कविता

जेव्हा थकून भागून घरी येतो, स्वागतासाठी सज्ज असते ती सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी, पावसात जारी भिजून आलो, ठंडी ती दूर करते, जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते. खोडी करण्याची लहर आल्यास, कान तिचा धरतो, मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो, गरम श्वास तिचा स्पष्ट जाणवतो, तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो. काय झाले असते जर जगत नसते एक कप

सार काही शिकवत वाढत वय समाज माणसे प्रसंग राहतात तेच ते पण आता चटकन सुटतात व्यवहारातील पेच जराही होऊ देत नाही हयगय खरच सार काही शिकवत वाढत वय.... घटना,प्रसंग, व्यवहार यांच्या जून्या आठवणी असते घडल्या चुकांची दिर्घ कहाणी पण आता कशाचेच उरत नाही भय कारण सामर्थ्य देते वाढते वय.. शब्दांमूळे बिनसलेली अनेक नाती कोणी सोबती तर कोणी संगती आता शब्दांशी स्वरांची जमती आहे अचूक लय खरच सार काही शिकवत वाढत वय...

तुझे नि माझे नाते.. ! तुझे नि माझे नाते कसले?.. मजला उमगत नाही.. या जन्मीचे की गत जन्मीचे?.. काही समजत नाही... काय नाव मी देऊ याला? सखे तुला तरी कळेल का? गूढ-गहन प्रश्नाचे उत्तर.. सांग कधि ग मिळेल का ? अवचित एका वळणावरती.. गाठ आपुली ही पड्ली... निमिषा मध्ये क्षणाक्षणाची.. रेशीमनाती बघ जुळली.. सत्य प्रेम.. शिव ही प्रेम.. प्रेमच सुंदर आहे.. क्षणीक नश्वर जगती अंति.. प्रेमच अमर आहे.... प्रीत असे या अवनी वरती.. कोरिव सुंदर लेणे.. शिल्पी याचा ईश्वर.. हे तर.. परमेषाचे देणे... त्याच्या मर्जी शिवाय जगती.. पान ही हालत नाही.. त्याच्या इच्छेपुढ्ती आपुले..

जगावे की जगू नये? हाच खरा प्रश्न आहे रक्त माझे! श्वास तुझे! सारखेच उष्ण आहे का जगू मी? काय माझे? देवदेखील चोर आहे कधी येतील घरी बाबा? मनी मात्र मोर आहे बालकांचे रक्त सांडे भयतू! कलीचा घोष आहे भूक लागे पण तरी अजब जीवोन्मेष आहे! पृथ्वी वांझ! पृथ्वी दग्ध! भविष्य हे घनघोर आहे तरी फुले जन्मतात राखेला मोहोर आहे भ्रांत मन! जाऊ? राहू? श्वास फक्त अंतर आहे! आळवितो परमपित्या सांग काय निरंतर आहे? ऐकून माझी रुद्ध वाणी देव बोले! आकाशवाणी! "अंती सत्या विजय होतो विजयी जे ते सत्य आहे! सत्य शाश्वत! सत्य अंतीम सत्य जीवन! बोध आहे मृत्यू व्यर्थ! मृत्यू षंढ जन्म हाच थोर आहे जन्म ब्रम्ह!

गोठलेले शब्द या जालिंदरांच्या कविता संग्रहातील एक कविता येथे लिहिण्याचा मोह आवरत नाही. वास्तविक हा संग्रह माझ्याकडे नाही. पण ती कविता कधीकाळी त्यांच्या 'भाषणाच्या बदल्यात भाकरी' या भाषणादरम्यान त्यांनी म्हटली आणि मी लिहून घेतली होती असे फिकट आठवते आहे. एखादेवेळी ही कविता त्या संग्रहात संग्राहित केली नसण्याची शक्यताही आहेच. पण आस्वाद घ्यायला काय हरकत? माझ्याकडील कविता एका जीर्ण पिवळ्या कागदावर हिरव्या शाईने लिहिली होती. कवितेतील काही शब्द वृत्त-मात्रांत बसत नसतील तर दोष त्या कागदाच्या प्रतिचा अथवा शाईच्या टिकून न राहण्याच्या गुणधर्माचा आहे.

अशी काजळली रात चंद्र ढगात लपला जीवनाचा सारा प्रकाश प्रिये कोठे ग लोपला कसे विझले अकाश नाही चांदनी पेटत झोप गेली दुर देशी नाही पापनी मिटत अशी एकटीचा वाट का केंव्हाची सरेना लाख जपल्या जखमा त्याला काळीज पुरेना झाला श्रावण पाहुणा अता ग्रीष्मात जगणे खडे फेकत नदीत गोल तरंग बघणे झाले ओसाड जीवन वांझ मनाचीया आशा गांव मोडला स्वप्नांचा फक्त ऊरला नकाशा

प्रेरणा : रेवती आणि विशाल कुलकर्णी वार्डाबुरुंडी फिरताना, जुनी मळकी भाकरी मिळाली हलकेच घासता भाकरीमधुनी जलालाबादी की हो निघाला ठो ठो ठो ठो .... हवेत गोळ्या झाडून म्हणाला बोल माझ्या मुला, कुठले ऐकवू भाषण तुला? भाषण तर कधीच ऐकले शोधतो नव्या 'क्षणभंगूर सिंगूर' ला महाकाव्य शोधणे झाले मुश्किल बाबा रे, आता तुझाच हवाला विषण्ण हसला, हळुच म्हणाला मालको, जुना जमाना गेला भाकरी गेली पिझ्झा आला असते जर सोपे लिहीणे महाकाव्य ते पुर्ण करणे महाकवी तुझा हा असा असता का गंजल्या खाटेवर पडला? वार्डा, बुरुंडी नाहीतर गेल

आता सोड तारे मोजायचं.. मोजताना चुकलं की आपणच हळहळायचं.. ही मोजणी नेहेमीच चुकणार.. इथे रोजच मृत्युला नवा घास मिळणार.. बाँब आणि बुलेटस आपलं प्राक्तन असणार .. आपलेच हात आणि आपलेच गळे.. लक्षात ठेव आपल्याच काळजाला.. आपणच पाळलेल्या श्वापदांचे सुळे.. ते म्हणतात आग विझवलीय.. आमच्याच राखेखाली ठिणगी दडपलीय.. म्हणुन म्हणतो तारे मोजणं सोड.. राखेखालची ठिणगी शोध ऐक्याची मार फुंकर.. चेतव वन्ही स्वत्वाचा आणि कर यल्गार.. नव्या युद्धाचा अस्तित्वाच्या लढाईचा...! विशाल

चैत्रगौरीचं हळदीकुंकू करायचंय, सगळ्या सुगरण ताया स्वैपाकघरात गुन्तल्या, तेव्हा म्हटलं, आपण लिम्बू-टिम्बू कंपनीनं गौर सजवावी.