कविता

रिमझिम बरसतो सखा साजण पाऊस साज घेऊन हिरवा, येतो साजण पाऊस तिची प्रतिक्षा ओलेती अन सखा ही आतूर पानापानात शहारा, कणाकणात अंकूर हिरवाईचे डोहाळे तिचे पुरवतो सखा खुळावते राणी कशी साज लेऊन अनोखा मिरविते नवा शालू भरजरी तो हिरवा प्रेमसरीत भिजूनी चढे रंग गाली नवा मेघ दाटती नभात तिचे बघण्या कौतुक हलकेच उतरती, घेती चुंबन नाजुक तीट लावियतो गाली, वारा हळूच वाकून शेला फुलांचा रंगीत, धरा घेते पांघरुन जयश्री अंबासकर

********************************** ********************************** ढगांना सांगीन जरासे जमीनीवर येऊन पाहा वीजा पोरखेळ होई इथे श्वांस तर घेऊन पाहा वळीवाचे बेत कसले,कसला वादळाचा पुकारा इथल्या बंदूका नी आमच्या शांतता झेलून पाहा दुरुन दिसते साजरे असेच सर्वदूर म्हणती तुम्ही मात्र धरीत्रीला मनसोक्त बिलगून पाहा गमते उदास जेंव्हा तुमचा मोठाच आधार होतो आमच्या काळजांतही कधी जरासे ढुंकून पाहा आकाशी म्हणे सगळे आलबेल आहे,दुरुस्त आहे इथे येऊन गड्यांनो जरासा तालही सोडून पाहा आमचे दाह आम्हीच जाणतो तरीही त्रुप्त जगतो आत गोठल्या पावसाला आमचा रंग देऊन पाहा ****************************** ***************

आमच्या कवितेची प्रेरणा टंकतानाही का ना टीकेना शब्द आता सांग ना तेच सारे ताव आणि त्याच सार्‍या वल्गना हाणामार्‍या त्याच त्या की, वारही हो तेच ते तेच ते धमकाविणे अन मिर्‍या वाटणे पुन्हा भांडताना हाणतो मी त्यासहो पुन्हा पुन्हा असते तेथेही नित्य संपादकीय निर्भत्सना घाव तेही वर्मीचे, 'भुर्र' झाले नेमके तेच ते निषेध आणि त्याच शरमेच्या भावना तीच संस्थळे आणि तीच संपादकीय धोरणे तेच ते लोचट करती लुभ्रा निलाजरेपणा जा कुठेही मिळती तेच फासलेले रंगही भुर्र होई वेगळीशी मांडलेली भावना.. सर्वत्र जा तीच वृत्ती दिसतसे या लोचना एक नागोबाच वसतो वेगवेगळाल्या

अहो पाहुणे हळुहळू होवू द्या अहो पाहुणे हळुहळू होवू द्या घाई करू नका, असं लाजू नका || धृ || लई दिसानं आलेत आज जेवण केलयं पुरणपोळीचा थाट स्वस्थ होवूद्या काय लागलं तर मागून घ्या जेवण निवांत होवूद्या ||१|| घाई करू नका, आसं लाजू नका || धृ || पुढ्यात ठेवलीय वाटी आन ताट त्याखाली दिलाय चंदनी पाट वरणभात कालवूनी करा सुरूवात आजच्या दिवस रहा जा हो उद्या ||२|| घाई करू नका, आसं लाजू नका || धृ || कुरडई पापड भजी अन पुरी ओरपा की जरा सार, गुळवणी तुप लावूनी घ्या एकदा पुरणपोळी पोटभर जेवा हात मारा आडवा |||३|| घाई करू नका, आसं लाजू नका || धृ || भरीत झालय झकास आज तुमच्या वहिनीन केलय खास ठ

अहवाल, समित्यांमागे वास्तव थंड केले मेणबत्तीआड डोळ्यांतील विस्तव थंड केले पाहुनी रण जेव्हा वळल्या मुठी जनांच्या निषेध खलिता थोपवूनी हातांस थंड केले जेव्हा उभे राहिले प्रश्नांमागूनी प्रश्न एका कसाबमागे इतर प्रश्नांस थंड केले रोखलेली बोटे होतील मुठी म्हणूनी राजीनामे फेकून त्या बोटांस थंड केले जेव्हा प्रयत्न केला त्या रात्रीच्या स्मरणाचा मराठीच्या गदारोळात मेंदूस थंड केले नव्या सरकारच्या आड 'ते'च जुने मंत्री 'मनसे' देऊन हाती मिडीयास थंड केले धग चितेची आता उरली आहे स्मशानी जन पेटणार कसे? त्यांच्या मनांस थंड केले

दिवस होता अंधारलेला आणी रात्रही उजाडलेली झाडे होती उघडी बोडकी , किंचीत पानेही गळलेली अशाच काही क्षणी येते आठवण तुझी माझ्या हळव्या मनी खोल साठवलेली मनास धुंद करून जातो तुझा एकच स्पर्श नभासही सार्‍या होतो निमिषात एक कुंदसा हर्ष अशाच एका पावसातील ती पहिली भेट आपली तुला न्याहाळणारा मी आणी तू चिंब भिजलेली त्याक्षणी खुललं माझ्या मनाच्या बँकेत तुझ्या नावाचं एक रिकरींग खातं तेंव्हापासून माझं आणी पावसाचं आहे वेगळं असं एक नातं

बोलताना का सुचेना शब्द आता सांग ना तेच सारे भाव आणि त्याच सार्‍या कल्पना..!! पायवाटा त्याच त्या की, चालते मी तीच ती तीच माझी पाउले अन त्याच त्या खाणाखुणा.. सांगताना थांबते मी त्या तिथे पुन्हा पुन्हा भासते का नित्य तेथे तीच शब्दऽ वंचना.. घाव ते ही ओळखीचे, खोल गेले नेमके त्याच जखमा आणि सार्‍या ओळखीच्या वेदना.. तेच मंदिर आणि तोची फ़त्तराचा देवही तोच चाले काकडा अन तीच रोजऽ प्रार्थना.. का कुठेही वेगळेसे फासलेले रंग ना ना कुणीही वेगळीशी मांडलेली भावना.. तीच ती स्वप्ने अजूनी पाहते मी रोजला अन कशाला मी कराव्या मोठमोठ्या वल्गना..! - प्राजु

कधी उन्मादाच्या भरात तिला चंद्राची उपमा देतो विसरतो सोयिस्कररित्या… चंद्र.. तो स्वत:च शापित असतो ! कधी प्रेमाने तिलाही गंगेसम निर्मळ ठरवतो तिथली आत्मार्पणं पाहून… मी ही… शुद्धतेच्या व्याख्या विसरतो ! तुला चांदण्यांची फुले आणु? उत्साहाने स्वप्ने पाहतो … तुरडाळ शहाण्णव रुपये किलो? आम्ही दोघे… वास्तवाच्या चक्रव्युहात अडकतो ! विशाल.

अंतरीच्या यातानाना तुझाच रे सहारा दयाघना गणराया दे चरणी आसरा क्षणिक ही मोहमाया जीव असा जडावा जुळता तुटता नाती तूच रे आठवावा त्याचे डोळे आठवती पाहता रूप तुझे तुझ्या अशिर्वादा विन अधूरे स्वप्न माझे मनातील या भावना उमजाव्या तुला रे कृपासिन्धु गजानना तुझा धावा आता रे