कविता

तुझा जन्म दु:ख माझे अष्ट्पुत्रा! शाप माझे! माझा कळप पुरुषी येथे स्थान काय तुझे? तुझे अर्थार्जन माझे तुझे प्रजनन माझे श्वास घे तू जगण्यापुरते मात्र नियंत्रण माझे! संतती! पौरूष माझे कन्यादान पुण्य माझे! घरा येता अवकळा मग पांढरे पाय तुझे! असो पोकळ पौरूष कर पूजन तू माझे तुझ्या अस्तित्वी पहारा तुझ्या मागे नाव माझे! तुझे तनमन माझे! तुझे प्राण आत्मा माझे आला जरी कधी यम आण परत प्राण माझे! मंगळसूत्र! चिन्ह माझे! बाळग जाणिवेचे ओझे! ताट वाढ आधी मला जे उरेल ते तुझे! तू लक्ष्मी? धन माझे जे जे तुझे ते ते माझे चल!

भावनांचे पसारे खुप झाले हे असे वेडावणे आता नको ... ! वळणावर त्या रेंगाळलेल्या आठवांची साथ आता नको ... ! हृदयात तू कोंडलेल्या सखे सुखांचा गुदमर आता नको ... ! चल सखे स्वप्न स्वप्न खेळु वास्तवाचा धाक आता नको ... ! हरवले स्वर ते सारे आता हुरहुर मारव्याची आता नको ... ! त्या तिथे पलिकडे .., ते चित्र फसव्या सुखाचे आता नको ... ! चल सखे पैलतीरी जावू मोह ऐलतीराचा आता नको ... ! विशाल

दादा म्हनले आंदोलन करा आमी बशी जाळ्ळ्या... दादा म्हनले चळवळ करा आमी दुकानं फोळ्ळी... दादा म्हनले सत्याग्रेव करा आमी फॅक्टरी बंद पाळ्ळी... दादा म्हनले त्यो लै बोलतुया तेची जीभ तोळ्ळी ... दादा म्हनले आमी दिल्लीला चाल्लो आता वो.............? विशाल

गुढी उभारावी अशी

एक उभी केली काठी त्य़ाला बांधली गोड गाठी निंबाचा उघळा वर तांब्याची लोटी दर वर्षी आपण अशी पारंपारीक गुढी उभारतो पण थोर पुरुषांनी अशा अमर गुढ्या उभारल्या भक्तीची गुढी तुकारामांनी ज्ञानाची गुढी ज्ञानेश्वरांनी गिता संदेशाची गुढी कृष्णांनी शांतीची गुढी बुध्दांनी महाराष्ट्राची गुढी शिवरायांनी समतेची गुढी ज्योतिबांनी सत्य अहिंसेची गुढी गांधीनी देश भक्तीची गुढी सावरकर, भगतसिंगांनी स्वच्छतेची गुढी गाडगेबाबांनी शिक्षणाची गुढी कर्मवीर अण्णांनी मला वाटते मोठे काम करणे म्हणजेच गुढी उभारणे होय आपण सुध्द

माझ्या शब्दांची पाखरं उडतील वार्‍यावर दाही दिशांत फिरून शोधतील तुझं घर तुझ्या अंगणी विसावा घेतील ती क्षणभर माझ्यासाठी आणतील तुझ्या गाण्यातले सूर माझ्या आशेचा पाऊस बरसेल झरझर ओल्या मातीच्या गंधाने धुंदावेल तुझं घर मोती थेंबांचे सांडेल तुझ्यासाठी फुलांवर माझ्यासाठी आणील तो तुझा प्राजक्तबहर माझ्या स्वप्नांचे काजवे जागतील रात्रभर उजळेल तुझं घर, तुला दिसेल समोर उभा अंगणी मोहक चांदण्यांचा गुल्मोहर माझ्यासाठी झळाळेल तुझ्या हास्याचे झुंबर माझ्या कल्पनेचा वारा माझा धरून पदर मला संगती नेईल दाखवाया तुझं घर मंद शीळ घालून तो उघडील तुझं दार माझ्यासाठी आणील तो ............तुलाच माझ्यासमोर!

कसा आज मोगरीने डाव साधला सुन्न ओझे आठवांचे घाव घातला.. सुटे भान दिशाहिन आज जाहलो सापडेना मार्ग माझा चांद मातला.. हरवले माझे पण तुला पाहता आसवांनी दोर माझा आज कापला.. संपले ते स्वप्न सारे सत्य जाणता भुतकाळ रम्य सारा आज बाटला.. हंसलीस खिन्न सखे ओठ दाबुनी आसवांना लपविता भाव दाटला.. एकवार हास पुन्हा ओठ दुमडूनी अजुनही त्यात माझा श्वास गुंतला..! विशाल

आसवांचा जुना आड आता नाही वेदनांचे तसे लाड आता नाही.. मांडला मी असा स्वप्न बाजार पुन्हा वास्तवाच्या भुता 'झाड' आता नाही.. वेदनांची खरी जाहली मज सोबत संकटांना नव्या "हाssssड", आता नाही.. कल्पनांचा मना लाभला आधार नि... जाणिवांची तशी चाड आता नाही.. झेलले घाव सारे सदा सुमनांचे अन नव्याने भ्रमर धाड ....., आता नाही विशाल

आठवते मज शाळा शाळेतील फळा पृथ्वीचा तो गोळा अन बेकंबे चा पाढा ! भिंतीवरचे सुविचार घडवित होते आचार मास्तरांची छडी घाली शिस्तीची घडी पुस्तकातील धडा भरे ज्ञानाचा घडा कवितेचे पठण लावे आयुष्याला वळण शाळेची मधली सुट्टी डब्यासंगे जमे गट्टी सर्वत्र आरडा ओरडा शिक्षेसाठी उठा बशा पिटीचा एक तास मैदानाची पाहे वाट कसरत अन कवायती श्रमाचीही कळे मती जन गण मन ची सुरूवात वंदे मातरमने शेवट संस्कारांची ही देवाण जीवनातील ही ठेवण.