कविता

फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट.....
सगळे रंग..कॅनव्हासवर
सुखाने रहात होते..
हिरवा,निळा,भगवा वगैरे..!
आपापल्या जागी सुखी होते...
कॅनव्हास पण समाधानी....
पांढरी रंगाई पण सुखाने नांदत होती...
हिरवा हळूहळू पसरत होता...उगीचच
निळा.. तसा नविन.. हसत होता...
भगवा..एकटाच! तळपत होता..
सगळे आपापल्या जागी ...मजेत
पण....कली आला..!
गर्जला...
"सगळे सुखी? चांगले..? पांढरा पण..?
दाखवलेच पाहिजे..कॅनव्हासला!"
हळूच म्हणाला रंगांना,"हिरवे मियाँ; पसरा खूप अजून,
देतील नाहीतर हाकलून..!"
"अहो निळेबाबा, तुम्ही नविन ना?

फ़ुलोरा...

केशराचा गंध ओला शोधते खुणांखुणांतून..
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

चांदव्याला जाग आली की निशेला लाज आली
का उषेच्या उंबर्‍याशी, रे उभी ओठंगुनी ती??
चांदणे मी शिंपले रे माझिया कणांकणांतून..
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

दाट झाली सावली ती, तारकांच्या सांजवाती
अमृताचे थेंब ओठी, चंदनी गंधीत राती
पाकळ्यांचे चिंब गाणे वेळूच्या बनांबनांतून
आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून..

स्त्री रचना
स्त्री सृष्टी
स्त्री प्रेम
स्त्री वृष्टी

स्त्री प्रिया
स्त्री माता
स्त्री कष्ट
स्त्री दाता

स्त्री बळ
स्त्री शक्ती
स्त्री मीरा
स्त्री भक्ती

स्त्री माया
स्त्री उब
स्त्री पूजा
स्त्री शुभ

स्त्री दीप
स्त्री ज्योती
स्त्री लज्जा
स्त्री मोती

स्त्री यज्ञ
स्त्री याग
स्त्री फूल
स्त्री आग

स्त्री कन्या
स्त्री भार्या
स्त्री विदुषी
स्त्री आर्या

स्त्री जीवन!
धारित्री
स्त्री अमृत
सावित्री

कविता स्वताच्या जबाबदारीवर वाचवी.

१ होती उ आणि १ होती टु,
दोघी गेल्या फिरायला,
उ ला सापडला रुपया,
उ म्हणाली आईला -
आई, आई, याचं काय करु ?
आई म्हणाली आण जा भाजी.

उ : आई मी भाजी आणली.
धुवु कशी ?
सपासपा.

चिरु कशी ?
कराकरा.

शिजवु कशी ?
रटा रटा.

खाऊ कशी ?
मटा मटा.

झोपु कशी ?
डाव्या कुशी.

पादु कशी ?
ढुम्मदिशी.

(लोकगित)

आले होते सहजच तुझ्या मनात
फेरफटका उगाच मारायला
किती खोल आहे तुझ मन
ते आत डोकावायला
गांगरून गेले आत मी
कुठल्यातरी कोड्यात फसले मी
कोड्यात होती खुप घरं
प्रत्येक घराला वेगवेगळे रंग
प्रत्येक घराला वेगवेगळे रस्ते
मध्येच कुठे कुठे बांधही घातलेले
घर होत प्रतिष्ठेचं, कर्माचं
खुप उंच आणि पसार्‍याचं
घर होत आत्पेष्टांचं, मैत्रीचं
जिव्हाळा आणि कर्तव्याने भरलेलं
एक होत तुझ्या छंदाच, स्वप्नांचं
सुबक पण कुंपण घातलेलं
एक होत सामाजीक बांधिलकीचं
गोर गरीबांच्या आश्रिवादाचं
त्यातच एक घर माझही होतं
सुंदर, प्रितीने सजवलेलं

तुझे माझे नाते जशी गूढ सागराची खोली
दूर दूर तरी एक तुझी माझी मनबोली
तुझा धुंद निशिगंध, माझी नाजूक अबोली

तुझे माझे नाते जसे भाग्य रेखले ललाटी
पूर्वसंचिताचे फळ तुझ्या माझ्या गाठीभेटी
तुझ्या गुलाबाचा डौल, माझी बावरी कोरांटी

तुझे माझे नाते जशी घनगर्द देवराई
तोच सूर, तोच ताल, तरी रोज नवलाई
तुझा खट्याळ प्राजक्त, माझी वेडी जाईजुई

तुझे माझे नाते जशी श्रावणसरींची गाणी
तुला-मलाच कळली प्राक्तनाची गूढ वाणी
तुझा धीट सोनचाफा, माझी शांत रातराणी

आपणच आपल्याला लिहलेली
पत्रं वाचता वाचता
ओले होणारे डोळे पुसून
फडफडू द्यावित वा~यावर पानं....

थोडसं हसून आपणच आपल्याला
सांगावी कधीतरी एखादी गोष्ट
आपणच गावं आपल्यासाठी
रिमझिमत्या स्वरांच एखादं गाणं.......

आपणच जपावेत मनात;
वा~यावर झुलणारे गवताचे तुरे
एखादी धावणारी पायवाट, अन्
जपावेत काही नसलेले भास्......

जिथं आपल्यासाठी फुलं उमलतील
अशी जागा सगळ्यानाच सापडत नाही
मनाच्या कडेनं लावलेल्या झाडांना
आपणच द्यावेत थोडेसे श्वास........

सक्काळी सक्काळी मिपावर आलो आणि 'ब्यूटी पार्लर अर्थात यौवन फुफाटा' ही कविता वाचून डोळे भरुन आले! काल भडकमकर मास्तरांनी जालिंदर जलालाबादींची ओळख काय करुन दिली आणि आज ही नवकविता वाचायला काय मिळाली, सगळेच विलक्षण! हे म्हणजे आज आर्त भावाने विठ्ठलाची भक्ती करावी आणि लगेच दुसर्‍या दिवशी साक्षात पांडूरंगाने आपल्याला डब्बलसीट न्यावे तसा प्रकार झाला!! धन्य आहेस माऊली धन्य आहेस!! अशा साक्षात्काराच्या क्षणी कविता होणार नाही तर काय होणार?

वाटते तुझ्यावर काही लिहावे
मनातील भावनांना कागदावर निरखावे
न्याहाळताना तुला, तंद्रित जावे
सहवासी तुझ्या वाहवून यावे.

शब्द शब्दांना जुळवून घ्यावे
सुगंधी रचनी तुला हुंगावे
शाईतून तुझे प्रेम पाझरावे.
मखमली लालीत तुला पसरावे.

वाचताना तुज ओठ हसावे
डोळ्यांतून भाव पाझरावे
दाखवताना तुज हे शब्द
तुझ्या ओठचा शब्द व्हावे.