कविता

असंही प्रेम असतं!!

अशाच एका संध्याकाळी,मन खुप जास्तच उदास झालं होतं....

काय करु? काहीच सुचतं नव्हतं...

उगाच मनात विचार आला, चल स्मशानात जाऊयात....

गेलो मग स्मशानात एकटाच!बसलो एका थडग्याजवळ जाऊन....

थडगे ताजे वाटत होते....मनात कुतूहल जागले....

थडग्यावरचे नाव वाचले...' महनाज़ खान ' '१९८६-२००७'...

म्हणजे माझ्याच वयाची असेल!

कसं ग्रासलं असेल मृत्युने तिला?काय कारण असेल?

आजार? खून? का... का बाळंतपणात दगावली असेल ती?

मनात उगाच प्रश्नांचे काहूर उठले...

तेव्हढ्यात एक मुलगा त्या थडग्यावर फुले ठेवण्यासाठी आला....

दु:खाच्या घरी एकदा
जमली होती पार्टी
दारु बीरु पीऊन अगदी
झींगली होती कार्टी...

दु:ख म्हणाले " दोस्तानों!
बिलकुल लाजू नका
इतके दिवस छ्ळल म्हणून
राग मानू नका!

मनात खूप साठल आहे
काहीच सुचत नाही
माझी 'स्टोरी' सांगीतल्या शिवाय
आता राहवत नाही...

मी आणि सुख दोघे
जुळे भाऊ होतो
पाच वर्षांचे होतो तेव्हा
जत्रेत गेलो होतो...

गर्दी अशी जमली
नी गोंधळ असा उठला...
माणसांच्या त्या गर्दी मध्ये
सुखाचा हात सुटला!

या कवितेचा रचयीता(शिघ्रकवी) मी नाही, तसेच तो कोण आहे हे देखिल मला माहित नाही.
चु.भु.द्या.घ्या. ...

मि रानात ............... तु वनात
मि वनात ............... तु झाडात
मि झाडात ............... तु फ़ांद्यांत
मि फ़ांद्यांत ............... तु पानांत
मि पानांत ............... तु फ़ुलात
मि फ़ुलात ............... तु कळ्यात
मि कळ्यांत ............... तु ..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
*तु बुचकळ्यात ...*

:))))))

दारु पिताना मी कधीच रिस्क घेत नाही
मी संध्याकाळी घरी येतो तेव्हा बायको स्वयंपाक करत असते,
शेल्फमधील भांड्यांचा आवाज बाहेर येत असतो,
मी चोरपावलाने घरात येतो,
माझ्या काळ्या कपाटातून बाटली काढतो,
शिवाजीमहाराज फोटोतून बघत असतात,
या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||१||

रसिकहो,
थंडीचा सुखद मोसम सुरू आहे. नववर्षाच्या पार्ट्यांना वेग आलेला आहे. वातावरण कधी नाही इतकं सुखद आहे. जीवनातील दु:खे क्षणभर का होईना विसरून एखादी चक्कर मधुशाळेत टाकावी असे वाटले तर त्यात गैर तर नाही?

आमचे आदरणीय कविवर्य श्री. हरिवंशराय बच्चन यांची मधुशाला अशा वेळेस आमचं सर्व विश्व व्यापून टाकते आणि त्या रूबाईया आमच्या भोवती गुंजारव करीत राहतात. त्यातले हे काही मधुकण.

एक चाहूल इवलिशी ती
कोकीळेच्या अंतरी आली
जीव कोवळा नाजूक साजूक
'आई' म्हणोनी साद घाली..

"ऐक सख्या रे अंतरी माझ्या
अंश आपुला अंकुरतो...."
घेई भरारी हर्षभरे तो..
कोकीळ कूजन करू लागतो..

ना वसंत ना पालवी नवी
ना आम्रतरू मोहरला..
कूजन ते अकल्पित नवे
सारा निसर्ग गहिवरला...

"गलिच्छ आणिक बेसूर वाटे
नको सख्या ती 'काक' सृष्टी...
आपुल्या खोपी जन्मेल तो
करू मायेची आपण वृष्टी.."

"हो राणी! झटेन मी पहा तू
त्या आपुल्या बाळासाठी..
हक्काचे घर देईन त्याला
उडण्या-बागडण्यासाठी.."

हि कविता मी संकलीत केलेली आहे.मुळ कवीची माहिती कवितेखाली दिली आहे.

हि कविता मी संकलीत केलेली आहे.मुळ कवीची माहिती कवितेखाली दिलेली आहे.

या उड्डाण पुलावरून
वाहेल गर्दी एकविसाव्या शतकातली,
त्याही वेळी असतील
आसर्‍याला आलेले वळचणीचे संसार पुलाखाली.
आता हे जणू ठरूनच गेलेले,
अंगणातले नवे फोफावणारे झाड पाहून
जशी यावीत पाखरे
चोचीत काडी घेऊन घरट्यासाठी
तशी माणसेही असतातच वळचणीच्या शोधात
नव्या पुलाच्या नव्या आढ्याखाली.
नवजात चोचीतला चिवचिवाट
ऐकताना रोज सकाळी
आपण भिडवू कौतुकाची नजर घरट्यावर,
पुलाखालील उघडी बाघडी मुले पाहून मात्र
आपण थुंकू पचकन
बर्वे किंवा कर्वे रस्त्यावर.