कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
या कविता मी संकलित केलेल्या असून मूळ कविची माहिती कवितेच्या खाली देण्यात आली आहे.
काय सांगू नवलाई
बाई,जाहले उन्मन
उतरता पाण्यामध्ये
लाज गेलीच वाहून.
आता पदराशी माझ्या
वारा करी हितगुज
वेळी अवेळी वाजते
मनामधे अलगुज.
घर राहिले पाठीशी
तुटे संसार पुरता
काठावर यावे सांग
सखे,कुणा ग करिता!
कविता संग्रहः शब्द मनातले
कवि: अतुल व्यं.देशमुख
प्रकाशकः ग्रंथविशेष प्रतिष्ठान
© सौ.स्मिता देशमुख
तुझ्या डोळ्यांचा थांग घेताना
मीच अथांग होऊन जातो...
तुझ्या हसण्याचा आनंद घेताना
मीच आनंदून जातो ...
तुझ्या गुंतण्याचा आवेग पाहताना
मीच गुंतून जातो ...
तुला स्वप्नांमध्ये हरवलेलं पाहताना
मीच हरवून जातो ...
तुझ्या हाताला स्पर्श करताना
मलाच तुझा स्पर्श होतो ...
तुझ्या डोळ्यांतील अश्रू टिपताना
मीच त्यांत विरघळून जातो...
- सागर
प्रियकराला प्रेयसीपासून तोडून दूर कोठेतरी पाठवले... तेव्हा प्रियकरास पक्ष्याकडे पाहून त्याची आणि आपली अवस्था सम वाटली...
त्या अवस्थेचे वर्णन म्हणजे हा पाखरु कवितासंग्रह.... सगळ्या कविता देत नाहिये... पण सुरुवातीच्या ३ कविता देत आहे...
या संग्रहाचे विशेष म्हणजे सर्व कविता या एकाच मनोभूमिकेतून लिहिल्या आहेत....की दूरदेशी प्रियकराच्या मनात कोणते विचार प्रकटतात....
धन्यवाद,
(बर्‍याच दिवसांतून आतला कवी जागा झालेला) - सागर
पाखरु:
एक दिवा इवलासा
रोज रात्री पेटायचा
अंधार ठेऊन स्वतः खाली
प्रकाश मात्र वाटायचा
मला नवल वाटायचे
अन नाही कळायचे
असे काही वागुन याला
नेमके काय भेटायचे?
मी त्याच्या जवळ गेलो
आणि हा प्रश्न केला
त्याने एका ओळीतच
मला 'ब्रह्मोपदेश' दिला
दुसर्‍यांसाठी जळण्यातलं
सुख जेव्हा तुला कळेल
"बुध्द" तेव्हा होशील तू
अन तुला मोक्ष मिळेल....
मलाही तात्यांचा लेख वाचून तीच भावना पद्यात मांडणारी माझीच एक कविता आठवली. तात्या, हि सुद्धा तशी शिळीच कविता! पण आठवली म्हणून इथे देतोय..
आपण यांना पाहिलंय का?
*********
अजुनही आठवतय,आईचं बोट धरून रोज शाळेत जाणं..
तिचं लक्ष नसतानाही हजार शंका विचारणं...
जगातल्या प्रत्येक गोष्टीकडे कुतुहलाने पहाण...
माझ्या ह्या अहर्निश बडबडीला आता ग्रहण लागलय का?
रोजच्या धावपळीत माझी निरागसता हरवली आहे... आपण यांना पाहिलंय का??
"असू तुल्य सारेच एडीपसाशी
विलंबीत काळात त्या श्वापदाशी;
भविष्यात होऊ, नि भूतात होतो..."
असे ज्ञान झाल्यास गात्रांस गाळू!
"न हो हे..." म्हणे देव मोठा कृपाळू
विकारक्रमाने स्मृतिभ्रंश देतो.
पूर्व लाजरी
सोनेरी पहाट
फुलला दिवस
निळा प्रकाश...
भारवले ढग
विजांच्या रेषा
काळे पक्षी
जग भकास...
कुंद हवा
सरला साज
निजला दिवस
सांज उदास...
मिसळपाव