कविता

वाटेवर मी तिच्या ठेवली प्राजक्ताची दोन फुले ह्रदयातून मग लक्ष लागले प्राजक्तातून प्रीत फुले ? उगीच ठेवला प्राजक्त तिथे मी मनात रुजलो आहे किती ? मधल्या दिवसांमधील अंतर जाणून घेण्या आहे किती ? हळवी लागे ओढ अनामिक मनास हुरुहूर सले खुळी प्राजक्तातून प्रीत पाहतो विसरली का मज प्रीतकळी ? आनंदाने तिने उचलली रस्त्यावरची दोन फुले गंध घेउनी प्रेमभराने मला शोधण्या नजर फिरे फुले नव्हे ती आमुची प्रीती प्राजक्तातून फुलली होती तशीच ताजी तशीच नि॑मळ प्राजक्तासम उरली होती

अर्थ नेमका संसाराचा कधी कुणास कळला आहे उंबरठ्यावरी तडजोडीच्या जीव सतत हा जळला आहे कुणी जपावे? का जपावे? अन कोणाचे मोठेपण? किती पुरावे? किती उरावे? आकांक्षांचे आत्मसमर्पण.. अहंकार तव फ़ोल पणाचा सर्व समक्ष मी लपवावा घेऊन सार्‍या चुका मजवरी दुभंगलेला जीव जपावा हसरा चेहरा जनांत राही मनांत सार्‍या गर्द छटा शांत जळाच्या अंतरी असती गढूळलेल्या वादळी लाटा नाव तुझे नि गाव तुझे ओळख माझी विरून गेली कर्तव्याच्या मढ्याखाली स्वप्ने सारी पुरून गेली.. - प्राजु

पाहिजे एकांत थोडा पाहिजे थोडा अबोला पाहिजे पहाट थोडी पाहिजे निशब्द वारा होउनी मग एक तेव्हा अंतरी मिसळून जाउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ मिटूनी तू डोळे तुझे ग काहीशी हरवून जासी स्पर्शता लाभे दिलासा तू मला बिलगून जासी छेडूनी तारा मनाच्या शब्द तू मी सुर होउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ त्रुप्ताता ह्रद्यात दोन्ही त्रुप्ताता देहात ही त्रुप्ताता विश्वास सार्‍या त्रुप्ताता श्वासास ही संपता पहाट थोडी काहीशी हुरहुर व्हावी धुसरत्या तारकांना भेटीचे संकेत देउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ -पुष्कराज

आयुष्याच्या वळणावरचा.. अन्तिम टप्पा सार्थकतेचा! पुर्णतेचा, परिपुर्णतेचा.. शुचितेचा, सुख-प्राप्तीचा.. उन्नतीचा...निवृत्तीचा ! आयुष्याच्या वाटेवरची... सर्वोच्च पावती तृप्ततेची! सुखाची, समाधानाची.. गोडी आगळी कर्तव्यपुर्तीची.. जाणीव सुखाची...निवृत्तीची! मार्ग जिवनाचा, तृप्त मनाचा.. ऐहिकतेच्या विलोपनाचा! भौतिकाच्या निरोपाचा.. पारमार्थिक प्रारंभाचा.. वेध तो अद्वैताचा..अनंताचा! ज्ञानराज माऊली म्हणतसे.. मी वेडा 'सोपान' 'मुक्तीचा'.. हरीने कथिला मज.. मार्ग सुखाचा.. तो एकमेव ...निवृत्तिचा !! विशाल.

आणला इंद्रधनुचा गोफ तुझ्यासाठी, पण टपोर्‍या आषाढी थेंबांचा सर घातलाय पावसाने आधीच तुझ्या गळ्यात ओल्या मातीच्या ठिपक्यांचे घातलेस मेंदीसारखे पैंजण तुझे तूच पायात डोळ्यांत बघून विचारेन म्हटलं, ढग वाजवून सांगेन म्हटलं, वार्‍याने गुदगुल्या करून ऐकवेन म्हटलं, तर स्वत:भवतीच गिरक्या घेत डोळे चिंब मिटून तू पावसाच्या मिठीत आणि माझे शब्द, सूर सगळे चुरगळलेत त्याच्या झिम्मडसरीत या भिजल्या-थिजल्या कवितेचं प्रपोजल् व्हायची वाट बघत

इथे वाढला वसंत, दंवे ओलावली माती सुखकर थांब ऐकु दे समीरा गीत हिरवाईचे निवांत क्षणभर थांब जरा बोल हळु ऐक डुलत्या पालवीचे शब्दसुर बघ नि:शब्द रानवेली अलवार करीती नाजुक कुरकुर ओज कसे वृक्षगर्भी ओल्या पानांची किंचीत थरथर झाडांमधुनी नागमोडी वाट जशी कुणी नार अटकर हे रान हिरवे लाजले कोवळी जणु नववधु नवथर इथे ओलावला वसंत पालवी गाते हिरवाई निरंतर सभोवार सौंदर्य फाकले क्षणात मिटले स्वर्गाचे अंतर विशाल

मिसळपावावर नवीनच आलेले कवी ज्ञानेश ह्यांच्या 'मी लिहितो तेव्हा...' ह्या सुंदर कवितेने आम्हाला स्फूर्ती दिली नसती तरच नवल!

============ मी लिहितो तेव्हा माझी, लेखणी बासरी होते मी जिथे सारखा बसतो ती अशी ओसरी होते मी लिहितो तेव्हा सगळ्या सृष्टीचा कागद होतो शब्दांच्या वर्षावाला जो टिपतो, ओला होतो मी लिहितो तेव्हा लिहिणे, स्वप्नाहून सुंदर होते कवितेच्या दवबिंदूंनी पानांची थरथर होते मी लिहितो तेव्हा तेव्हा, मी लिहितो ऐसे काही, जणू धमन्यांमधे माझ्या वाहते जांभळी शाई.. मी लिहितो तेव्हा मजला, जाणवते अपुले अंतर कवितेच्या थोडे आधी, कवितेच्या थोडे नंतर....! -ज्ञानेश. ============== (नमस्कार मिपाकर मंडळी... मी सदस्य म्हणून इथे तसा नव्यानेच आलोय.

आला पाउस पाऊस आल्या सरींवर सरी त्यात न्हाऊन न्हाऊन सुखावली धरती सारी आला पाउस पाऊस आकाशात ढग काळे एक मल्हाराची धून नभ आज हे आळवे आला पाउस पाऊस त्यात वा-याची ही मस्ती धरणे, नद्या, नाले सारे दुथडी भरुन वाहती आला पाउस पाऊस झाडे झाली ओली चिंब हिरवा शालू पांघरुन पाहतात प्रतिबिंब आला पाउस पाऊस डोंगर हिरवे नटले सजणाला भेटायाला मन प्रियेचे आतुरले आला पाउस पाऊस रस्ते पाण्याचेच झाले धावपळीचे जीवन दोन क्षण थांबलेले आला पाऊस पाऊस मुले काढतात खोड्या कुणी डुंबती पाण्यात कुणी सोडतात होड्या आला पाउस पाऊस ओले चिंब झाले पक्षी तारेवरती विजेच्या दिसे सुंदर ही नक्षी आला पाउस पाऊस माझ्या आवडीचा स