कविता

शरीर स्त्रीचे भासे शाप डोळे विखारी जगी अमाप नजर फिरते अंगी जैसी बुभुक्षित ते कामुक साप! परस्त्री ती समोर दिसता दु:शासन तो जागे क्षणात खेळ मनीचा विकृत चाले भोग तिचा तो घेई मनात गर्दी असो! असो एकांत पदर खेचण्या अधीर हात हात सराईत जागी लागे वखवखलेली श्वापद जात! असो बालिका असो तरूणी नाते गोते लज्जा नाही नरमादीचे नाते एकच! असहाय्य मादी मुकाट साही असेल कोठे कृष्ण सखा तो? कवच तुझे दे! शरीरी रक्षक दग्ध होईल शरीर अमुचे कामुक नजरा!

फुलांच आयुष्य - अल्पायुष इवल्याश्या आयुष्यातही पुर्ण जीवन ! कुणी काट्यावर कुणी चिखलावर परी हसर्‍या रुपाने सर्वस्व फुलवत! कर्तव्याचा संदेश सुगंधात दरवळवत हुंगले जरी कुणी कर्मात ना मोडत! कुणी माळेत, कुणी इश्वर चरणी, लीन होऊन जीवन सार्थक ! कूणी बागेत, कुणी वाटेत वाटे वाटेतुन बाग फुलवत ! कुणी गजर्‍यात, कुणी फुलदाणीत सजवण्यासाठी सदा टवटवत! कुणी गुच्छातून सन्मान राखतं कुणी मृत शय्येसही श्रद्धांजली वाहत! फुलाचं जीवन, जन्म जगण्यास शिकवतं !

काव्य विभागातल्या पौर्णिमा पाहून {वाचून} मला माझी पौर्णिमा खुणावू लागली. थोडी वेगळी पौर्णिमा. हाकारले फुलांनी अंगार शोधताना मज पौर्णिमा गवसली अंधार शोधताना एकेक पाकळीचा एकेक सूर झाला हरपून भान गेले गंधार शोधताना माझ्यापुढे खुली ही झाली कुबेरनगरी, माझ्याच अंतरीचे भांडार शोधताना डोळ्यांत दाटलेले ते भाव मूर्त झाले नाकारण्यात दडला स्वीकार शोधताना खुलली अजाणता ती विश्वातली रहस्ये, सगुणात निर्गुणाचा आकार शोधताना मी, सावळ्या अरूपाची ब्रम्हलीन छाया झाले तपस्विनी का संसार शोधताना?

माझ्यातली दोन मनं अगदी सख्खे शेजारी एक वेडं , तर एक शहाणं ! वेड्याच्या हाती तलवार तर शहाण्याच्या ढाल ! वेडं वाट चुकत असतं नको तिथं धावत सुटतं शहाणं वाट शोधून काढतं योग्य जागी नेऊन सोडतं ! वेडं सतत घाईतच असतं संयमाशी पटतच नसतं शहणं मात्र शांत असतं धिराच फळ त्याला हवं असतं ! वेडं मन हट्टाला पेटतं धगधगत्या श्वासांनी काळीज पेटवतं शहाणं त्याला जवळ घेतं समजूतीच्या ओलाव्याने त्याला शांत करतं !

प्राजुताई नि राघवदादांच्या पौर्णिमा पाहून/वाचून मला मागच्या एका कोजागिरी पौर्णिमेला लिहिलेली कविता/गझल आठवली. शिळी, उष्टी असेलही कदाचित; पण आठवण झाली नि सहज शोधून मिळाली म्हणून मग येथे चिकटवायचे ठरवले.

पूर्वी होकाल(नवरी) कोकणातून मुंबईला जाताना बंदरावरून पडावातून जाऊन आगबोटीत बसायची.तिला पोहचवायला जाणारा तिचा बाप तिला बंदरावर म्हणायचा, "गो चेडवा,पडावातून आगबोटीत जपान" (चाल:- गो चेडवाsss, पडावाssतून आगबोटीत जपाssन) आता मुंबईहून अमेरिकेत जाणारी तिच होकाल मोटारीतून उतरून विमानात जाऊन बसते.

पहाट झाली उधळले प्रभातरंग सुखावले नयन मन आनंदात गुंग सोनेरी किरणे फुला-पानांत ओसंडे निसर्गसौंदर्यास कळा सतरावी चढे नवचैतन्य पहाट विखुरते नवरंग पाण्यात झळाळे नवसुर्य प्रतिबिंब पक्षी किलबिलाट छेडे सुर हळुवार वेलीफुलांना येई तारुण्याची बहार काळोख भेदे प्रकाश जशी निराशेस आशा सुर्य विराजमान होई संपवुन अंधारी निशा टीपः कविता आवडल्यास किंवा न आवडल्यास/ बदल करावेसे किंवा विडंबन करावेसे वाटल्यास जरुर कळवावे/ करावे. आपला (प्रभातरंगप्रेमी) मराठमोळा.

प्रेम म्हणजे .. प्रेम म्हणजे जीव लावणं फुला सारखा तुझा चेहरा हातांच्या ओंजळीत घ्यावा भेटित आपल्या प्रीतीचा मधुगंध दरवळावा... तुझ्या भेटित ह्रुदयाची या पाकळी पाकळी फुलून यावी परस्परांना जीव लावणं जीवाला जीव देणं जीवात जीव आसेतोवर जीवलग राहाणं विश्वासाने हातामध्ये आपला हात देणं निर्धाराने प्रेमाची शतजन्माची साथ करणं..

संसार, म्हणजे एक घर थोड गुपितच ठेवावं आरपार दिसू नये म्हणून पडद्यांनी सजवावं संसार, म्हणजे एक घर भावनांना हळूवार टिपावं अश्रूच्या धारांना पागोळ्यांत साठवावं संसार म्हणजे एक घर प्रेमाच्या पायावर बांधावं उन्हाच्या झळा साहण्यास सोशिकतेच छप्पर असावं संसार म्हणजे एक घर काचेच्या खि़डक्यांचं असावं तडा जाऊ नये म्हणून विश्वासाच कुंपण असावं संसार म्हणजे एक घर प्राजक्ताने अंगणी फुलाव टाकाऊ वस्तुंनाही तडजोडीने सजवावं.