कविता

रान झाले उदास पाऊस गेला बरसून डोळीयात अनिवार पाणी आले भरुन..... टपकताना आसवांचे एकेक थेंब थेंब करपून गेले माझ्या.. न उरली काही आशा उसवले सगळे धागे विहारती भोवती पक्षी पण दुरावले सारे.... सर्व काही लाभते परि आहे काही उणे मोहरा विनाच वृक्ष लगडेल कसा फळाने.... या घनतिमिरी काळोखात तुच जाहालास दिवा आसाच तेजोमयी तुझा सहवास मजला हवा....

आयुष्यातील काही पहिले क्षण सुखद अनुभवाचे सारे धन बाळाचं पहिल पाऊल मोठेपणाची लागलेली चाहूल आयुष्यातील पहिला पाऊस कागदी होडीची केलेली हौस कडाडलेली पहिली विज आईच्या मिठीला बिलगलेले काळीज पहिला दिवस शाळेचा गंध दरवळणार्‍या कोर्‍या पुस्तकांचा घडलेली पहीली मैत्री घरापलीकडील ती दृढ नाती झालेल पहिल दु:ख रडून रडून मिळालेल सुख प्रेम पहिल जुळलेल मन कुठेतरी हरवलेल प्रेमाचा पहिला स्पर्श भावनांशी भिडलेला संघर्ष सारे काही सुखद पहिले फक्त आठवणीत राहणारे पुन्हा परत न येणारे.

एक नगर असावं निनावी तेथे कुणी न राजा न राणी मानवतेची जात असावी समानतेची साथ असावी रुपया नाणी नसो व्यवहारी असो माणूसकीची देणी घेणी अनाथ आश्रमे तेथे नसावी वृद्धाश्रमेही ओस पडावी कायद्याची वाट नसावी मंदीराला हाक असावी एकात्मतेची असो दिवाळी स्वार्थाची पेटावी होळी प्रेमाची बरसात असावी मायेची पालवी फुटावी पौर्णिमा येथेच खिळावी अमावस्येला जाग न यावी.

अनाथाश्रमी जाण्या झाले निमित्त दु:खाचे बाळ सोडून गेले माझे दोन दिवसांचे अनाथश्रमी मी गेले दु:ख हलके कराया माझ्या बाळाच्या आठवाने फुले देवाची बघाया पोचताच मी तेथे बाई समोर आली करडा आवाज देता मुले पळत आली हात जोडून सारी माझ्या समोर बसली फुले देवाची निष्पाप धुळीत मातेने फेकली कोणी छोटी कोणी मोठी ठायी त्यांच्या फक्त आशा आई बाबा या हो लवकर! रडवेली त्यांची दशा! चूक आमची काय? आम्ही देवाघरची फुले तुम्ही तरी न्या हो घरी! आईबाबा आठविले भाव निरागस त्यांचे हसू ओळखीचे वाटे आई आली का न्याया?

फार फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट..... सगळे रंग..कॅनव्हासवर सुखाने रहात होते.. हिरवा,निळा,भगवा वगैरे..! आपापल्या जागी सुखी होते... कॅनव्हास पण समाधानी.... पांढरी रंगाई पण सुखाने नांदत होती... हिरवा हळूहळू पसरत होता...उगीचच निळा.. तसा नविन.. हसत होता... भगवा..एकटाच! तळपत होता.. सगळे आपापल्या जागी ...मजेत पण....कली आला..! गर्जला... "सगळे सुखी? चांगले..? पांढरा पण..? दाखवलेच पाहिजे..कॅनव्हासला!" हळूच म्हणाला रंगांना,"हिरवे मियाँ; पसरा खूप अजून, देतील नाहीतर हाकलून..!" "अहो निळेबाबा, तुम्ही नविन ना? घ्या ना जागा हक्काची! राखीव.!.मागेच रहाल" "काय भगवे राजे? कसले हो? मोठे व्हा!

फ़ुलोरा... केशराचा गंध ओला शोधते खुणांखुणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. चांदव्याला जाग आली की निशेला लाज आली का उषेच्या उंबर्‍याशी, रे उभी ओठंगुनी ती?? चांदणे मी शिंपले रे माझिया कणांकणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. दाट झाली सावली ती, तारकांच्या सांजवाती अमृताचे थेंब ओठी, चंदनी गंधीत राती पाकळ्यांचे चिंब गाणे वेळूच्या बनांबनांतून आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. वादळी आवेग सारा, तप्त श्वासांचा पसारा मखमली ओला शहारा, धुंदला एकांत सारा मीलनाची गंधसुमने वेचते क्षणांक्षणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. - प्राजु इथे ऐका कृपया न हसता..!

स्त्री रचना स्त्री सृष्टी स्त्री प्रेम स्त्री वृष्टी स्त्री प्रिया स्त्री माता स्त्री कष्ट स्त्री दाता स्त्री बळ स्त्री शक्ती स्त्री मीरा स्त्री भक्ती स्त्री माया स्त्री उब स्त्री पूजा स्त्री शुभ स्त्री दीप स्त्री ज्योती स्त्री लज्जा स्त्री मोती स्त्री यज्ञ स्त्री याग स्त्री फूल स्त्री आग स्त्री कन्या स्त्री भार्या स्त्री विदुषी स्त्री आर्या स्त्री जीवन! धारित्री स्त्री अमृत सावित्री स्त्री लक्ष्मी भाग्यद्वार! स्त्री थोर फार फार स्त्री श्रेष्ठ? ग्रंथ मौन स्त्री स्थान? सर्व गौण स्त्री दासी? स्त्री भिक्षा? स्त्री भोग्य? उपेक्षा? स्त्री दु:ख अमाप स्त्री जन्म अभिशाप!

कविता स्वताच्या जबाबदारीवर वाचवी. १ होती उ आणि १ होती टु, दोघी गेल्या फिरायला, उ ला सापडला रुपया, उ म्हणाली आईला - आई, आई, याचं काय करु ? आई म्हणाली आण जा भाजी. उ : आई मी भाजी आणली. धुवु कशी ? सपासपा. चिरु कशी ? कराकरा. शिजवु कशी ? रटा रटा. खाऊ कशी ? मटा मटा. झोपु कशी ? डाव्या कुशी. पादु कशी ? ढुम्मदिशी. (लोकगित)

आले होते सहजच तुझ्या मनात फेरफटका उगाच मारायला किती खोल आहे तुझ मन ते आत डोकावायला गांगरून गेले आत मी कुठल्यातरी कोड्यात फसले मी कोड्यात होती खुप घरं प्रत्येक घराला वेगवेगळे रंग प्रत्येक घराला वेगवेगळे रस्ते मध्येच कुठे कुठे बांधही घातलेले घर होत प्रतिष्ठेचं, कर्माचं खुप उंच आणि पसार्‍याचं घर होत आत्पेष्टांचं, मैत्रीचं जिव्हाळा आणि कर्तव्याने भरलेलं एक होत तुझ्या छंदाच, स्वप्नांचं सुबक पण कुंपण घातलेलं एक होत सामाजीक बांधिलकीचं गोर गरीबांच्या आश्रिवादाचं त्यातच एक घर माझही होतं सुंदर, प्रितीने सजवलेलं प्रेमाच्या बगिच्याने फुलवलेलं कोड्याचा रस्ता सुटणारं.