कविता

आले होते सहजच तुझ्या मनात फेरफटका उगाच मारायला किती खोल आहे तुझ मन ते आत डोकावायला गांगरून गेले आत मी कुठल्यातरी कोड्यात फसले मी कोड्यात होती खुप घरं प्रत्येक घराला वेगवेगळे रंग प्रत्येक घराला वेगवेगळे रस्ते मध्येच कुठे कुठे बांधही घातलेले घर होत प्रतिष्ठेचं, कर्माचं खुप उंच आणि पसार्‍याचं घर होत आत्पेष्टांचं, मैत्रीचं जिव्हाळा आणि कर्तव्याने भरलेलं एक होत तुझ्या छंदाच, स्वप्नांचं सुबक पण कुंपण घातलेलं एक होत सामाजीक बांधिलकीचं गोर गरीबांच्या आश्रिवादाचं त्यातच एक घर माझही होतं सुंदर, प्रितीने सजवलेलं प्रेमाच्या बगिच्याने फुलवलेलं कोड्याचा रस्ता सुटणारं.

तुझे माझे नाते जशी गूढ सागराची खोली दूर दूर तरी एक तुझी माझी मनबोली तुझा धुंद निशिगंध, माझी नाजूक अबोली तुझे माझे नाते जसे भाग्य रेखले ललाटी पूर्वसंचिताचे फळ तुझ्या माझ्या गाठीभेटी तुझ्या गुलाबाचा डौल, माझी बावरी कोरांटी तुझे माझे नाते जशी घनगर्द देवराई तोच सूर, तोच ताल, तरी रोज नवलाई तुझा खट्याळ प्राजक्त, माझी वेडी जाईजुई तुझे माझे नाते जशी श्रावणसरींची गाणी तुला-मलाच कळली प्राक्तनाची गूढ वाणी तुझा धीट सोनचाफा, माझी शांत रातराणी तुझे माझे नाते जसे उठती तरंग जळी आभाळीच्या खेळियाने मांडली अबोध खेळी तुझा आर्जवी मोगरा, माझी लाजरी बकुळी

आपणच आपल्याला लिहलेली पत्रं वाचता वाचता ओले होणारे डोळे पुसून फडफडू द्यावित वा~यावर पानं.... थोडसं हसून आपणच आपल्याला सांगावी कधीतरी एखादी गोष्ट आपणच गावं आपल्यासाठी रिमझिमत्या स्वरांच एखादं गाणं....... आपणच जपावेत मनात; वा~यावर झुलणारे गवताचे तुरे एखादी धावणारी पायवाट, अन् जपावेत काही नसलेले भास्...... जिथं आपल्यासाठी फुलं उमलतील अशी जागा सगळ्यानाच सापडत नाही मनाच्या कडेनं लावलेल्या झाडांना आपणच द्यावेत थोडेसे श्वास........

सक्काळी सक्काळी मिपावर आलो आणि 'ब्यूटी पार्लर अर्थात यौवन फुफाटा' ही कविता वाचून डोळे भरुन आले! काल भडकमकर मास्तरांनी जालिंदर जलालाबादींची ओळख काय करुन दिली आणि आज ही नवकविता वाचायला काय मिळाली, सगळेच विलक्षण! हे म्हणजे आज आर्त भावाने विठ्ठलाची भक्ती करावी आणि लगेच दुसर्‍या दिवशी साक्षात पांडूरंगाने आपल्याला डब्बलसीट न्यावे तसा प्रकार झाला!! धन्य आहेस माऊली धन्य आहेस!!

वाटते तुझ्यावर काही लिहावे मनातील भावनांना कागदावर निरखावे न्याहाळताना तुला, तंद्रित जावे सहवासी तुझ्या वाहवून यावे. शब्द शब्दांना जुळवून घ्यावे सुगंधी रचनी तुला हुंगावे शाईतून तुझे प्रेम पाझरावे. मखमली लालीत तुला पसरावे. वाचताना तुज ओठ हसावे डोळ्यांतून भाव पाझरावे दाखवताना तुज हे शब्द तुझ्या ओठचा शब्द व्हावे.

अप्सारानी श्वापदाना भाळाणे नाही बरे.. माणसानी माणसाना टाळणे नाही बरे.. चुकवली जरी उत्तरे नशिबाने कधी.. वेदनानी वेदनाना जाळणे नाही बरे.. दाखावली 'करुणा' पारध्याने कधी.. हरिणानी पारध्याला नीहाळणे नाही बरे.. नाकारली जरी कवीता रसीकानी कधी.. अक्षरानी अक्षराना हेटाळणे नाही बरे.. ग्रिष्र्माच्या झेलुन ज्वाळा सावली झाले कधी.. श्रावणाच्या ऐनवेळीचे वागणे नाही बरे.. अज्ञाताच्या गर्दिला तु वाहतो श्रद्धांजली.. यादीत त्या नाव माझे गाळणे नाही बरे.. मेलो जरि असलो आम्ही कधी काळी .. असे सहज आम्हाला तुम्ही विसरणे नाही बरे.. स्वर्गाच्या ऐवजी नरकत गेलो आम्ही कधी .. नावाच्या अलीकडे 'स्व' लावणे नही बरे..

(विडंबनाच्या विडंबनाचं विडंबन) एका (म्हातार्‍या) कवी कडून प्रेरणेतून प्रेरणा देवाने मुलींना असं का बनवलं? की बघताच ती मला आई सारखं वाटावं सगळ्याच स्त्रीया मला आई सारख्या वाटतात पण तिने कुणाही बाळाला मिठीत का घ्यावं? कुणाचे डोळे,तर कुणाचे ओठ प्रत्येकीचा काहीतरी वेगळाच गुण प्रेमळ माझं मन,नाही आई म्हणत नाही पहाताच तिला मन येतं भरून कुणी हसून आपलंसं करतं कुणी लाडावून हृदयाजवळ घेतं प्रत्येकाची खूबी निराळीच असते मग आपली आई कुठे आपलाजवळ उरते कुणी अंगाई म्हणून झोपवतं कुणी मांडीवर घेऊन शांत करतं किती तर्‍हा झोपवण्याच्या असतात मन हे वेडं प्रत्येक चेहर्‍यात फसतं सगळ्याच आया कमाल करतात नको नको म्हण

चेहर्‍या मागे चेहरे दडलेला खरे-खोटे कुणास कळला? प्रत्येकाचा रंग वेगळा काळा, गोरा कुणी सावळा गोर्‍यात कधी काळा लपलेला काळ्यावरती गोरा फासलेला सावळ्याचाही रंग वेगळा प्रत्येक चेहर्‍याचा भाव वेगळा भाव-भावातही लपंडाव चालला दुसर्‍यच्या दु:खात सुख दडलेला सुखात दुसर्‍याच्या चेहरा पडलेला होवो प्रत्येक चेहरा समानतेचा पारदर्शी माणूसकीचा अन सुंदर, सज्जन निर्मळतेचा.

या तनुचा माझ्या करशी दररोजचा घास तुझा डोंबिवली वा धारावी, घरभर हा वास तुझा तू जळी अन् तू नाली, इवलासा श्वास तुझा ए.सी.च्या खालीसुद्धा रंगतो तो रास तुझा मॉर्टीन असो वा कछवा, धसका जीवास तुझा गुणगुणता कानी करती सगळे दुस्वास तुझा नाना रुपे बळावे अवतार तो, भास तुझा डेंग्यू अन् मलेरियाचा आजारी खास तुझा तारशील भवसागरी? मागे घे डास तुझा झोपु दे जरासे रात्री, प्रभु मी रे दास तुझा प्रेरणा: क्रान्ति ताईंचा दास

या मनास लागावा अनवरत ध्यास तुझा आप, तेज, वायु, धरा, सार्‍यांतच भास तुझा तूच मनी, तू नयनी, प्राण तुझे, श्वास तुझा नाम तुझे मुखी राहो, ध्यानी मनी वास तुझा अवघड ही वाट तरी आसरा जिवास तुझा कानी घुमे मुरलीचा नाद आसपास तुझा नाना रूपांत दिसे आगळा विलास तुझा मनमोहन, यदुनंदन, यमुनातटी रास तुझा तारशील भवसागरी, मजसी विश्वास तुझा देई विसावा चरणी, प्रभु मी रे दास तुझा माझी ही कविता आमच्या मुंबईहून प्रसिद्ध होणा-या कार्यालयीन अंकात {संचारिका २००७=०८} मध्ये पूर्व प्रकाशित झाली आहे.