कविता

डिस्क्लेमर: ही कविता माझी नाही. कुणाची ते माहित नाही. कुणास माहित असल्यास सांगावे. तसेच काही शब्द चुकले असण्याची शक्यताही नाकारता येत नाही. कारण लहान असतांना केव्हातरी पाठ झालेली आहे. मला वाटतं याचे कमीत कमी एक आणखी कडवे आहे.. पण काही केल्या आठवत नाहीये.
***
संदर्भः ही कविता म्हणजे कृष्णाच्या एका गोकुळातल्या बोबड्या बोलणार्‍या मित्रानं मांडलेली भोळी पण प्रेमळ तक्रार आहे. त्यामुळे अगोदर बोबड्या बोलीतच लिहितो. खाली समजण्यासाठी साध्या भाषेत लिहिलेले आहेच! जमले तर माझ्या (भयानक) आवाजात इस्निप्स वर टाकून इथे लिंकेनच! ;)
***

एका आवडलेल्या कवितेचा भावानुवाद ..

आपली व्यक्तिपूजा

तुम्ही आम्ही, या देशातील व्यक्ति-पुजारी आम जनता
केवळ व्यक्तीरूप मूर्ति शोधतो .. घडवतो. ..
वंदण्याकरता पूजेकरता ..
हार घालण्याकरता .. आरत्या करण्याकरता ..
मैदानातल्या मांडवात
स्थापना करण्याकरता ..

पुतळ्यांचा वारसा प्रवाहमान आहे आमच्या या धमण्यांत
म्हणूनच "मूरत" आणि "सूरत" शिवाय मन रमत नाही.
कुठे व्यक्तीरूप मूर्ति; कुठे मूर्तिरूप ईश्वर
स्वत:च घडविलेल्या मूर्ति
आणि नंतर स्वत:च त्यांना समर्पित होणे
कधी झालाच अपेक्षाभंग तर त्याच जागी ती मूर्ति पाडून दुसरी बसविणे

गीत: भंगार डबा बाटली आसंल तर देवून टाका

सिच्यूएशन: हिरो एक सीआयडी ऑफीसर.
टास्क (मोहीम): एका गुंडाचा पत्ता काढायचा. हिरोने मग भंगारवाल्याचे रूप घेतले आहे. गाणे सुरू....

मोठी आरोळी: एsssss डबा बाटली भंगार वालाssssss वह्या पुस्तक रद्दी पेपर वालाsssssss

(चाल सुरू.....)

अहो ताई, अहो माई....

घरातले न वापरते सामान काढून टाका
काय भंगार डबा बाटली आसंल तर देवून टाका ||धृ||

“ रात्र यौवनांत ”

गंध सुगंधि, परिचित वारा,
आभासले, आली प्रिया,
प्राजक्त बरसले आज नभातून,
चंद्र साक्षीला अन उभी प्रिया..

स्पर्शून पाहीन तुज
आस होती ही जिवनी
आज सामोरी तू अशी
जाग आली स्वप्नातुनी

“ दूर इतुकी का उभी ” ?
आज जवळी असूनही
ये अशीच मज समिप
याद राहील रात्र ही

रात आहे यौवनांत
अन अधिरता ही अंतरी
लाज हृदयीं का वृथा
जाईल वाया रात्र ही

आज बहरू दे प्रितवसंता,
फुले गुलाबी, धुंद प्रितिचे,
जतन करू या सदैव हृदयीं
क्षण सोनेरी अन गंध प्रितिचे.

निरंजन वहाळेकर

प्रेरणा पुढील सुंदर कविता - https://misalpav.com/node/12795

पहीलं अ‍ॅडव्हेन्चर
आमचं पहीलं चुंबन

तो रंगात आलेला
मी जरा अलिप्तच

त्याचा तो चावटपणा
माझं सावध हास्य

अचानक त्यानी मागणं
एकत्र चुंबन घेणं

त्याचं ते आतुर धटींगणपणा
माझं शुद्ध नवखेपण

त्याने धसमुसळ्यासारखं
मला दुखावणं

यावेळी, त्याचा तो विजयी चेहरा
आणि माझं समजूतदार हास्य

पहिला पाऊस
आमची पहिली भेट

ती आडोशाला उभी
मी तिच्या बाजूला

तिचा तो त्रासिक चेहरा
आणि माझं मिश्कील हास्य

अचानक ओळख निघणं
एकत्र छ्त्रीत जाणं

तिचं ते भिजल्यानं कुडकुडणं
अन् माझं तिच्या स्पर्शानं शहारणं

तिचं घर येणं
मला निरोप देणं

यावेळी, तिचा तो हसरा चेहरा
आणि माझं उसनं हास्य

गेले कितीतरी दिवस तिची ती कविता मनात ठाण मांडून बसली आहे. त्या कवितेवर लिहिण्यासाठी अनेकदा सुरुवात केली.... पण त्या अभिजात कवयित्रीच्या सिद्धहस्त लेखणीतून उतरलेल्या त्या काव्याचा अनुवाद मांडताना ''लिहू की नको'' अशी संभ्रमावस्था व्हायची... लिहिताना माझे हात उगाचच थबकायचे! आज मनाने धीर केला आणि तो अपूर्ण अनुवाद पूर्ण केला.

ते अजरामर काव्य आहे अमृता प्रीतम यांच्या हृदयस्पर्शी लेखणीतून उतरलेलं, ''वारिस शाह नूं''......