कविता

गुलाबाला पाणी घातलं तेव्हा कळालं गुलाब तर केव्हाच जळुन गेलेला आता नेहमीच हसायचं असं ठरवलं तेव्हा कळालं माझं हसणंच रुसुन निघुन गेलेलं मित्राची माफी मागायची ठरवलं तेव्हा कळालं तो तर या जगातुनच निघुन गेलेला जिच्यासाठी सगळं सोडायचं ठरवलं तेव्हा कळालं तीच मला सोडुन निघुन गेलेली मला जपणारे कोण, समजलं तेव्हा कळालं प्रेमाचे दोन शब्द बोलणारे आयुष्यातुन निघुन गेलेले आता तरी रडावं असं ठरवलं तेव्हा कळालं अश्रु सुद्धा माझ्याशी रुसुन बसलेले शेवटचा पर्याय म्हणुन मरायचं ठरवलं तेव्हा कळालं मृत्युदेवी माझ्याकडे पाठ फिरवुन हसत चाललेली डिस्क्लेमरः (गैरसमज नकोत म्हणुन): कवितेतुन एवढच सांगण्याचा उद

पोवाडा मर्द मावळ्याचा खण खण खणाण खण खण खण खण खण खणाण खणाणखण वाजे तलवार शिवाजीचा अवतरला अवतार शत्रूंना दिले उत्तर बाणेदार साथ दिली मावळ्यांनी भरपूर अशा राजा शिवाजीस करूनी नमन शाहिर सचिन बोरसे करतो पोवाडा मर्द मावळ्याचा जीर हा जी जी जी जी जी ... अनेक युद्धे शिवाजी राजांनी खेळीले अनेक किल्ले राजांनी जिंकीले अनेक शत्रू त्यांनी मारीले मराठी राज्य त्यांनी स्थापिले शिवाजीमहाराज छत्रपती जाहले याकारणे साथ दिली अनेकांनी तानाजी, येसाजी, बाजी, सुर्याजी अशा शुरांनी अहा ... { गद्य : यवनी सत्येच्या विरूद्ध लढाया करून शिवाजी महाराजांनी महाराष्ट्रात मराठी राज्य स्थापन केले.

काही तालात, सुरात, काही लयीत चुकले तुझ्या रूपातले राग मनापासून शिकले रात्री जागवल्या मालकौंस, बागेसरी गात आर्त विराण्या गाइल्या जोगियाच्या प्रहरात भल्या पहाटेला भैरवाच्या चरणी झुकले काळजात कोमेजले मुक्या कळ्यांचे नि:श्वास तरि ग्रीष्मकहराचा नाही केला रे दुस्वास सारंगाच्या सुरांत या वेड्या जिवाला जपले मल्हाराच्या लडिवाळ, मृदू सरी श्रावणात, आळविले केदाराचे सूर संध्यावंदनात तुला भूपात गाताना मीच मला हरवले अखेरच्या मैफलीत विठू लाज माझी राख ऐक प्राणांतून घुमणारी भैरवीची हाक दयाघना, भेट आता; आळवून मी थकले

उमललेले क्षण पसरलेल्या आठवणी दुर्दम्य ओढ आणि हिरवा चुडा ल्यायलेल्या भिंती श्वासांच्या जुड्या पिवळ्या तपकिरी लाल निळ्या जगवणारा काढा तुरट कडसर गोडा खारा माणसांच्या होड्या सडा .. वेल्हावणारा वेडा तिच्या आठवणींचे गलबत आक्रंदणारा वेडसर किनारा ..

तुला नेहमीच किशोर आवडणार, आणि मी सैगलचा दिवाणा … माझ्या मनात मारव्याचे वेड.., तुझ्या सतारीवर मल्हार फुलणार, ......... आपलं कसं जमणार? तु कायम स्वप्नांची रहिवासी माझे जगणे सदैव उदासी तु सारखा भुप छेडणार… मी मात्र भैरवीत रमणार… .......... आपलं कसं जमणार? आज ना उद्या जमेल मला तुझ्या विनोदावर खळखळून हसणं… तोपर्यंत मात्र मी असाच असणार… तुझ्याशी बोलताना वाण्याचं बिल स्मरणार… .......... आपलं कसं जमणार? चल, आपण एक करार करू या? तू काही स्वप्नात यायचं नाहीस… मी काही वास्तवात रमणार नाही… बघू…! हा करार कितपत निभावणार…? ............आपलं कसं जमणार? विशाल

मी सुखात आहे… निदान सद्ध्यातरी…! खरं सांगायचं तर… आजकाल आयुष्याला पाळायला शिकलोय मी! खरंच.., गंमत आहे… नाही? शेवटी सुख काय आणि दु:ख काय? पाळीव प्राणीच जणु…. आपलेसे केले तर आपले, नाहीतर आहेच … पुन्हा ते सुखी माणसाचा सदरा शोधणे ! विशाल.

महाराजांकडचा एक सैनिक उत्तरेला लढाईला जातो अन तो तेथे अडकून पडतो. इकडे त्याच्या घरी काय होते ते पहा: (कोरस तसा अनावश्यक वाटतो आहे. तोडा विरस होतो आहे.