कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
जाणते अबोल प्रीत, आर्जवे मनात किती
रंगते सुरेल गीत, स्पर्श बोलतात किती!
मन चंचल फुलपंखी भिरभिरते तुजभवती
स्मरणरंग भरुन तुझे चित्र रेखिते नवती
तेज चांदण्यास नवे, चंद्रही भरात किती!
रुणझुणत्या स्वप्नांचे हिंदोळे झुलवित ये
मंद मदिर समिरासह चैत्रबहर फुलवित ये
संग क्षणांचा भरतो रंग जीवनात किती!
अधरांच्या उंबर्‍यात नाव तुझे का अडते?
अधिर गूज थरथरत्या पापण्यांत का दडते?
लज्जेचे जलतरंग वाजती सुरात किती!
चालः एखादे नाट्यपद असावे अशी चाल आहे. आपण ती चाल येथे ऐकू शकतात.
(मी काही गायक नाही. फक्त चाल ऐकण्यासाठी गाणे ऐका.)
लक्ष लक्ष या तारका समोर असती
वायू हे शितल आनंदे वाहती
अशा समयी राजहंस जळात पोहती
मोहविते मज तव गंधीत कांती ||१||
हिरकंच जंगलात जाई पायवाट
बारीकशी त्यात
उत्तूंग मंदिराचा डेरेदार कळस
जाई नभात
नभात निळ्या जलद सावळा
एकटा भटका
आरसपानी तलावात न्याहळे स्व:ताला
पुर्ण करी एका वर्तूळाला
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
१३/०५/२०१०
मी रविवार दिनांक ९ मे रोजी सकाळी ११ वाजता चित्तरंजन वाटीकेमध्ये पोहोचलो. "आर्जवे फुलांची " हया प्राजक्ता ( प्राजु ) च्या पहिल्या कवितासंग्रहाचा प्रकाशन समारंभ. कार्यक्रमाला सुरवात होऊन जवळपास अर्धा-पाऊण तास झाला होता. विशेष म्हणजे प्रकाशित होणार्‍या कवितासंग्रहाची कवयित्री - प्राजक्ता - काही कारणामुळे समारंभाला उपस्थित राहू शकली नाही.
दू s s s s र किनारा !
असेही दिवस होते बिलोरी.
गोड हसायची तू गालांतल्या गालांत,
अन गुलाब फुलायचे माझ्या मनात.
होऊन प्राजक्त बरसायची
तू माझ्या स्पंदनांत
अन मीहि आकंठ न्हायचा
प्रेमसागरांत !
पण अखेर सागरच तो
अथांग ! ! !
भरती,
ओहोटी,
लाटा,
अन असंख्य तरंगांना
सहज कवेंत सामावणारा !
सामावत गेलो अथांगांत त्याच्या,
ओहोटी, ओहोटीला.
दुरावत गेला तुझा किनारा,
नव नव्या लाटांच्या उधाणात.
वहीची दुमडलेली पाने...
पानापानांतून सोडलेली मोरपीसे...
कुठेतरी मधूनच डोकावणारा...
शुष्क पण गंधाळलेला मोगरा...
आठवणींचे खोल डोह...
तळाच्या शेवाळात गुरफटलेली मोहफ़ूले...
पुन्हा पुन्हा भिरभिरणारे...
आठवणींचे बेभान भोवरे...
दुर दुर जाणारी तू...
पुन्हा पुन्हा ओढला जाणारा मी !
विशाल
आई
मी सावलीत होतो कल्पतरूच्या
तोवरी जाण नव्हती...
तो कल्पतरू जळत होता,
ज्याची मला तहान होती....
वात्सल्याच्या चार भावना,
कुठल्या कुठे विरून गेल्या....
माणुसकी जिथे मातीत मिसळली ,
ती मातीसुद्धा अजाण होती....
अगतिक मी प्रेमाच्या शोधात
चार दिशात हिंडलो.
राहूनी या धरेवरती
त्या परमेश्वराची आस होती.....
शेवटी फिरूनी थकलो,
आलो कल्पतरूच्या छायेत..
खरच परमेश्वरच स्थिरवला होता,
त्या कल्पतरूच्या मायेत....
श्री राम गणेश गडकरी ह्यांनी कठीण कठीण कठीण किती लिहून पुरुषजातीवर अन्याय करून ठेवला. पण पुरुषांनी त्याला उत्तर देऊन बायकांवर सूड उगवल्याचे (निदान माझ्या तरी) वाचण्यात नाही.
म्हणून आज मीच धाडस करायचे ठरवले.
ईश्वर मला ह्यातून निर्माण होणारी वादळे सहन करण्याची शक्ती देवो.
जटील जटील जटील किती
महिला ह्रदय राही
जटील जटील जटील किती
महिला ह्रदय राही
पुरुषांच्या प्रति ह्यांचे, पुरुषांच्या प्रति ह्यांचे
डाव कळत नाही
जटील जटील जटील किती
लपवुनीया मूळ विषय
क्रोध दाविती,
रडत रडत फ़सवुनी
विजय मिळविती
जटील जटील जटील किती
तुझ्या मागे बसायची वाटत नाही भिती
तरीही तू हळू हळू...हळू हळू...हळू हळू
चालव तुझी फटफटी ||धृ||
घरी न बोलता आले निघून
केवळ तूझ्या सांगाव्या वरून
कॉलेजला जाते खोटं बोलता
घरी संशय न कसला आता
मोकळी झाले मी, न पाठी कटकटी ||१||
आता तू हळू हळू...हळू हळू...हळू हळू
चालव तुझी फटफटी
तोंड झाकले रुमालाने रे
न चेहेरा दिसे माझा कूणाला
बापही जरी आला समोरी
तो न ओळखी मला
आता घाई कशाला, नको त्या कसल्या लटपटी ||२||
मिसळपाव