कविता

सप्रेम नमस्कार ! सकाळी एक छान ईमेल आले , त्यात एक सुंदरसे पिंपळपान होते, ते पाहून सहज काहीतरी(च ?) सुचले ते खरडले आहे.बघा आवडते का ..... पिंपळपान..... तारुण्याचे पिंपळपान त्यावर लिहुनी प्रीतीगान अर्पण करते तुला मुकुंदा, देशील का रे हृदयी स्थान? शीतल वारा अन् जलधारा अशा झोंबती कांतीला, कवेत घेवून मला सख्या रे विसावू दे बाहूवर मान ! विरह तुझा मज मुळी खपेना तुजविण पळभरही करमेना , भरकटते मी तुला शोधण्या मनी मानसी तुझेच ध्यान ! मत्सर वाटे वेणूचा त्या अधरांवर तव विराजमान सांग मला तू , मदनमोहना, कशी सावरू?

तू असता तर झाले असते जीवन सारे मंद सुगंधित क्षणा-क्षणाला फुलला असता ओला श्रावण नवीन धुंदीत तु असता तर झाले असते पायतळीचे काटे तृणवत उदासलेल्या धुक्यामधुनी उब तुझी ही असती घेरत तु असता तर मी ही असते- अशीच, तरीही वाटत रहाते तू नाही तर मी ही आता अशीच असते, कुठेच नसते

धन्याशेठची 'शहरात धावणारी रानवाट' ही वेगळीच कविता वाचली, आवडली. आता वेगळं काही वाचलं, आवडलं किंवा नाही आवडलं तरी आमचं चक्र चालू होतंच त्याप्रमाणे ते झालं!

पावसाला विनंती

अरे अरे पावसा, तू पड भसाभसा तू पड भसाभसा वेडा झाला बळी राजा नको देऊ त्याला सजा वर पहाता पहाता, जीव झाला रड्कासा तू पड भसाभसा का रुसला आम्हावरी ? तुझ्याविना कोण तारी सा~या सजिवांचा देव, तुझ्यावरच भरवसा तू पड भसाभसा पुर्वी तानसेन राग म्हणायचा धो धो पाऊस पडायचा तु नाही पडला तर, सुर गवसेल कसा तू पड भसाभसा नद्या नालेही ओसरली तळे सुध्दा खाली झाली गुरं ढोरं वेडी झाली, जसा पाण्याविणा मासा तू पड भसाभसा तुझ्या विणा शेती नाही शेती विणा काम नाही पाण्याच्या

सुख माझे कसे, मलाच महाग झाले सोसवेना विरह , मन पिसे झाले जपले आजवरी मी, गे कसे हरवले अश्रु आज माझे, शुष्क कसे झाले वेदना मनीची नच, जाणिली कुणी भावनांचे आज, माझ्या हंसे झाले डोळ्यात साठलेले, प्रेम लुप्त झाले तुझे टाळणे मला, नित्य असे झाले आता आठवांचेही, वार दुधारी झाले शब्दांवर वेदनांचे, विकल ठसे झाले विशाल

प्रतिक्षेत जीव हा दाहला विसंबली तुजवर जीवनमाला तुजविन हर जीव अधुरा आकाशी फाकल्या निल धमन्या डोंगरी आगी वाचुन वणवा सिंधू, तलावाची महानता पणाला घाल धाव बरसत जीवन धारा अधिर धरती तुज स्पर्शाला तुज संगच्या ओलपणाला गुदमरे अंकुर बी प्रसुतीला पशू पक्षी घालती कोरड ताना वृक्षे आतूर गार पल्लवीला ये रे बरसत अमृत धारा.

कातरवेळी डोळे पाणावले, आज तूझ्या आठवणींनी खुणावले.. कोणी देईल का ते क्षण मंतरलेले, दिवसांतरि जे ह्रदयात जपलेले.. पण , क्षणही नाही राहीले पूर्वीसारखे, क्षणोक्षणी रंग बदलती माणसांसारखे.. तूझ्या नी माझ्यात आता न काही पाश राहीलेले, जपते मनात माझ्या आपण एक स्वप्न पाहिलेले...

तुमचे स्वागत आहे.... खरच, वय काय असते? एक नंबर, १८-२०-४० वर्षे.. मग त्यावरुन ठरते सज्ञान कि अज्ञान मतदान केंव्हा करायचे. लग्नास वय योग्य कि अयोग्य? मरायच वय किति.... वेळ..एक भ्रम आमच्या कडे बघा.. आम्हाला कुठलेच नियम लागु नाहित... बंधन नाहि आम्हाला, वय, वेळ, काळाचे... आम्हि मुक्त आहोत.. या आमच्या दुनियेत... तुमचे स्वागत आहे.... अरे घाबरलात...???हा हा हा... [घाबरुन काय होणार??? आज ना उद्या यावेच लागेल] [आधारित] ------------------------------------------- अविनाश बेधुंद.स्वच्छंदी..मुक्त जीवन

हाय नशिबा माझी कहाणी बालमजूर मी, बाल्यावस्थेची समाधी बापाची माया लुटली जुगारी मायची मारझोड उघड्या नजरी आक्रंदती काळीज ममतेसाठी ममताही मायची दव्यातच उरली तिन्ही पोटचा मी भार वाही देवही ना प्रसन्न उपाशी पोटी शिक्षण ना चव हलव्याची मालकाच्या लाथा अन तुकडा पदरी कोवळे शरीर चिकटतसे सापळी लाल रक्त जळून भिने काळ्या रंगी खेळ, बागडण्यास ना त्राण अंगी मायच्या जखमेची चिंता सदा उरावरी.