कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
"५ मे" ~ बालकविंचा हा स्मृती दिन (१९१८ च्या या तारखेस त्यांचा अपघाती म्रुत्यु झाला होता.)आज आकाशवाणीवर बालकवि यांच्याविषयी एक खास कार्यक्रम सादर करण्यात आला, जो अगदी योगायोगाने मला ऎकायला मिळाला. निवेदक बालकविंच्या प्रभावाखाली असल्याचे जाणवत होते इतक्या तन्मयतेने त्यांनी त्यांना प्रदान केलेल्या वेळेत या जादुगाराचे मराठी भाषेतील योगदान प्रस्तुत केले.
आज अचानक उदास का वाटे
न रमे मन हे दिवसाही अंधार भासे ||धृ||
ईकडे पाहून तिकडे पाहून
वेळ घालवू किती
कसे कोण जाणे
कितीक वेळ माझी जाते
आज अचानक उदास का वाटे ||१||
किती मी चेहर्‍यांना वाचू
किती अनूभव लेखू
आवाज जवळी नसतांना
साथीचे शब्दही पडत आहे थिटे
आज अचानक उदास का वाटे ||२||
दुर अंतरावरी असता तू
कसा निरोप देवू
येथला निरोपही घेण्या
मन माझे आक्रंदूनी उठे
आज अचानक उदास का वाटे ||३||
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
०५/०५/२०१०
तसाच बांधा अन रंगही कांतीचा
गतस्मृतीत रममाण, विसरलो मी जग
काय अवस्था केलीस? ||१||
वार्‍यावरती भुरभुरती केस....
ओळखीचे ते रूप मनामध्ये खोल
आवेग अनावर, खेचतो मज तुजसमीप
ताबा न मनावर ||२||
वार्‍यावरती भुरभुरती केस....
कशास जुने काढावे, नवे आचरावे
एकदा वळून बघ, समजते मज जरी
तू तीच नसतेस ||३||
तुझं माझं नातच आभासांचं
कधी खूप खूप खोल वाटणारं,
थेट जाउन हृदयाला भिडणारं,
काळजाला हात घालणारं,
पण कधी क्षणात उथळ होणारं,
अनोळखी वाटणारं !
मग खरं काय असतं ?
ते खूप खोलवर घाव घालणारं,
हृदयाला साद घालणारं ?
का पाण्याची वाफ व्हावी
त्याप्रमाणे क्षणात उडून जाणारं ?
शेवटी आभासच सारे !
त्यात खरं काय आणि खोटं काय !
तुझं माझं नातच आभासांचं
शब्दांशिवायच भावना बोलणारं,
मुकेपणानेच एकमेकांना साद घालणारं,
हुरहुर लावणारं, धुंदी आणणारं,
पण कधी कधी हे मुकेपणसुद्धा बोलेनासं होतं
निशब्दता पण अनोळखी होते.
क्षणात हसले क्षणात रुजले,
वसंता तूझे गीत कोवळे..
दंवे सुखाने तृणही रमले,
कळ्यात हळवे भ्रमर गुंतले !
प्राजक्त फुले गंध दरवळे,
फुलूनी आली बकुळफूले..
गुलाब गाली ओज झळकले,
समीरानेही अंग झटकले !
माळरानी रानफुल एकले,
त्यानेही तव गीत ऐकले..
तोर्‍यात उभी निशिगंधा बोले,
मला सख्याचे वेड लागले !
हळुवार तुझी चाहूल वसंता,
बघ वसुधेने बाहू पसरले ..
विरह व्याकुळ प्रिया जणू ,
भेटाया तुज मन आसावले !
विशाल
कामगार आम्ही कामगार असतो
कामगार आम्ही कामगार असतो
ठिणगी ठिणगी एक होतो
धमन्यातले रक्त जाळतो
मोठ्या आगीचे एकक असतो
कामगार आम्ही कामगार असतो
देशाच्या प्रगतीची ओळख असतो
वेगवेगळे हात एकवटतो
तुकड्यातुकड्यांचे एकसंध निर्मीतो
कामगार आम्ही कामगार असतो
श्रमांचे आम्ही मोल असतो
कपाळावरच्या भाग्यरेषांतूनी
घामाच्या नद्या वाहवतो
कामगार आम्ही कामगार असतो
भक्कम हातांच्या मुठी वळवतो
वज्रालाही पिघळवतो
मनगटासारखे कांबवतो
पहिला पाऊस
वळ्वाचा पाऊस आधी देखील पडला होता,
पण्..कालचा पऊस मात्र,
माझ्या साठी पहिलाच पाऊस होता
दोघा॑नी पहिल्या॑दा एकत्र पावसात
भिजण्याचा आन॑द लुटला होता,
तु मात्र माझी वाट पाहुन ओलाचि॑ब झाला होता
मी भिजु नये म्हणुन अडोशाला था॑ब म्हणत होता
मी मात्र त्या दिवशी हट्टाला पेटले होते
तुझ्या सोबत पावसात मला देखिल
ओलेचि॑ब व्हायचे होते
तुझ्या गालावरुन ओघळ्ण्यार्‍या दव बि॑दुत
मला माझे प्रतिबि॑ब पहायचे होते
माझ्या बटेतुन गळणारे पावसाचे थे॑ब
तुझ्या खा॑द्यावर पाडायचे होते
छत्री न्हवती म्हणुन काय झाले
एका ओढणी खाली दोघा॑नी
"स्मृती" प्रेम एक अनुभव वाचलं आणि जखमेवरची खपली निघाली.
नव्हतच करायच सफल
तर हे घडाव का?
नव्हतीच मिळायची साथ
तर प्रेमात पडाव का?
का नसते भान मनाला
जात पात या सगळ्याचे .
का जखडती पाश तनाला
नुसत्या एका नजरेचे?
तट्तट तुटती बन्ध मागचे
माय बाप भावंडांचे .
ध्यास एक लागतो जीवाला
कसले खेळ हे नियतीचे?
घायाळ जखमी ; वाट न सरते
पाउलान्चे मनाशी बन्धन तुटते
ओढ मागची पुढे जायचे
मरणानन्तर श्वास घ्यायचे !!
नमस्कर मंडळी.... त्रिवेणी जमली का ते सांगा....
********************
दिवसभर डोळ्यात भिरभिरतेस
आता स्वप्नांवारही ताबा घेवू लागलीस...
.
.
हल्ली वेडेपणाचा अर्थ समजू लागलाय...
~ स्पंदन ~
धनी माझं कसं येईना अजून
रातीचा मी शिणगार केला
शेज सजवूनी गजरा माळला
शालू नेसूनी तयार झाले
कुंकू ल्याले भांगातून ||१||
धनी माझं कसं येईना अजून
धनी माझं कसं येईना अजून
मिसळपाव