कविता

किंचीत अनुवाद. कवी-जावेद अख्तर

आज असे मला भासले
अघडीत घडण्या सरसावले
आज असे ही मला भासले
मन माझे कुठेतरी हरवले
अन्यथा
चीत्त का धडधडले
श्वास का थांबले
झोपेतूनी का खडबडले
आज मला असे का भासले?

चेहरा करी कुणाच्या नजरेची छाननी
कुणी आता रोजच येई स्वप्नी
नव्या ऋतूमधे लालसा येई मनी
भ्रमर गुंजन करी फुला भोवती फिरूनी
आज असे मला भासले
मन माझे नशेमधे डुबले
आज असे ही मला भासले
शुद्धितूनी मी कुठेतरी विसावले
अन्यथा
चीत्त का धडधडले
श्वास का थांबले
झोपेतूनी का खडबडले
आज मला असे का भासले?

सरकारने नवीन नियम काढला हाय,
आत उघड्यावर बसायचे नाय,
सगळ्यानी शौचालय बांधायचे ,
आण गाव हागणदारीमुक्त करायचे.

उघड्यावर गेल्यावर दोघांचे एका टमरेलात काम होतय,
कधी कधी तर एका दगडातच काम भागतय,
मग सांगा जिथ प्यायला पाणी नसतय,
तिथ आख्खी बादली कोण कशाला संडासात वततय

आता आमच्या गावाला हागणदारीमुक्त म्हणत्यात,
ही लोकं खोटा खोटाच बोर्ड लावत्यात ,
कारण गावातली हागणदारी मुक्त नाय,
तिच्याभोवती पोलिसांचा पहारा हाय.

प्रखर वास्तव वादी नव कविता

अरे भाड्या...सोड नाड्या
ओढ विड्या...भकाभका

तीन पिढ्या...करती काड्या
सोडतीकिड्यां....चुकाचुका

सोड पुड्या...शोध किड्या
बग्ज फोड्या.... टक टका

आला दुडू... जातो उडू
हाती कार्डु...छम्म छमा

बांधु माड्या... पगार मोड्या
ई एम आय सोड्या..खण खणा

घेऊ गाड्या....बनवु जोड्या
लोन ओढ्या.... भुर्र भुर्र्या

अप्रेजल आले...डोळे ओले
रुमाल भिजले..टप टपा

नको रडु.. हात जोडु
पीएम कडु... हलकट्ट

नको नडु... नको उडु
पाया पडू....झक्का झक्का

=============================
कधी एक काळी असा काळ होता, जिथे स्वप्न सारे पुरे व्हायचे..
मनातून वारा तरारून येता कसे फूल प्रत्येक नाचायचे !

कधी ते पहाटे दिशाकोन सारेच आदित्य रंगात रंगायचे
कधी रात्रीचे गोड अंधार सारे सुखाच्याच स्वप्नात संपायचे !

असो भोवतालात गर्दी कितीही, तुझे चोरटे नेत्र भेटायचे
मनाचे मनी गूज यावे कळोनी, असे काहीसे छान बोलायचे !

कधी एकदा नीट एकांत येता, हातामधे हात गुंफायचे..
असा स्पर्श स्पर्शास स्पर्शून जाता, रोमांच रोमांच फुलवायचे !

रिमझिम येता वळवाची सर
मातीतून मग तुझाच दरवळ
पानोपानी तूच खेळ्सी
ह्र्दय छेडते पुन्हा तुझे स्वर
रिमझिम येता वळवाची सर

स्वरांतूनी तू उमलुनी येसी
माझी होउन मिसळूनी जासी
विहारुनी त्या स्वरांतून मी
सहजच येतो पुन्हा समेवर
रिमझिम येता वळवाची सर

चेहर्‍यावर तव अवखळ गोडी
चंचलता ती यौवन वेडी
अधीर उत्कट फुलूनी येती
मोती अगणित तव अधरावर
रिमझिम येता वळवाची सर

सहज मोती ते टिपूनी घ्यावे
अपूर्ण काही राहून जावे
अन् वळवाचे वेड धरावे
स्वर्गातुन मग यावे भूवर
रिमझिम येता वळवाची सर

समर्पणाची आस उराशी, आतुर सरिता आली धावत
ऐकशील का कधी सागरा अंतरिचा हा नाद अनाहत?

लाटांचे हे तांडव आवर, या बेभान मनाला सावर
व्यापुन राही कणाकणाला, तुझ्या भेटिची ओढ अनावर

पर्वतरांगा, कडेकपारी, डोंगर, कुरणे, दरिखो-यांतुन
उसळत आले आवर्तातुन, कधि बांधांच्या चाको-यातुन

कधी सोशिली ग्रीष्म काहिली, कधि शरदाची कौमुदि शीतल
स्वातीचे कधि झेलित मोती, बहर वसंताचा कधि चंचल

एकरूप होईन तुझ्याशी, नको दुरावा, नकोच अंतर
सामावुन घे अंतरात मज, वाहुन थकले मीहि निरंतर

वाटेवर मी तुझ्या लावले
दोन फटके गालावरले
ह्रदयातून मग लक्ष लागले
फटके खाऊनी गाल सुजले?

जोरात ठेवला हात तिथे मी
तुझ्या चुकीला शिक्षा किती ?
धोत्र्याची फूले द्यावी तू मला?
हाणायला मग कसली भिती?

लुब्रा मेला टोमणे मारतो
समजतो मला खुळी
शीळ घालीत प्रीत मागतो
विसरतो की मी न भोळी ?

मोका मिळता मग उचलली
पादत्राणे दोन हलकी
गंध देउनी क्रोधभराने
वाजवूनच ठेवीली खाली

तू मेल्या तरीही तसाच
हलकट आणि बाईल वेडा
छळीसी कितीकां तसाच
वाटे हाणाव्या दोन फडाफडा.

प्राजूची 'थांब राजसा..' ही कविता वाचली आणी काही वेगळेच दृश्य डोळ्यांसमोर तरळून गेले! इर्शाद! ;)

भात सागुती, कांदा संगती
चेप राजसा भिऊ नको..
तर्रि अमृती, रे वाटी रिती
कमी उगा तू जेवू नको..

मांडिस अलगद, दोंद टेकले
गळा जाडशा-वळ्या गुंफिले
घर्मबिंदू अन नयनी गंगा
तोंड माखले , तवंग रंगा

दंग भोजनी उरकू नको..
चेप राजसा भिऊ नको..

चटचट वाजे पुन्हा पाऊल
नवा वाढपी नवीन चाहूल
आर्त भुकेने पोट पुकारे
जिलबी दिसता, लाळ पाझरे

पंचकडी तू सोडू नको..
चेप राजसा भिऊ नको..