कविता

समर्पणाची आस उराशी, आतुर सरिता आली धावत ऐकशील का कधी सागरा अंतरिचा हा नाद अनाहत? लाटांचे हे तांडव आवर, या बेभान मनाला सावर व्यापुन राही कणाकणाला, तुझ्या भेटिची ओढ अनावर पर्वतरांगा, कडेकपारी, डोंगर, कुरणे, दरिखो-यांतुन उसळत आले आवर्तातुन, कधि बांधांच्या चाको-यातुन कधी सोशिली ग्रीष्म काहिली, कधि शरदाची कौमुदि शीतल स्वातीचे कधि झेलित मोती, बहर वसंताचा कधि चंचल एकरूप होईन तुझ्याशी, नको दुरावा, नकोच अंतर सामावुन घे अंतरात मज, वाहुन थकले मीहि निरंतर

वाटेवर मी तुझ्या लावले दोन फटके गालावरले ह्रदयातून मग लक्ष लागले फटके खाऊनी गाल सुजले? जोरात ठेवला हात तिथे मी तुझ्या चुकीला शिक्षा किती ? धोत्र्याची फूले द्यावी तू मला? हाणायला मग कसली भिती? लुब्रा मेला टोमणे मारतो समजतो मला खुळी शीळ घालीत प्रीत मागतो विसरतो की मी न भोळी ? मोका मिळता मग उचलली पादत्राणे दोन हलकी गंध देउनी क्रोधभराने वाजवूनच ठेवीली खाली तू मेल्या तरीही तसाच हलकट आणि बाईल वेडा छळीसी कितीकां तसाच वाटे हाणाव्या दोन फडाफडा. मैत्रीणी टपल्या असती किती त्रस्त होऊनी तुला मारण्या रे बावळ्या वेश कावळ्या पैजार शस्त्रे घेऊनी हाती

प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद!

वाटेवर मी तिच्या ठेवली प्राजक्ताची दोन फुले ह्रदयातून मग लक्ष लागले प्राजक्तातून प्रीत फुले ? उगीच ठेवला प्राजक्त तिथे मी मनात रुजलो आहे किती ? मधल्या दिवसांमधील अंतर जाणून घेण्या आहे किती ? हळवी लागे ओढ अनामिक मनास हुरुहूर सले खुळी प्राजक्तातून प्रीत पाहतो विसरली का मज प्रीतकळी ? आनंदाने तिने उचलली रस्त्यावरची दोन फुले गंध घेउनी प्रेमभराने मला शोधण्या नजर फिरे फुले नव्हे ती आमुची प्रीती प्राजक्तातून फुलली होती तशीच ताजी तशीच नि॑मळ प्राजक्तासम उरली होती

अर्थ नेमका संसाराचा कधी कुणास कळला आहे उंबरठ्यावरी तडजोडीच्या जीव सतत हा जळला आहे कुणी जपावे? का जपावे? अन कोणाचे मोठेपण? किती पुरावे? किती उरावे? आकांक्षांचे आत्मसमर्पण.. अहंकार तव फ़ोल पणाचा सर्व समक्ष मी लपवावा घेऊन सार्‍या चुका मजवरी दुभंगलेला जीव जपावा हसरा चेहरा जनांत राही मनांत सार्‍या गर्द छटा शांत जळाच्या अंतरी असती गढूळलेल्या वादळी लाटा नाव तुझे नि गाव तुझे ओळख माझी विरून गेली कर्तव्याच्या मढ्याखाली स्वप्ने सारी पुरून गेली.. - प्राजु

पाहिजे एकांत थोडा पाहिजे थोडा अबोला पाहिजे पहाट थोडी पाहिजे निशब्द वारा होउनी मग एक तेव्हा अंतरी मिसळून जाउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ मिटूनी तू डोळे तुझे ग काहीशी हरवून जासी स्पर्शता लाभे दिलासा तू मला बिलगून जासी छेडूनी तारा मनाच्या शब्द तू मी सुर होउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ त्रुप्ताता ह्रद्यात दोन्ही त्रुप्ताता देहात ही त्रुप्ताता विश्वास सार्‍या त्रुप्ताता श्वासास ही संपता पहाट थोडी काहीशी हुरहुर व्हावी धुसरत्या तारकांना भेटीचे संकेत देउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ -पुष्कराज

आयुष्याच्या वळणावरचा.. अन्तिम टप्पा सार्थकतेचा! पुर्णतेचा, परिपुर्णतेचा.. शुचितेचा, सुख-प्राप्तीचा.. उन्नतीचा...निवृत्तीचा ! आयुष्याच्या वाटेवरची... सर्वोच्च पावती तृप्ततेची! सुखाची, समाधानाची.. गोडी आगळी कर्तव्यपुर्तीची.. जाणीव सुखाची...निवृत्तीची! मार्ग जिवनाचा, तृप्त मनाचा.. ऐहिकतेच्या विलोपनाचा! भौतिकाच्या निरोपाचा.. पारमार्थिक प्रारंभाचा.. वेध तो अद्वैताचा..अनंताचा! ज्ञानराज माऊली म्हणतसे.. मी वेडा 'सोपान' 'मुक्तीचा'.. हरीने कथिला मज.. मार्ग सुखाचा.. तो एकमेव ...निवृत्तिचा !! विशाल.

आणला इंद्रधनुचा गोफ तुझ्यासाठी, पण टपोर्‍या आषाढी थेंबांचा सर घातलाय पावसाने आधीच तुझ्या गळ्यात ओल्या मातीच्या ठिपक्यांचे घातलेस मेंदीसारखे पैंजण तुझे तूच पायात डोळ्यांत बघून विचारेन म्हटलं, ढग वाजवून सांगेन म्हटलं, वार्‍याने गुदगुल्या करून ऐकवेन म्हटलं, तर स्वत:भवतीच गिरक्या घेत डोळे चिंब मिटून तू पावसाच्या मिठीत आणि माझे शब्द, सूर सगळे चुरगळलेत त्याच्या झिम्मडसरीत या भिजल्या-थिजल्या कवितेचं प्रपोजल् व्हायची वाट बघत