कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
अरे अरे पावसा, तू पड भसाभसा
तू पड भसाभसा
वेडा झाला बळी राजा
नको देऊ त्याला सजा
वर पहाता पहाता, जीव झाला रड्कासा
तू पड भसाभसा
का रुसला आम्हावरी ?
तुझ्याविना कोण तारी
सा~या सजिवांचा देव, तुझ्यावरच भरवसा
तू पड भसाभसा
पुर्वी तानसेन राग म्हणायचा
धो धो पाऊस पडायचा
तु नाही पडला तर, सुर गवसेल कसा
तू पड भसाभसा
सुख माझे कसे, मलाच महाग झाले
सोसवेना विरह , मन पिसे झाले
जपले आजवरी मी, गे कसे हरवले
अश्रु आज माझे, शुष्क कसे झाले
वेदना मनीची नच, जाणिली कुणी
भावनांचे आज, माझ्या हंसे झाले
डोळ्यात साठलेले, प्रेम लुप्त झाले
तुझे टाळणे मला, नित्य असे झाले
आता आठवांचेही, वार दुधारी झाले
शब्दांवर वेदनांचे, विकल ठसे झाले
विशाल
प्रतिक्षेत जीव हा दाहला
विसंबली तुजवर जीवनमाला
तुजविन हर जीव अधुरा
आकाशी फाकल्या निल धमन्या
डोंगरी आगी वाचुन वणवा
सिंधू, तलावाची महानता पणाला
घाल धाव बरसत जीवन धारा
अधिर धरती तुज स्पर्शाला
तुज संगच्या ओलपणाला
गुदमरे अंकुर बी प्रसुतीला
पशू पक्षी घालती कोरड ताना
वृक्षे आतूर गार पल्लवीला
ये रे बरसत अमृत धारा.
कातरवेळी डोळे पाणावले,
आज तूझ्या आठवणींनी खुणावले..
कोणी देईल का ते क्षण मंतरलेले,
दिवसांतरि जे ह्रदयात जपलेले..
पण , क्षणही नाही राहीले पूर्वीसारखे,
क्षणोक्षणी रंग बदलती माणसांसारखे..
तूझ्या नी माझ्यात आता
न काही पाश राहीलेले,
जपते मनात माझ्या
आपण एक स्वप्न पाहिलेले...
तुमचे स्वागत आहे....
खरच, वय काय असते?
एक नंबर, १८-२०-४० वर्षे..
मग त्यावरुन ठरते
सज्ञान कि अज्ञान
मतदान केंव्हा करायचे.
लग्नास वय योग्य कि अयोग्य?
मरायच वय किति....
वेळ..एक भ्रम
आमच्या कडे बघा..
आम्हाला कुठलेच नियम लागु नाहित...
बंधन नाहि आम्हाला, वय, वेळ, काळाचे...
आम्हि मुक्त आहोत..
या आमच्या दुनियेत...
तुमचे स्वागत आहे....
अरे घाबरलात...???हा हा हा...
[घाबरुन काय होणार??? आज ना उद्या यावेच लागेल]
[आधारित]
-------------------------------------------
अविनाश बेधुंद.स्वच्छंदी..मुक्त जीवन
हाय नशिबा माझी कहाणी
बालमजूर मी, बाल्यावस्थेची समाधी
बापाची माया लुटली जुगारी
मायची मारझोड उघड्या नजरी
आक्रंदती काळीज ममतेसाठी
ममताही मायची दव्यातच उरली
तिन्ही पोटचा मी भार वाही
देवही ना प्रसन्न उपाशी पोटी
शिक्षण ना चव हलव्याची
मालकाच्या लाथा अन तुकडा पदरी
कोवळे शरीर चिकटतसे सापळी
लाल रक्त जळून भिने काळ्या रंगी
खेळ, बागडण्यास ना त्राण अंगी
मायच्या जखमेची चिंता सदा उरावरी.
मज वाटे धर्म मी
संस्कृतीचे मर्म मी
कथिले भगवंताने
ते वांछित कर्म मी
मज वाटे मूळ मी
कर्तव्याचे फुल मी
टिपलेली धरित्रीने
पाचोळ्याची धूळ मी
मज वाटे चंद्र मी
मार्तंड तो सुर्य मी
जपणारे अंध धर्मा
आततायी शौर्य मी
अस्मितेचा विचार मी
अतिरेकी आचार मी
जोपासतो मतांधता
अभिमानी विकार मी
स्वत्व मी, संस्कार मी
फसलेला आकार मी
सरलेले ते द्वैत सारे
उरलो निराकार मी
विशाल
हटवादी पोर
हुंदके दाबत,
जिन्याच्या पायरीवर बसावं
असा पाऊस.
पोळलेल्या हातानी
घ्यावा कसा कडेवर.?
------------------------------------------------------------------------------------------------------
पाऊस
भरतुकडा नादान
साजण .
कळत कसं नाही ?
एका -अर्ध्यामुर्ध्या सरीनी
कधी वाफ जिरते का?
मथुरानगरपतीनं लावलेलं वेड इतकं जबरदस्त आहे, की कधी नव्हे तो काव्याचा काव्यात स्वैर भावानुवाद करायचा प्रयत्न केलाय. जमलाय की नाही, ते त्या मथुरानगरपतीलाच माहीत!
सकाळी सकाळी तुला काय सुचले रे हरी?
मथुरा सोडून पुन्हा निघालास नंदाघरी
मथुरेच्या राजा आता गोकुळी कशाला जासी?
नंदलाल त्यागी वस्त्रे अलंकार मनोहर
उतरला शिरीचा का राजमुकुट सुंदर?
धरणीवरी ठेविला राजदंडाचाही भार
बन्सीधर होऊन पुन्हा का सूर जागविसी?
पेंगुळल्या आता गर्द सावल्या,
फांदीसवे रे झुकली सांज!
धुंदावल्या डोळ्यांत माझ्या,
चढली आहे कसली झांज?
अन कंटाळले रे इंद्रधनूही,
प्रिया तू येशील का रे आज?
बघ धुंद करी तो मृदगंधही,
ल्याली धरणी अवघा साज!
मिलनास तुझीया सिद्ध धरा,
तूज कसला रे चढला माज!
चल वरूणा झडकरी ये रे,
मी वाट पाहते सोडूनी लाज!
विशाल
मिसळपाव