कविता

मी माझ्या स्वप्नात जागुन
तुझ्या स्व्प्नांना पहारा देतो,
तुझ्या स्वप्नात तु माझ्यापासुन दुर जाशील
म्हणुन मी घाबरतो

चांदण्याना तुझ्या स्वप्नात येण्याची परवानगी देतो,
पण चंद्राला मात्र दारावरुनच हाकलतो,
मला माहितेय चंद्र तुला आवडतो,
पण काय करणार चंद्र पण तुझ्यावरच मरतो

मी ही कधी कधी हळुच तुझ्या स्वप्नात डोकवतो,
तुला डोळे भरुन पाहुन घेतो,
तुझ्या माथ्यावर डोके टेकवणार असतोच,
तेवढ्यात कुठलातरी अज्ञात पहारेकरी मलाच हाकलतो

कुणी रेखिली क्षितिजावरती चंचलशी मेघना
अश्व नभाचे दौडत आणित करूनिया गर्जना

मल्हाराला छेडित छेडित अळवूनिया गायले
पंख फ़ुलवुनी आतुर झाला मयूरही नर्तना..

लाही लाही साहुन धरणी भेगाळुनी गेली
'धाव सख्या रे धाव सख्या!' ती रोज करी प्रार्थना..

"नकोस राणी नको करू गं उगाच तू धावा..
जलद बघ हे, भरून आणिले तुझ्याच मी अर्पणा.."

कडे-कपारी, दरि-खोर्‍यांतुन बरसत तो राहिला
बांधुनी साकव इंद्रधनुचा बोलविले श्रावणा..

९ ऑगस्ट -- "क्रांती दिन "

लग्नानंतर पहिल्या दिवाळीची पहिलीच पहाट,
गावाकडच्या घरासमोरील भल्या मोठ्या अंगणात
फक्त ती, मी आणि सुंदरशी पहाट,

ती नुकतीच नाहलेली, ओलेत्या केसांनी तुळशीवृंदावनासमोर उभी,
तिच्या हातात पुजेचे ताट, ताटात निरांजन
तिच्या चेहर्‍यावर पडलेला निरांजनचा प्रकाश ,
त्या प्रकाशाने नाहुन तिचा चेहरा सोनेरी झालाय ,
अजुनच खुललाय , अजुनच सुंदर दिसत आहे
माझी सोनपरी..शब्दच नाहीत वर्णन करायला
कपाळावरचे कुंकु थोडेसे फिसकटले आहे
पण का कोणास ठाउक ते व्यवस्थित नाहीये करायचे मला
तशीच ती सुंदर दिसते आहे

लिहीताना विचार करू नये लिहीत जावं
अनेक चुका होतात पण पुढे जाव

विचार करायची वाट का बघायची
येत नसेल तर कविता का करायची ?

अगदीच हट्ट असेल कशीतरी यमके जुळवायचा
तर असाच कसा तरी शब्दाला शब्द मिळवायचा

अहो सुंदर कविता का सगळ्याना जमते
आपण म्हणावं प्रत्येक कविता सुंदर असते

पण कधी कधी काहीच सुचत नाही
म्हणुन का आम्ही कविताच करायची नाही ?

अरे हट , नाही जमले तरी बेहत्तर!
कोण वाचेल हा विचार करू नंतर

चला एक प्रयत्न .........
अनुत्तरित प्रश्न तर मनात साचलेले असतात
उत्तरे मिळवताना आपले केस पिकतात!

ह्या वादळ-वार्‍याला पकडुन मुठीत
दुर कुठेतरी भिरकवायचय,
ह्या समुद्राच्या लाटांवर स्वार होउन
वार्‍याच्या वेगाने धावायचय,
बेधुंद होउन, बेधडक जगायचय , मनात येयील ते करायचय

ह्या सगळ्या पर्वतशिखरांना सर करुन
त्यानांच ठेंगा दाखवायचाय,
जमिनीला जिथे आकाश भेटते तिथे जायचय,
आणि क्षितीजावर माझे नाव कोरुन यायचय,
बेधुंद होउन, बेधडक जगायचय , मनात येयील ते करायचय

गर्द आहे वाट माझी तू जरासा थांब ना
दाटले रे मूक भय हे, सोबतीला थांब ना

साचली गर्दी दुकानांची चहू बाजूस या
सापडे एखाद घरटे, पाहूनी तू थांब ना

एवढाही वेळ नाही सांग का रे तुजकडे ?
घेउनी आयुष्य माझे, आज थोडा थांब ना

सांजवेळा होत आली, वाकल्या या सावल्या
भास्कराची साथ निवली, मात्र तू रे थांब ना

पाहिले सारेच व्यापारी जगी हे राहिले
सापडे "माणूस" जेथे, त्या ठिकाणी थांब ना

गंजल्या खाणा खुणा, या भूतकाळाच्या जरी
कोपरा सांगेल सारी, ती कहाणी थांब ना

- प्राजु

राखी तू मांडले। तुझे स्वयंवर
'वर' अनावर। देशोदेशी

'टीआरपी'साठीच। मिडियाचा स्टंट
प्रसिद्धी इंस्टंट। मिळे तुला

आपुल्या देहाचा। मांडसी बाजार
कैसा हा आजार। राखी तुझा

भारतीय नार। आहेस तू राखी
संस्कृतीची 'राखी'। लाज थोडी

देतो आशीर्वाद। लग्नगाठ बांधा
एकाशीच 'नांदा। सौख्यभरे'

-अविनाश ओगले

ते म्हणतात
आम्हीच...
राममंदीर बांधणार !

रामाच्या नावाखाली
इथे लक्ष्मणच..
भरताला मारणार !

मानवतारुपी सीता
पुन्हा-पुन्हा..
भुमीत सामावणार !

कारण.....
कितीदाही
अनुभव घेतला !

तरी मायेचा सुवर्णमृग,
तिला नेहमीच..
मोहात पाडणार !

विशाल.

मल्हारसांज गर्भारलेली
उदरी निशा अशांत ओली
दिशांची दिशांना पुन्हा आर्त साद
डोहाळे पुरवी जलांच्या पखाली

घनभार हल्के जाता झरून
कृष्णांबरही झुके सावरून
आड धुक्याच्या घेई विचारून
गिरीराजाची ख्याली खुशाली

घनन घनन घनवृंद घुमा
सागर पाश क्षितिजी गनिमा
पश्चिमा सलज्ज निरखे प्रतिमा
लहरींच्या अधरी, पवनाच्या चाली

घुले श्यामरंगी, नभाची निळाई
विरत्या परिघा, समीपाची घाई
अधीरल्या प्रभेची कवडशी धिटाई
रवी पांघरूनी निजे मेघशाली