भातुकलीच्या खेळामधले, राजा आणिक राणी..... अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधूरी एक कहाणी..... हातामध्ये हात गुंफुनि, बालपणी ते बागडले .... अल्लडपणे त्या प्रेमाचे, बंध गुंफिले गेले... कधी राजाचे डोळे विचारिती, घरट्यात राहशील माझ्या? राणीला ही कळली त्याची, शब्दावाचूनि भाषा... वचन दिले त्यांनी परस्परांना, मानुनि जीवनसाथी... आयुष्यभर साथ देण्याच्या, बांधल्या रेशीमगाठी... त्यांच्या घरट्यापुढे उमलल्या, सुखस्वप्नांच्या वेली... राणीच्या वेणीत माळे राजा, जाई जुई चमेली... ते दोधे आनंदाच्या डोही रमले, काळ लोटला काही... पण राजा-राणीचा हा संसार, नियतीला बघवला नाही... नियती अचानक एके दिवशी, वादळ घेऊनि आली... अन् राणीच्या त्या प्रिय राजाला दूरवर घेऊन गेली... पण राणीचे ह्रदय राजाकडे, अन् राजाचे राणीपाशी.... नियती घेऊन गेली राजाला एका दूरदेशी... त्या देशी होत्या अनेक राजकन्या अन् अनेक सुकुमारी... पण त्या 'राजाच्या राणीची' त्यांना सर-ही नाही आली... पुढे राजाचे काय झाले, ते राणीला उमगले नाही... ती राजाच्या आठवणीने, वेडीपिशी होऊनि जाई.... मोडले घरटे, सुकुन गेल्या सुखस्वप्नांच्या वेली.... ना कधी कळले, नियतीने का ही क्रूर थट्टा केली.... राणी विचारे नियतीला, का ठरवली प्रीत ही खोटी....? ती वेडी राणी वाट पाहते, झुरते राजासाठी.... नियतीलाही ठाऊक नव्हते, उत्तर तिच्या प्रश्नाचे... आणि राणीलाही मान्य नव्हते, चक्र हे जीवनाचे.... 'नियतीवरती मात करुनि, नक्की येईल माझा राजा....' राणीच्या वेड्या मनात, अजूनही आहे ही वेडी आशा.... भातुकलीच्या खेळामधले, राजा आणिक राणी... अर्ध्या डावाची ही आहे, अधूरी प्रेमकहाणी.......