कविता

हळू हळू...चालव तुझी फटफटी तुझ्या मागे बसायची वाटत नाही भिती तरीही तू हळू हळू...हळू हळू...हळू हळू चालव तुझी फटफटी ||धृ|| घरी न बोलता आले निघून केवळ तूझ्या सांगाव्या वरून कॉलेजला जाते खोटं बोलता घरी संशय न कसला आता मोकळी झाले मी, न पाठी कटकटी ||१|| आता तू हळू हळू...हळू हळू...हळू हळू चालव तुझी फटफटी तोंड झाकले रुमालाने रे न चेहेरा दिसे माझा कूणाला बापही जरी आला समोरी तो न ओळखी मला आता घाई कशाला, नको त्या कसल्या लटपटी ||२|| म्हणून तू हळू हळू...हळू हळू...हळू हळू चालव तुझी फटफटी आडव्या तिरप्या रस्त्यांनी जावूनी फिरव मला सारे गाव ओळख

आज अचानक उदास का वाटे आज अचानक उदास का वाटे न रमे मन हे दिवसाही अंधार भासे ||धृ|| ईकडे पाहून तिकडे पाहून वेळ घालवू किती कसे कोण जाणे कितीक वेळ माझी जाते आज अचानक उदास का वाटे ||१|| किती मी चेहर्‍यांना वाचू किती अनूभव लेखू आवाज जवळी नसतांना साथीचे शब्दही पडत आहे थिटे आज अचानक उदास का वाटे ||२|| दुर अंतरावरी असता तू कसा निरोप देवू येथला निरोपही घेण्या मन माझे आक्रंदूनी उठे आज अचानक उदास का वाटे ||३|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) ०५/०५/२०१०

तू समोर अचानक उभी, वार्‍यावरती भुरभुरती केस पाठमोरी दिसता, प्रश्न मजला कोण तू आहेस? ||धृ|| तसाच बांधा अन रंगही कांतीचा गतस्मृतीत रममाण, विसरलो मी जग काय अवस्था केलीस? ||१|| वार्‍यावरती भुरभुरती केस.... ओळखीचे ते रूप मनामध्ये खोल आवेग अनावर, खेचतो मज तुजसमीप ताबा न मनावर ||२|| वार्‍यावरती भुरभुरती केस.... कशास जुने काढावे, नवे आचरावे एकदा वळून बघ, समजते मज जरी तू तीच नसतेस ||३|| वार्‍यावरती भुरभुरती केस.... पाठमोरी दिसता, प्रश्न मजला कोण तू आहेस?