कविता

ती : अलवार गुपित उमगले प्रितीचे माझ्या मनी आज मोर नाचे ||धृ|| ती : हळूच आज सांज फुलली नभानेही लाली ल्याली लकेर घेवूनी सुरांची सुस्वर ताला सुरांचे गीत मी गातसे ||१|| दोघे : अलवार गुपित उमगले प्रितीचे.... तो : दुरवर बघ त्या डोंगर रांगी खुणावीतसे तो रंगीत पक्षी बोलावी का तुला मला तो समजेल का कधी बोल त

कधी काम करतांना, कधी काम सांगतांना तुमची आमची कसोटी खरोखर लागते लोकहो तुम्हां खरखरं सांगतो, तेव्हां कधी कधी खोटं बोलाया लागते ||धृ|| लहाणपणीचे साधे उदाहरण तुम्ही घ्याना शिक्षक सांगती अमूक तमूक गृहपाठ करूनी आणा न केला अभ्यास तर तुम्ही काय देता उत्तर? ठावूक असे गुरूजनांना त्याचे कारण तरीही शिक्षा मिळे तुम्हांला ओल्या छडीची खोटे बोलणे तेव्हा आपसूक येई तुमच्या ओठी असलेच खोटे खोटे बोलणे तेव्हापासून सुरू होते म्हणून तुम्हा खरखरं सांगतो तेव्हा कधी कधी खोटं बोलाया लागते ||१|| मोठे

अरे अरे रिक्षावाल्या तू चाललास कुणीकडे जायचे आहे मला तिकडे, तू नेतोस भलतीकडे ||धृ|| संध्याकाळची वेळ झाली, नाही मिळेना वाहन थांबून थांबून कंटाळले, उरले नाही त्राण शेवटचा उपाय म्हणूनी बोलावली तुझी रिक्षा का उगाच लांबून नेतो, मला माहीत आहे रस्ता असं कसं करतोस, भलत्याच भागात आणले मला इकडे जायचे आहे मला तिकडे तू नेतोस भलतीकडे ||१|| लांब माझे घर आहे, रिक्षा ने की घराजवळ मिटरने जे काही होईल तेच पैसे मी देईल नकोस मागू जादा भाडं, नेहमीच करते मी रिक्षा काहीबाही बोललास

तुमची माझी प्रित जडली आठवण राहू द्या प्रितीची निशाणी म्हणून सोन्याची अंगठी मजला आणुन द्या ||धृ|| न्हाई म्हनू नका (चालीत समेवर येणे) साडी चोळी आहे मजला नको दुसरे काही श्रॄगांराची टिकली बांगडी उगाच मागत नाही सोनाराकडे आजच जावू या, नको की उद्या सोन्याची अंगठी मजला आणुन द्या ||१|| न्हाई म्हनू नका (चालीत समेवर येणे) राव पाटिल बाजीराव आहात तुम्ही कशाला कधी केलं नाही कमी घाटदार