रंगबिरंगी आठवणीचे..
आईबाबांच्या पंखाखाली
मांडलेल्या भातुकलीचे..

प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी
वेल जुईची बहरली होती..
सैरवैर त्या अंगणी माझी
इवली पाऊले नाचली होती..

झोपाळ्याची जुनीच करकर
सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी..
त्यामागूनी सूरांत होतसे
तिन्हीसांजेची शुभंकरोती..

एकेक पायरी यशाची ती
चढले ज्याच्या बळावरी..
घर ते माझे उभे पाठीशी
उनपाऊस घेत शिरी..

कधी न वाटे मला एकटे
घर ते माझे सखा सोबती..
कितिक गुपिते दोघांमधली
जपून त्याने ठेवली होती...

पांढरपेशी कविता

क्षितीज खादी कुरतडताना इमारतींच्या गच्च्या
फिरते वणवण ऊन खडीच्या रस्त्यांवरती कच्च्या

मिचमिचणारा प्रकाश शहरी जागा चोवीस तास
खिडकीमधल्या चंद्रालाही चाळीशीचा त्रास

गंधभारला धूर झिरपतो हवेत जर्जर ओल्या
मेंदू बुरसट, हृदये कोंदट हवेशीर पण खोल्या

गणती नाही किती चिरडली झुरळे पायाखाली
दरवाज्याच्या फटीत मेल्या असतील लाखो पाली

चादर गुधडत लोळत पडली कळकट मळकट गादी
फुटक्या फरश्या मोजत बसली चामखिळींची लादी

शौचकूपांच्यासभोती फुलल्या उठवळ बागा
कुंपणही मागत आहे त्याच्या हक्काची जागा