कविता

या गर्द नील नयनी... ! काही दिवसांपुर्वी प्राजु ने एक कविता पुर्ण करायला सांगितली होती.. मला त्यावर जे सुचले ते मी लिहीलेय.. या गर्द नील नयनी.. दाटून मेघ आले.. का मोर पापण्यांचे.. मिटवून पंख बसले... क्षण एक का असेना.. आस हिच.. तु दिसावी.. परि प्रिया न आली माझी..ओठांत गीत रुसले.. [१] सखये स्मृतीत तुझिया.. बावरा भ्रमर मी झालो.. भिरभिरलो तुज शोधाया.. विरहात श्वास तुटले.. [२] हा मंद धुंद वारा.. अन गंधीत रातराणी... हा चंद्र हेच तारे... मज छळावयास उरले... [३] व्याकुळल्या मनाला... आता तुझीच आस... ओठी तुझेच नांव.... चित्ती तुलाच स्मरले...

परवा कुणीच्या (कुणा मुलीच्या ;) ) खिडकीबाहेर चुरगाळलेल्या कागदावर ही कविता मिळाली. जुन्या विनोदाला फाउंड कवितेचा मुलामा. --लिखाळ.

नि:शब्द होते मी तेंव्हा, कवयत्रीही नव्हतें, प्रतिसादाला तुझे उत्तरही नव्हतें ! भावनांचे थवे मनी दाटले होते, प्रेमाचे काव्य तेंव्हा पटलेच नव्हतें ! अनोळखी धुक्यातून वाट शोधत होते, काळाच्या लहरींवर आशेची साथ देत होते ! प्रेम मिळत होते तुझे पण माझेच म्हणून खासही नव्हतें, चार चौघांचे प्रेम पाहून माझे मन जळत होते ! पण धुके आता सरले आहे आशेने साथ निभावली आहे भावनांनी दाटलेल्या थव्यांनी भरारी घेतली आहे शब्द सारे कविता गुंफत आहेत प्रेम काव्य मिच आता रचत आहे कवितेला माझ्या तुझा प्रतिसाद मिळत आहे मी तुझ्यासाठी आता खासच आहे माझे प्रेम चारचौघांपेक्षा हटकेच आहे अनोळखी काळाच्या गैरसमजूतीचे निर्माल्य

उपटसुंभाचे 'बेत' वाचून आम्हालाही पूर्वीचे बेत आठवले, काही आमचे आणि काही दुसर्‍यांचे...;) आज थोडीशी टकीला चाखण्याचा बेत आहे. आज थोडे टुन्न होउन लुढकण्याचा बेत आहे. भेटणे मजला पुन्हा ती टाळते नाक्यावरी का मज कळेना योग हा की कटवण्याचा बेत आहे. अंगणी माझ्या कशाला बायकांनी फेर धरला खेळ चैत्री चालले की चोपण्याचा बेत आहे! टाकली पोटात जेव्हा मी जराशी जास्त फेणी कोण वदले, आज टकुरे सडकण्याचा बेत आहे? रातचा गाठून कविला समज आपण नीट देऊ का असा पाडीत गजला राहण्याचा बेत आहे?

राजपुताना जन्म तिचा, मेवाडची महाराणी होती भातुकलीच्या खेळामध्ये श्रीकृष्णाची रमणी होती.. दिन सरले ऋतू सरले, खेळ ना तो संपला कधी गोविंदाच्या लीला मध्ये रमलेली ती तरूणी होती.. गीत तयाचे, नाव तयाचे, तन-मन अन रूप तयाचे संसाराच्या वेशीवरती, कृष्णमयी ती गृहिणी होती.. कुणी म्हणे तिज व्यभिचारी, कुणी म्हणे तिज बेताला कृष्णभक्तीचा नाद ल्यायली, ती वेडी तपस्विनी होती मधु म्हणूनी विष प्यायली, सर्पमाला ती ल्यायली कृष्णप्रेमा चिंब नाहली, ती अभिसारिणी होती.. सभोवताली अत्याचारी, मोह-माया पाश सारे अंध:कारी जगतामध्ये, लखलखती दामिनी होती 'पौरूष एकच, तो मुरलीधर, अन्य गोपिका....' ती सांगे रायदासी शिष्योत्तमा

घमघमणा-या अत्तरकुपीत बंद फुलांचं स्पंदन असतं उगाळण्यानं गंधाळायला दु:ख कधी का चंदन असतं? पंचम लावून कोकिळ गातो सुरेल मंजुळ वसंतगाणी कधी भासते प्रेमगीत ते, कधी भासते आर्त विराणी मनीमानसी सुखदु:खाचं अखंड सागरमंथन असतं दिवसरात्र या खुळ्या मनाची भिरभिर वा-यावरची वरात कधी, कुठं ते हरवुन जाईल, धडधड अन् काहूर उरात भीती कसली?

जिकडे तिकडे अंधश्रद्धेचे थैमान, कुणा अशुभ कुणा शुभाचे वरदान ! जळी स्थळी भिन्न त्याचे माप, श्रद्धेवर अश्रद्धेने केलेला घात, दुबळ्या मनावर घडलेला अपघात ! मांजर आडवे जाता कर्म बिघाड, वाट पाहतात पिल्ले तिची रस्त्या पार ! घुबडाचे तोंड का असे अपशकून ? पाहून नये का जग तिने जन्म घेऊन ? टिटवीचे ओरडणे मारते कुणा, तिलाही होतच असतील मरण यातना ! पापणीची फडफड धरी स्वतःवरच रोष, देहाच्या त्रीदोषांपैकीच हा एक दोष ! आहे ना थोडी श्रद्धा विधात्यानेच सृष्टी निर्मिल्याची ? जे घडते ते त्याच्याच इशार्‍यांनी सारेच असे शुभ नसे कुणी अपशकूनी श्रद्धेला नेऊन ठेवा उच्च स्थानी .

पेन घेतलं...? पाकिट .. चश्मा..? तिचे नेहमीचेच प्रश्न .. माझी उत्तरे ठरलेली.. आता.. ती नाही.. उत्तरे आहेत.. पण.. प्रश्नच नाहीत......!!

बळ दे.....! दोन हात जोडून माझं एकंच मागणं देवा , दु:ख दूर करू नकोस , ते सोसायचं बळ दे ! कोण तसा जीवनांत सुखासीन असतो? स्व दु:खात आणि पर सुखात हसायचं बळ दे ! जीवनाच्या जुगारांत हार्-जीत असणारच ! एकदा तरी सुंदरशी खेळी फसायचं बळ दे ! दिवसा ढवळ्या भले कितीही पापं लपू देत ! पण अंधारातही स्वत:च्या चुका दिसायचं बळ दे ! कुणीतरी जीव लावलंच ना या वेड्याला? थकून कधी ते अश्रू ढाळील , तर ते पुसायचं बळ दे ! स्वप्नं ऊरी कवटाळून रमी खेळत रहाणारा मी ! सरते शेवटी "प