कविता

सहज या दोन ओळी सुचल्या.. कोणाला ही कविता पूर्ण करावी वाटली तर जरूर करावी. कोणाला दुसरे कडवे सुचले तर लिहावे. ही कविता पूर्ण करण्यांस मदत करावी. या गर्द नील नयनी, दाटून मेघ आले का मोर पापण्यांचे मिटवून पंख बसले..? - प्राजु

गाडीच्या गाडीवाना गाडी चालली माळराना S S S तुज्या गाडीचा गा बैल बैलापाठी नक्षाची झुल तुज्या गाडीचं गा चाक चाक धावतया एकटाक गाडीच्या गाडीवाना गाडी चालली माळराना S S S तुज्या बैलाच्या गळ्यात चाळ चाळ वाजत्यात खुळखुळ तुज्या कपाळाचा गा घाम घाम देतोया दाम गाडीच्या गाडीवाना गाडी चालली माळराना S S S

आठवते तुला भेट आपली पहिली पहिल्या भेटीतली गुपिते पहिली हवे तर विचार त्या लाटांना रोजच येतात त्या किनार्‍याच्या भेटीला सुर्यही तुझी वाट पाहत रेंगाळला होता तू आलेला पाहुन निर्धास्त मावळला होता यायला तुला खुप उशिरच झाला होता पण तुझ्या आगमनात अपराधी भावच नव्हता माझा रागही मी तेंव्हा व्यक्त केला नव्हता जवळून तुला न्याहाळण्याचा धिरही होत नव्हता बसलो होतो आपण ज्या दगडावर, विचार त्याला माझा थरथरता देह त्यानेच सावरला होता विचार त्या घोंघावत्या वार्‍याला तो ही सांगेल माझी ती ओशाळली स्थिती जेंव्हा तू हात माझा धरलास बांगडी पाहण्यासाठी दुरावा दुर करण्याचे तुझेही ते होते निमित्त पण तुझ्यात हरवले होते तेंव्ह

आठवण.... !! आठवणींनी तुझ्या साजणी..र्‍ह्दयाला ग पीळ पडे.... कशी ऐकीशी साद सखे परि... मी इकडे अन तु तिकडे... हे गड्द जांभळे मेघ होउनी...वाटे यावे तव अंगणी... रातराणीचा सुवास होउन.... मी गंधावे तव सदनी... सागरास नदी मिळे कशी ग.. रिती-नीती चे बांध खडे कशी ऐकीशी साद सखे परि... [१] मेघ-वृक्ष अन पान-फ़ुले.. अवखळ निर्झर उंच कडे... चंद्र-चांदण्या हे वारे.. मज भास दाविती तुझे गडे... शोधि तुजला जीव खुळा बघ.. होउन पक्षी चोहिकडे कशी ऐकीशी साद सखे परि... [२] आज जरी तु दूर असे.. प्रिया न माझी मला दिसे... ऐलतीरी मी उभा साजणी..मनी प्रितीचे गीत वसे... ओठांवरचे भावतराणे..

पहाट झाली! पृथ्वी उठली ! मोहक आळस हसूनी दिला! पक्ष्यांच्या त्या संगीताने आसमंतही स्वर झाला! नादमधुर ती घंटा वाजे! पदर धुक्याचा दूर झाला हलके हलके जाई गारवा सूर्य गुलाबी वर आला! हसला देव! हसली सृष्टी! लाजून रवी तो चूर झाला! ओले पृथ्वीचे लावण्य बघूनी तेजतरूण झाला! जाई गारवा! उब आली! पृथ्वीला किरणांचा शेला अस्फुट कळीचे चुंबन घेण्या भ्रमर आवेगे धावत आला! दाहक स्पर्श! प्रियकराचा स्वेदबिंदू! ते वसुंधरेला आच्छादूनी मेघडंबरी सूर्य सखा तो! खजील झाला! डोलत फुले! डोलत शेते! आसमंतही डोलू लागला सूर्यपृथ्वीचे मिलन होऊनी दिन सोनेरी जन्मा आला!! कविता

मन... हलक्याश्या फुंकरीने दूर उडणारं दिशाहीन कुठेही भरकटत जाणारं स्वप्नाच्या देहात जगणारं वास्तव्याच्या खडकावर वसणारं ! मन... तप्त निखार्‍यातून पेट घेणारं दूर क्षितीजाला जाऊन भिडणारं सागराच्या लाटांवर फेसाळणारं कधी उंच सिंहासनावर बसणारं! मन... प्रितीच्या पाझरात चिंब भिजणारं भावनांच्या प्रवाहात वाहून जाणारं स्वतःशीच कुजबूजत राहणारं हलकेच बिनस्पर्शी चुंबणारं ! मन... स्वतःच अस्तित्व नसणारं !

सावळ्याची तनु सावळी सावळीच सावली का न मी झाले सावळी ? राधा खंतावली सावळ्याच्या मुरलीसवे सुर ही सावळे 'काय माझे झाले असे हे' राधेला ना कळे गंधावली गवळण वेडी रास सावळा खेळी सावळ्याची प्रीत मनी अन सावळा जळी स्थळी पैलतीरी सावली सावळी राधिके साद घाली गेली वेडावुनी गोपिका बासरी धुंदावली प्रीत सावळी, भाव सावळा श्याम तो सावळा सुखाची चाहुल सावळी जग राधे सावळा विशाल.

गे आई! नको वध करू माझा तुझ्याच या चिमण्या जीवाचा आकांत तुझ्याच उदरी तुला पाहवेल का ग माझा? मातृत्व तुझे मिळावे म्हणूनी मी देवाकडे हट्ट धरिला जन्मत:च माझा मृत्यूदिन तू का ग ठरविला? मुलगी म्हणूनी दु:स्वास का ग?