प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद! ;) भात सागुती, कांदा संगती चेप राजसा भिऊ नको.. तर्रि अमृती, रे वाटी रिती कमी उगा तू जेवू नको.. मांडिस अलगद, दोंद टेकले गळा जाडशा-वळ्या गुंफिले घर्मबिंदू अन नयनी गंगा तोंड माखले , तवंग रंगा दंग भोजनी उरकू नको.. चेप राजसा भिऊ नको.. चटचट वाजे पुन्हा पाऊल नवा वाढपी नवीन चाहूल आर्त भुकेने पोट पुकारे जिलबी दिसता, लाळ पाझरे पंचकडी तू सोडू नको.. चेप राजसा भिऊ नको.. ओठी ओल्या, भजी राहु दे पापडकुर्डी, जरा खाऊ दे वामदिशेची चटणी चाखू दे शेवटचाही भात येऊ दे काही बाकी ठेऊ नको चेप राजसा भिऊ नको.. चतुरंग