कविता

हृदयांत रंगलेल्या खेळात येशील का?
हा डाव प्रीतिचा गं तू पूर्ण करशील का?

बघ मागतो तुला मी आकाश चांदण्याचे
मज आस पौर्णिमेची तू चंद्र होशील का?

पाऊस घेत हाती मल्हार छेडतो मी,
होऊन धार मजला, तू चिंब करशील का?

दिवसांत कैकवेळा घेतो मिठीत तुजला
होऊन रातराणी श्वासात उरशील का?

भिजल्या अनेक रात्री बघ आठवांत तुझिया
ओलावल्या मनाने मज तू स्मरशील का?

दिधले मला सखे तू उद्दिष्ट जीवनाचे
ते ध्येय पूर्ण करण्या तू हात धरशील का?

हे पाहिले तुझ्या मी, डोळ्यांत स्वप्न माझे
घेऊन ते उराशी साकार करशील का?

- प्राजु

सागर किनारी
दोघेच असावे
बोलता बोलता
मिठीत शिरावे

मिठीत शिरून
लटके रुसावे
प्रेमाच्या आर्जवी
खुदकन हसावे

खुदकन हसूनी
भुलावे झुलावे
रुपेरी वाळूत
पाउल नाचावे

नाचत हळूच
हात हे गुंफावे
स्पंदन प्रेमाचे
हृदयी ऐकावे

हृदयी ऐकावे
डोळ्यांत बघावे
निळुल्या पाण्यात
डुंबुनी यावे

डुंबता डुंबता
श्वास हे दुणावे
ओठांचे अमृत
ओठांत शिरावे

ओठांत शिरूनी
गुलाबी जगावे
स्वप्नांच्या गर्भाचे
बीज तू व्हावे!

कुणाचाही जयघोष करावा
इताका मी लहान नाही..
कुणाचाही उपमर्द कारावा
इतकाही मी महान नाही..!

मी असा एक पांथस्त आहे ,
जो शोधतो आहे मार्ग ,
अंतःस्थ होण्याचा..
कधी पासुन.. ? कोणास ठाउक..!

कारण...
मला कधीच नाही सापडलं
या गर्दीत माझ अस्तित्व..
अन तरी ही मी सामिल होतो
त्या गर्दीत अधुन मधुन.. का .. ? कोणास ठाउक..!

मी सापडलो आहे द्वंद्वात
जीवन मरणाच्या.. कारण
मला वाटते आदर्शां बद्दल
आदरयुक्त भीती..
पण कळत नाही कशी रोखु
माझी नैतिक अवनती..
हीणकस स्वार्थपरता..
हि लालसा खदखदती...

सुर्य उगवताना खुप सुंदर दिसतो , पण
त्याही पेक्षा सुंदर दिसतो मावळताना ,
कारण तो देतो दशदिशांना...
उद्याच्या सुर्योदयाची ग्वाही...!
सरणावर मरण जळतांना ,
कुणीतरी नाजुक ढुश्या देत असतं
मातेच्या गर्भालाही...!!
मृत्योर्मा अंमृतं गमय ..
याचा अर्थ हाच असावा
बहुधा...!!!!

जेव्हा थकून भागून घरी येतो,
स्वागतासाठी सज्ज असते ती
सर्व थकवा दूर करते एकदम ताज़े होतो मी,

पावसात जारी भिजून आलो,
ठंडी ती दूर करते,
जवल येऊन माझ्या,गर्मी माझ्यात भरते.

खोडी करण्याची लहर आल्यास,
कान तिचा धरतो,
मग एकदम टीला उचलून ओठाला लावतो,

गरम श्वास तिचा
स्पष्ट जाणवतो,
तिच्या सांगतीत मी स्वता:ला विसरतो.

काय झाले असते जर जगत नसते एक कप

सार काही शिकवत वाढत वय
समाज माणसे प्रसंग राहतात तेच ते
पण आता चटकन सुटतात व्यवहारातील पेच
जराही होऊ देत नाही हयगय
खरच सार काही शिकवत वाढत वय....
घटना,प्रसंग, व्यवहार यांच्या जून्या आठवणी
असते घडल्या चुकांची दिर्घ कहाणी पण
आता कशाचेच उरत नाही भय कारण
सामर्थ्य देते वाढते वय..
शब्दांमूळे बिनसलेली अनेक नाती
कोणी सोबती तर कोणी संगती
आता शब्दांशी स्वरांची जमती आहे अचूक लय
खरच सार काही शिकवत वाढत वय...

तुझे नि माझे नाते.. !

तुझे नि माझे नाते कसले?.. मजला उमगत नाही..
या जन्मीचे की गत जन्मीचे?.. काही समजत नाही...

काय नाव मी देऊ याला? सखे तुला तरी कळेल का?
गूढ-गहन प्रश्नाचे उत्तर.. सांग कधि ग मिळेल का ?

अवचित एका वळणावरती.. गाठ आपुली ही पड्ली...
निमिषा मध्ये क्षणाक्षणाची.. रेशीमनाती बघ जुळली..

सत्य प्रेम.. शिव ही प्रेम.. प्रेमच सुंदर आहे..
क्षणीक नश्वर जगती अंति.. प्रेमच अमर आहे....

प्रीत असे या अवनी वरती.. कोरिव सुंदर लेणे..
शिल्पी याचा ईश्वर.. हे तर.. परमेषाचे देणे...

जगावे की जगू नये?
हाच खरा प्रश्न आहे
रक्त माझे! श्वास तुझे!
सारखेच उष्ण आहे

का जगू मी? काय माझे?
देवदेखील चोर आहे
कधी येतील घरी बाबा?
मनी मात्र मोर आहे

बालकांचे रक्त सांडे
भयतू! कलीचा घोष आहे
भूक लागे पण तरी
अजब जीवोन्मेष आहे!

पृथ्वी वांझ! पृथ्वी दग्ध!
भविष्य हे घनघोर आहे
तरी फुले जन्मतात
राखेला मोहोर आहे

भ्रांत मन! जाऊ? राहू?
श्वास फक्त अंतर आहे!
आळवितो परमपित्या
सांग काय निरंतर आहे?

ऐकून माझी रुद्ध वाणी
देव बोले! आकाशवाणी!

गोठलेले शब्द या जालिंदरांच्या कविता संग्रहातील एक कविता येथे लिहिण्याचा मोह आवरत नाही. वास्तविक हा संग्रह माझ्याकडे नाही. पण ती कविता कधीकाळी त्यांच्या 'भाषणाच्या बदल्यात भाकरी' या भाषणादरम्यान त्यांनी म्हटली आणि मी लिहून घेतली होती असे फिकट आठवते आहे. एखादेवेळी ही कविता त्या संग्रहात संग्राहित केली नसण्याची शक्यताही आहेच. पण आस्वाद घ्यायला काय हरकत? माझ्याकडील कविता एका जीर्ण पिवळ्या कागदावर हिरव्या शाईने लिहिली होती. कवितेतील काही शब्द वृत्त-मात्रांत बसत नसतील तर दोष त्या कागदाच्या प्रतिचा अथवा शाईच्या टिकून न राहण्याच्या गुणधर्माचा आहे.