कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
"ह्या गंगेमधि" ही कविता थोडीफार बुचकळ्यात पाडणारी आहे असा अनुभव आहे. म्हणजे तिचा शेवट जो केला आहे तो पटत नाही. मग कोणकोण "एक सौंदर्यानुभव" म्हणून पुढे चौकशी करूच नये असे म्हणतात. तेही पटत नाही.
आळशी असल्यामुळे मी ती सोडूनच दिली होती. पण अनेक वर्षांनी एक वेगळा विचार मनात आला. तो असा की बुद्धाचा स्पष्ट उल्लेख असून आपण "त्या" दृष्टीने कधी वाचलीच नाही. तसे कोणी केलेही असेल, पण मला ते माहीत नाही. जमेल तितपत स्वतःच करायला काय हरकत आहे? म्हणून इथे सुरुवात केली आहे.
(दुसरे संस्करण )
आज माझ्या कडेवर तुला सांभाळतो, बाळ राजा...
उद्या तुझ्या कडेशी तुला साथ देतो, बाळा माझ्या...
कधी येईन कडेला, मला टेकू देतोस? माझ्या राजा...
******************
(पहिले संस्करण मुद्दामून इथेच ठेवतो आहे. पुढे पुन्हा संपादन करून काढून टाकीन.)
धरितो तुज माझ्या बाहूंत
बाळ राजा
रक्षितो, जगी पीडा बहूत
बाळ राजा
झुंजतोस तू भवजलौघे
बाळा माझ्या
कडेला ये तू विसावा घे
बाळा माझ्या
क्लांत जधी मी शांत तू करी
माझ्या राजा
शक्ती दे तू, धीर मी धरी
माझ्या राजा
*******************
मनोगतावर ही कविता आधी प्रकाशित झाली आहे.
एक धुंद रात्र सख्या
मी होते बावरी
सय तुझी ही दाटलेली
या माझ्या अंतरी
मूक भावनांचा खेळ
किती खेळावा परी
काळजातली हुरहूर तुझ्या
दाटली माझिया उरी
आतुरलेले क्षण सारे
साद घालिती तुझे नेत्र
प्रणयातूर जाहले मी
सर्वत्र तुझेच गात्र
धुंद जाहले गीत माझे
चुंबुन घे तू अधरी
एक रात्र सख्या आपुली
घे लपेटून तनूवरी...
- प्राजु.
3
हल्ली एक गयाना देशातले भजन ऐकायला मिळाले.
जगन्नाथपुरी में ठाकुर भले बिराजे ।।
काहे छोडी मथुरा नगरी, काहे छोडी कांसी
झारखंड में जाय बसे है बिंद्राबन की बांसी ।।
सतयुग छोडी मथुरा नगरी, द्वापर छोडी कांसी
झारखंड में जाय बिराजे बिंद्राबन की बांसी ।।
सगळेच नीट आठवले नसेल. गाणारा फारच सुंदर गात होता. उच्चार आणि सूर ऐकून "विंडीज" मधला असेल असे वाटतंच नव्हते.
जपून वापर जरा शब्द
करू नकोस उधळमाधळ
उडून जातील कस्पटासमान
घोंगावेल टीकेचे वादळ
मनातल्या प्रतिमांना
ओत साच्यात जरा जपून
झिजत चाललेत कंगोरे
तीच तीच कविता करून
निसर्गाची हाक तशी
अधूनमधून कानी येते
सतत बोलावणे आले तर
औषध घेणे भाग पडते
तसे तुझे होऊ नये
म्हणून सांगतो दम धर
फारच दाटून आले असेल
तरच मग कविता कर
घाल झिम्मा , खेळ फुगडी, धु लुगडी सुंदरीची
खा पिझ्झा, चाव चिज, झोक वाईन ईटलीची
घाल टोपी , फेड धोतरं, सोड लाज जन्तेची
काट पत्ते, हाण गुद्दे, कर बर्बादी सगळ्यांची
ह्याला पोचव , त्याला नागव , धर डुक विषारी
घाल खिशात, भर ब्यांकत, चेप माल सर्कारी
ह्याची पेटव , त्याची खाजव, खेच टांग नानाची
ह्याला दाब , त्याला चोप, कर एन्काउंटर मुड्द्यांची
काप बकरं, मुर्गाळ मुंडी , लाव भांडणे जातीची
आज साळा, उद्या क्वालिज , मार शिट्टी ईद्येची
काल साकर , आज वाईन, येसीझेड हाये उद्याच्याला
ह्याची आयात, त्याची निर्यात, किरकेट चा पैका दावणिला
ही धार पहिलटकरीण , नाकास दर्प ओला
काल ठेविला तो 'ओपनर ' कुठे रे गेला
गलासात आज माझ्या ओतु नकोस सोडा
चखण्यात मात्र घाला कांदा अजुन थोडा
अंड्यास कोंबडीच्या सोली हलकेच आता
फर्साण शेवगाठी अन बोंबिल भेळ भत्ता
सलाम आन्टीला तो, जल्लाद फार्मुल्याला
घोट एकुलाच जिर्ता , आत्मा फरार जाला
नवटाक शेरभराची शीडात भरेल वारा
मी डोलतो असा हा, पाहीजे कुणां किनारा
(च्यामारी , आपल्याला बी जमतयां की )
ती सांज रंगलेली धुंदीतल्या क्षणाने
चोरून प्रीत नेली ओठातल्या स्मिताने
वारा उनाड वाहे उडवीत कुंतलाना
नजरेस रोखलेल्या स्वप्नास झाकताना
काठावरी झर्‍याच्या एकांत स्वर भुकेला
तरुसावल्या सलीली निशःब्द सोबतीला
हातात हात दोन्ही गुंफून बोलण्यास
ते ओठ विलग होती शब्दास शोधण्यास
परिते मुकेच राहे पहिलेच प्रेमगान
डोळ्यात धृवपदाच्या ओळी निळ्या लिहून
सोडून कर कधी ती गेली मला कळेना
तो स्पर्श अमृताचा दिक्कालही पुसेना
ती सांज गाजलेली आषाढ घनरवाने
मेघास गुपीत माझे कथिले महाकवीने
आमचे आपले असेच आहे
खिडकीकडून खिडकीकडे..
कधी इकडे कधी तिकडे
बेन्चावरून बेन्चावरती
माझ्या खिडकीचा फडफडे डोळा
कितिदा समोरच्या स्क्रिनवरती
मनात हलणारी पिंपळपालवी
बसलेली विजेच्या लोळावरती
पक्क्या गुंतल्या जुनाट गाठी
काळ्या गढूळ डोहाच्या काठी
अंधारडोह बसला जसा पाठी
प्रकाशदीप जातो बुडीत खाती
खिडकीकडून खिडकीकडे
जुन्या पारावरून पारावरती
झोकांड्या खात चालणे आता
बेन्चावरून बेन्चावरती
मिसळपाव