कविता

'तू' एक कोडे
अत्यंत क्लिष्ट, अवघड असे..
'तू' एक गूढ सत्य
कधीही न समजणारे..
'तू' एक साठा
वेदनेचा, दु:खाचा, सहनशीलतेचा..
'तू' पाण्यासारखा
सर्वात मिसळणारा...
'तू' सागरासारखा
सर्वांना सामावून घेणारा..
'तू' माझा मित्र
मला समजून घेणारा..
'तू' माझा भाऊ
माझे लाड करणारा...
'तू' माझा बाबा
माझी काळजी करणारा..
मला सांभाळून घेणारा...
माझ्यासारखाच ......
'तू' माझा बाबा....

आयुष्याचा अर्थ नेमका
काय असावा? केवळ दडपण?
की नियतीच्या उंबरठ्यावर
छिन्न जिवाचे आत्मसमर्पण?

मी वाकावे, मीच झुकावे,
मलाच मी घालावे कुंपण
अन् माझे सर्वस्व लुटावे,
जपण्यासाठी तुझे थोरपण

किती जपू मी? किति सांभाळू?
तुझ्या मनाचे दुभंगलेपण
मनात काही, जनात काही,
कृत्रिम अन् फसवे मोठेपण

तपे लोटली तरी न कळले
माझ्या अगतिकतेचे कारण
तुझा आंधळा अहंकार की
माझे अतिरेकी हळवेपण?

आभाळ अगदी कोरं करकरीत
तू पाठवलेले ढग रिते होवून
उलटून गेले असतील
बरेच दिवस.
पुढयातल्या कागदासारखं
मनावरही उमटत नाहीत
तुझ्या पावसाची अक्षरं.

दाही दिशांना नजरेचे
घोडे फेकून पहावं
३६० अंशांत
एखादाही चुकार ढग
नाहीच.
निळा कॅनव्हासही
ओकाबोका.

विहिरीत उतरावं
खोल खोल
तर सगळे सांदी कोपरे
व्हॅक्युम सकरने
शोषलेले.

आता खणायचीही भीती वाटते
न जाणो तिथलंही पाणी
अंतर्धान पावलेलं असेल?

बारोमास दुष्काळ की काय ?

असं स्वत:ला विचारतानाच
ओल्या मातीचा गंध मनात
आणि मी
सचैल स्नात...

आयुष्य म्हणजे इश्वराने घातलेले कोडे
उभ्या - आडव्या मार्गाचे
काळ्या - पांढर्‍या चौकोनांचे
आडव्या मार्गाने पुढे जायचे तर
उभ्या मार्गाने झेप घ्यायचे
काळे चौकोन मात्र वगळायचे
कोडे आपणच सोडवत रहायचे
यशासाठी प्रयत्नांत झुरायचे
मधे अडल्यास इश्वरास विनवायचे.

मनाच्या पुष्पी अलगद येउन
मधुआत्म्यास निर्मळ आनंद देतो
त्या पाखरास आम्ही सुख म्हणतो

पिंजर्‍याचे ह्याच्या मोकळे छप्पर
पाखरू हे अवखळ चंचल
गाव ना ठाव हिंडे निरंतर

करीतो हा चोख व्यवहार
देवाण घेवाण भर नफ्यात
अपघातात विम्याला नसे भार

कधी ह्याची उंच भरारी
कधी विश्रांतीस पानाआडी
विहार ह्याचा त्याच्याच मर्जी

काय म्हणावं गणिताला?
तऱ्हेवाईकच वागण्याला
मोजून दुखल्या बोटांना
जमा-खर्च ना जुळण्याला ….१

काय जमा? खर्च सगळा
वजाबाकीचा हिशोब हा
जरा साठवू धन म्हणता
पाय फुटती पैशाला ….२

थेंबे थेंबे तळे साचवा
ऐका रे हा सल्ला ऐका
(काय करावं जिथे पाणी
तयार नाही थांबायला !) ….३

उलटा अनुभव वजन घटवता
काय सोसशी बा मना !
सांभाळावे जरी जिभेला
हवा फुगवते शरीराला ….४

धावा किंवा खूप चाला
फरक कुठचा पडायला ?
वजनकाटा आहे बसला
इथे नुसता खिजवायला ….५

सप्रेम नमस्कार !
सकाळी एक छान ईमेल आले , त्यात एक सुंदरसे पिंपळपान होते, ते पाहून सहज काहीतरी(च ?) सुचले ते खरडले आहे.बघा आवडते का .....

पिंपळपान.....

तारुण्याचे पिंपळपान
त्यावर लिहुनी प्रीतीगान
अर्पण करते तुला मुकुंदा,
देशील का रे हृदयी स्थान?

शीतल वारा अन् जलधारा
अशा झोंबती कांतीला,
कवेत घेवून मला सख्या रे
विसावू दे बाहूवर मान !

विरह तुझा मज मुळी खपेना
तुजविण पळभरही करमेना ,
भरकटते मी तुला शोधण्या
मनी मानसी तुझेच ध्यान !

तू असता तर झाले असते
जीवन सारे मंद सुगंधित
क्षणा-क्षणाला फुलला असता
ओला श्रावण नवीन धुंदीत

तु असता तर झाले असते
पायतळीचे काटे तृणवत
उदासलेल्या धुक्यामधुनी
उब तुझी ही असती घेरत

तु असता तर मी ही असते-
अशीच, तरीही वाटत रहाते
तू नाही तर मी ही आता
अशीच असते, कुठेच नसते

धन्याशेठची 'शहरात धावणारी रानवाट' ही वेगळीच कविता वाचली, आवडली. आता वेगळं काही वाचलं, आवडलं किंवा नाही आवडलं तरी आमचं चक्र चालू होतंच त्याप्रमाणे ते झालं! ;)