कविता

माझी प्रेरणा - पण एक सांगा, सतत दुसर्‍या कुणाच्या तरी प्रकाशात राहाण्याचा आरोप मी सहन का करावा? (अशा वेळी साधारणतः 'आम्ही' हे सर्वनाम वापरण्याची प्रथा आहे. परंपरेला तिरकस छेद देऊन एक मूठभर क्रांती घडवण्याचा हा 'माझा' प्रयत्न वाचकांच्या दृष्टीतून सुटू नये.) 'हा चंद्र ना स्वयंभू, रवितेज वाहतो हा, ग्रहणात तारकांचा अभिशाप भोगतो हा' हे अगदी त्या 'चंद्रा' पासून प्रत्येकाला लागू असले तरी असल्या कोणत्याही कुबड्यांचा मी अव्हेर करत आहे त्यामुळे प्रेरणाबिरणा कुछ नही.ही कविता तर नाहीच नाही!

ऐक माझ्या फ़ुला, तू जरा, तू जरा
गंधल्या अंतरी, दे मला, आसरा

कोवळे रूपडे , नाजुका कोमला
गौर हा वर्ण गं, साजिरा गोजिरा

आसमानीच गं तू परी लाजरी
सावरी, बावरी .. तू कुणी अप्सरा

गोड वाणी तुझी गं मरंदापरी
तू असे मंजुळा की असे शर्करा!

मी अबोली म्हणू, कि म्हणू सायली
तू निशीगंध की तू असे मोगरा!!

ही निळाई तुझ्या लोचनी दाटली
धुंदला रंग हा, लाजवी सागरा

पल्लवाचे तुझ्या मेघ, गाती जणू
छेडती दादरा त्या खुल्या अंबरा

साद तू घातली, चैत्र हुंकारला
ऐक माझ्या फ़ुला, ऐक ना तू जरा

- प्राजु

गालगा, गालगा, गालगा, गालगा

ताजमहाल च्या मालकीबद्दल सध्या बराच वादविवाद मिपा वर सुरु आहे पण ताजमहाल अमर प्रेमाचे प्रतिक आहे यात सर्वाचे एकमत आहे. त्यासंबंधी सुचलेला विनोद .

प्रिया माझी "शहाजहान" ! ! !

प्राजूची स्पर्शून तारकांना.. वाचली आणि आता कवितासंग्रह वगैरे प्रसिद्ध होणार्‍या कवयित्रीला फक्त 'छान आहे', 'आवडली' एवढाच प्रतिसाद कसा द्यायचा बुवा, अशा भिडेखातर मग आमच्या नेहेमीच्या श्टाईलमधे हा प्रतिसाद ;)

निजवून बारक्यांना आवरु जरा पसारा
कंपीत जांभया अन जळ्ळा तुझा इशारा!!!

घामात नाहलेली, चिकटून जात बंडी
घेतो पुन्हा पुसूनी, हा गोलसा नगारा

उंडारलो असा की, काया विशाल झाली
व्यायाम सोडला अन, देहावरी फुलोरा

सॅलडमधून आली, भलतीच खाद्य वेला
अवरुद्ध श्वास माझे आणि तुझा गुबारा..

आरसा तिच्या शयन गृहाचा ! ! !

तुझ्या शयन गृहाच्या आरशाची असूया मला
न्याहळत असतो तो जरा जास्तच तुला.

तूहि तितकीच निलाजरी.
नेत्रपल्लवी होता त्यासवे
खुदकन गोड गाली हसते,
होता नजरा-नजर माझ्यासंगे मात्र
लाज वदनी अन नजर तुझी खाली असते.

“ तासनतास काय चालते ग हितगुज तुमचे “ ?
आजतागत नाही कळले मला
माझ्यापरी सखा प्यारा तुझा
अन सख्खा वैरी माझा ! ! !

आसुसलेली नजर त्याची
जाण कशी नाही तुला ?
न्याहाळतो अंतरंग न अंतरंग तुझे
म्हणूनच त्याची असूया मला

मनुष्याचा इतिहास यादवी-युद्धांनी भरलेला आहे. जे मुद्दे तडजोडीने, सहमतीने, गुण्यागोविंदाने सुटू शकतात अशाविषयी हट्टाग्रही भूमिका घेऊन शस्त्रं उपसायची परंपरा आहे. यात भावाविरुद्ध भाऊ उभा राहातो, मित्राविरुद्ध मित्र पवित्रा घेतो आणि प्रेम विसरून एकमेकांचा गळा घोटायला ते तयार होतात. कित्येक राज्यं, देश अशा आंतर्गत बंडाळ्यांमुळे कमकुवत होऊन परकीय आक्रमणांना बळी पडलेली आहेत.

लहानपणी खूप मजा यायची
त्याच्या मध्ये डोकावताना
मीच स्वताचे पाहुनी बोळके
हसायची रडता रडता

मग मी थोडी झाले मोठी
आरसा परी तोच होता
गणवेशातले रूप वाढते
तोही अलगद निरखत होता

मग मी चढले शिडी नाजुकशी
तारुण्याच्या उंबरठ्यावरी
आणि सर्वांगावर माझ्या
शृंगाराची फिरली नक्षी

आरसा.....
मग माझा सखाच झाला
संवाद तासन तास झडू लागला
नित्य नवा साज बहराचा
अंगांगी माझ्या उमलू लागला

मग ती मोहक वेळ आली
आयुष्याच्या वळणावरती
साद कुणी ती घालून हळवी
मोहविले मज मनी मानसी

आरसा ....