कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
इवलिशी कळी
दवांत निजली..
चिंबचिंब भिजली
लाजेत थिजली...
पाहूनी तिजला
भ्रमर सावळा
आळवित जाई
राग आगळा....
प्रेम तिजवर
जडले तयाचे
नियम त्याने
मोडले जगाचे...
रूणझुण त्याची
वेड लावती
गंधित होई
वेडी कळी ती..
लाल गुलाबी
रंग कोठला
केशरी अबोली
अंतरी दाटला...
फुलविण्या तिला
झपाटला तो
सुंदर फूल हे
म्हणतो जो तो...
राजकुमारी..ती.
येई हासत
फुलांस त्या मग
नेई सोबत...
भ्रमराची त्या
मग प्रेमकहाणी
फुला विना त्या
झाली विराणी
जो दरवळायचा कधी तिच्या गंधानी
तो भिजत राहतो आता माझ्या आसवांनी
तिचा तो धुंद, मंद गंधही नाही
तिचा तो हळुवार स्पर्शही नाही
तिचा तो मधात भिजवलेला आवाजही नाही
हुरहुर लावणारी, काळीज चिरणारी तिची ती नजरही नाही
फक्त तिच्या आठवणींचे धागे जपत,
माझ्यासारखा आरवार होतो,
माझ्या आसवांत भिजत राहतो;
तिचा रुमाल…….
ना शोधितो किनारा
ना धुंडितो निवारा
मी धुंद वादळाशी
अविराम झुंजणारा
चुंबावया नभाला
झेपावतात लाटा
उद्दाम कालियाचे
शिर मीच ठेचणारा
दर्या अथांग माझी
टाकी गिळून नाव
तेजाळ रत्नगुंफा
तिमिरात शोधणारा
आयाळ पिंजणारा
झोंबे पिसाट वारा
दुर्दम्य निश्चयाचे
मी शीड रोवणारा
धावून ये घनांची
रणधुंद मत्त सेना
मी नेत्र शंकराचा
अंगार ओकणारा
आभाळ फाडुनी ये
बिजली कडाडणारी
नी निग्रही ध्रुवाशी
रणनाळ जोडणारा
--अशोक गोडबोले, पनवेल.
माझ्या या मराठी सुनीताच्यापुढे त्याचा इंग्रजी अनुवाद दिला आहे. तिथे उपक्रमावर अनुवादाविषयी चर्चा चालू आहे, त्याचे उदाहरण माना पाहिजे असल्यास. हा परायत्त भावानुवाद आहे.
ही कथा खरे तर नेहमीच्या स्टँडर्डप्रमाणे लघुकथा आहे. मात्र काही आधुनिक कथांशी तुलना करता तिला कादंबरी किंवा अतिदीर्घ कथा म्हणणे योग्य ठरेल.
शिवाय नारदमुनी वगळता सर्व कथापात्रे (म्हणजे उरलेले एक) काल्पनिक.
नेहमीप्रमाणे पगाराचा करमुक्त भाग असणारा लीव्ह ट्रॅव्हल अलाउंस क्लेम करण्यासाठी रजा घेऊन नारदमुनी पृथ्वीवर आले (अन्यथा त्या पैशावर त्यांना कर भरावा लागला असता.) मंडळी करांविषयी नंतर कधीतरी. मिसळपाववरच!
गातो जो पोवाडे बाजू घ्यावी त्याची
असे सव्यसाची झाले बहू
मागून लपुनी ध्येयास गाठावे
भीष्मांना पाडावे धारातीर्थी
इमान स्वार्थाशी इमान ध्येयाशी
धरोनी हाताशी गीता सार
माणसाचा जन्म हे भाग्य जीवाचे
चाळे माकडाचे का रे बाबा?
दुसर्‍याच्या जागी स्वतःला ठेवावे
जगाला बघावे मग जरा
हे एवढे कष्ट जो कोणी घेईल
तयाचा जाईल वेळ फार
भेगाळ जमिन
उन्हाचा ताव
पावसाला साकडं
आतातरी धाव..
काळं कभिन्न
मातीचं ढेकुळ
भुकेलं जनावर
तहानेनं व्याकुळ
सुकलेली आसवं
बधिर जाणिवा
आगीचा डोंब
पोटात वणवा
माझ्यापाशी सुरेख वारा आणि भोवती अक्षरधारा
बोलायाचे कितीक आहे पण ओठातुन झिरपत नाही
फुरफुरणारे बाहू माझे प्रचंड शक्ती आणि उसासे
तोडायाचे बंधन जे जे आवेशातुन उतरत नाही
थरथरणार्‍या स्वरात माझ्या कंपुन उठतिल भाव-भावना
स्वच्छंदी गाण्यात परंतू तान मोकळी येतच नाही
दहा दिशांच्या रिंगणातुनि क्षितीज सुद्धा उल्लंघिन मी
एकवटाया सारे बळ परि मनगट ते सरसावत नाही
रंग उषेचे हातामधुनि उधळित जाईन पानोपानी
घेतो मी कुंचला तसा अन् विचार तेव्हा रंगत नाही
मी वेडा आनंदासाठी धुंद मोकळ्या श्वासासाठी
मन्मनात जे आता आहे अंतरातुनि बरसत नाही
इथे आजकाल 'फॉल' (पानगळ) वर खूप कविता येत आहेत. म्हणून वाटले आपणही ही कविता प्रकाशित करावी. ही पूर्वी मनोगतावर प्रकाशित झालेली आहे..
मी पाहिलंय..
मी पाहिलंय त्यांना ऋतू पेलताना..
बेभान वाऱ्यासवे शहारणारी तनू
एकेक कळी, पानं, फुलं जपत
त्याचा धसमुसळेपणा सांभाळताना...
मी पाहिलंय..
मी पाहिलंय त्यांना धुंद होताना..
बोचऱ्या थंडीच्या चाहुलीने
नव रंगांच्या निर्मितीने
पानगळीसाठी सज्ज होताना...
मी पाहिलंय..
मी पाहिलंय त्यांना रंग बदलताना..
केशरी, पिवळा, अबोली, डाळिंबी
असंख्य रंगांची झालर लेऊन
तेज:पुंज झळाळी दिमाखात मिरवताना..
असा गाफिल होऊन चालू नकोस
हे बघ, फक्त रंग बदलतायेत
माहितीये झाडांचे कसे पारे उडालेत
वाटतं पार कायापालट झालाय
असलं हे नेहमीचंच बरं-का
चांगलं हिरवं भरलं रान असतांना
रुसून सन्यासाची करायची सोंगं
मिरवायचे जरा भगवे-तांबडे कपडे
मग बर्फांचे फवारे लागले
थंडीनी चांगली जरब आणली
की येईल जरा डोकं ठिकाणावर
हळूच चढेल पुन्हा खराखुरा रंग
अरे सोंगं कधी टिकत नाहीत
मी कधीच फसलो नाही, सांगतो
तू ही जास्तं भाव देऊ नकोस
त्याचं हे असं नेहमीचंच आहे...
मिसळपाव