कविता

अप्सारानी श्वापदाना भाळाणे नाही बरे..
माणसानी माणसाना टाळणे नाही बरे..

चुकवली जरी उत्तरे नशिबाने कधी..
वेदनानी वेदनाना जाळणे नाही बरे..

दाखावली 'करुणा' पारध्याने कधी..
हरिणानी पारध्याला नीहाळणे नाही बरे..

नाकारली जरी कवीता रसीकानी कधी..
अक्षरानी अक्षराना हेटाळणे नाही बरे..

ग्रिष्र्माच्या झेलुन ज्वाळा सावली झाले कधी..
श्रावणाच्या ऐनवेळीचे वागणे नाही बरे..

अज्ञाताच्या गर्दिला तु वाहतो श्रद्धांजली..
यादीत त्या नाव माझे गाळणे नाही बरे..

मेलो जरि असलो आम्ही कधी काळी ..
असे सहज आम्हाला तुम्ही विसरणे नाही बरे..

(विडंबनाच्या विडंबनाचं विडंबन)
एका (म्हातार्‍या) कवी कडून
प्रेरणेतून प्रेरणा

देवाने मुलींना असं का बनवलं?
की बघताच ती मला आई सारखं वाटावं
सगळ्याच स्त्रीया मला आई सारख्या वाटतात
पण तिने कुणाही बाळाला मिठीत का घ्यावं?

कुणाचे डोळे,तर कुणाचे ओठ
प्रत्येकीचा काहीतरी वेगळाच गुण
प्रेमळ माझं मन,नाही आई म्हणत नाही
पहाताच तिला मन येतं भरून

कुणी हसून आपलंसं करतं
कुणी लाडावून हृदयाजवळ घेतं
प्रत्येकाची खूबी निराळीच असते
मग आपली आई कुठे आपलाजवळ उरते

चेहर्‍या मागे चेहरे दडलेला
खरे-खोटे कुणास कळला?
प्रत्येकाचा रंग वेगळा
काळा, गोरा कुणी सावळा
गोर्‍यात कधी काळा लपलेला
काळ्यावरती गोरा फासलेला
सावळ्याचाही रंग वेगळा

प्रत्येक चेहर्‍याचा भाव वेगळा
भाव-भावातही लपंडाव चालला
दुसर्‍यच्या दु:खात सुख दडलेला
सुखात दुसर्‍याच्या चेहरा पडलेला

होवो प्रत्येक चेहरा समानतेचा
पारदर्शी माणूसकीचा
अन सुंदर, सज्जन निर्मळतेचा.

या तनुचा माझ्या करशी दररोजचा घास तुझा
डोंबिवली वा धारावी, घरभर हा वास तुझा

तू जळी अन् तू नाली, इवलासा श्वास तुझा
ए.सी.च्या खालीसुद्धा रंगतो तो रास तुझा

मॉर्टीन असो वा कछवा, धसका जीवास तुझा
गुणगुणता कानी करती सगळे दुस्वास तुझा

नाना रुपे बळावे अवतार तो, भास तुझा
डेंग्यू अन् मलेरियाचा आजारी खास तुझा

तारशील भवसागरी? मागे घे डास तुझा
झोपु दे जरासे रात्री, प्रभु मी रे दास तुझा

प्रेरणा: क्रान्ति ताईंचा दास

या मनास लागावा अनवरत ध्यास तुझा
आप, तेज, वायु, धरा, सार्‍यांतच भास तुझा

तूच मनी, तू नयनी, प्राण तुझे, श्वास तुझा
नाम तुझे मुखी राहो, ध्यानी मनी वास तुझा

अवघड ही वाट तरी आसरा जिवास तुझा
कानी घुमे मुरलीचा नाद आसपास तुझा

नाना रूपांत दिसे आगळा विलास तुझा
मनमोहन, यदुनंदन, यमुनातटी रास तुझा

तारशील भवसागरी, मजसी विश्वास तुझा
देई विसावा चरणी, प्रभु मी रे दास तुझा

माझी ही कविता आमच्या मुंबईहून प्रसिद्ध होणा-या कार्यालयीन अंकात {संचारिका २००७=०८} मध्ये पूर्व प्रकाशित झाली आहे.

सहज या दोन ओळी सुचल्या.. कोणाला ही कविता पूर्ण करावी वाटली तर जरूर करावी. कोणाला दुसरे कडवे सुचले तर लिहावे.
ही कविता पूर्ण करण्यांस मदत करावी.

या गर्द नील नयनी, दाटून मेघ आले
का मोर पापण्यांचे मिटवून पंख बसले..?

- प्राजु

गाडीच्या गाडीवाना
गाडी चालली माळराना S S S

तुज्या गाडीचा गा बैल
बैलापाठी नक्षाची झुल

तुज्या गाडीचं गा चाक
चाक धावतया एकटाक

गाडीच्या गाडीवाना
गाडी चालली माळराना S S S

तुज्या बैलाच्या गळ्यात चाळ
चाळ वाजत्यात खुळखुळ

तुज्या कपाळाचा गा घाम
घाम देतोया दाम

गाडीच्या गाडीवाना
गाडी चालली माळराना S S S

आठवते तुला भेट आपली पहिली
पहिल्या भेटीतली गुपिते पहिली
हवे तर विचार त्या लाटांना
रोजच येतात त्या किनार्‍याच्या भेटीला
सुर्यही तुझी वाट पाहत रेंगाळला होता
तू आलेला पाहुन निर्धास्त मावळला होता
यायला तुला खुप उशिरच झाला होता
पण तुझ्या आगमनात अपराधी भावच नव्हता
माझा रागही मी तेंव्हा व्यक्त केला नव्हता
जवळून तुला न्याहाळण्याचा धिरही होत नव्हता
बसलो होतो आपण ज्या दगडावर, विचार त्याला
माझा थरथरता देह त्यानेच सावरला होता
विचार त्या घोंघावत्या वार्‍याला
तो ही सांगेल माझी ती ओशाळली स्थिती
जेंव्हा तू हात माझा धरलास बांगडी पाहण्यासाठी

आठवण.... !!

आठवणींनी तुझ्या साजणी..र्‍ह्दयाला ग पीळ पडे....
कशी ऐकीशी साद सखे परि... मी इकडे अन तु तिकडे...

हे गड्द जांभळे मेघ होउनी...वाटे यावे तव अंगणी...
रातराणीचा सुवास होउन.... मी गंधावे तव सदनी...
सागरास नदी मिळे कशी ग.. रिती-नीती चे बांध खडे
कशी ऐकीशी साद सखे परि... [१]

मेघ-वृक्ष अन पान-फ़ुले.. अवखळ निर्झर उंच कडे...
चंद्र-चांदण्या हे वारे.. मज भास दाविती तुझे गडे...
शोधि तुजला जीव खुळा बघ.. होउन पक्षी चोहिकडे
कशी ऐकीशी साद सखे परि... [२]