मिसळपाव
द्रोण : अरुण कोलटकरांची दीर्घकविता - रसग्रहण भाग २
3
कविता
आभाळबाबाची शाळा ...
कडाड कड कड कडाड कड
आभाळबाबाची छडी कडकडे
सैरावैरा मग धावत सुटले
छबकडे नभाचे इकडे-तिकडे.....!
नकोच मजला शाळा आता
नकोच अन ते क्लिष्ट धडे
गाऊ गाणी आनंदाची अन्
चल जावू या बाबा भुर गडे ....!
वारा मास्तर शिळ घालती
कवायतींचे अन् देती धडे
वीजबाई शिस्तीच्या भारी
पाहूनी तया हृदय धडधडे...!
निसर्गसरांचा तास मजेचा
रेखाटू चित्रे मिळूनी गडे
वीज घालीते गणिते अवघड
ढगबाळाला मग येइ रडे...!
माय धरित्री वाट पाहतसे
डोळे तियेचे आकाशाकडे
दांडी मारूनी शाळेला मग
ढगबाळ धावती आईकडे...!
माय-पुतांची भेट अनोखी
सुगंध मायेचा जगी दरवळे
पाऊस आला, पाऊस आला
आनंद होई मग चोहीकडे ....!
ऋतुंमध्ये श्रेष्ठ ऋतुराज "पावसाळा", त्याच्
पाऊस
(ही कवीता आधीही प्रकाशित झालेली आहे. परंतु पाऊस चालू झाला आणि ही कवीता पुन्हा टाकायचा मोह झाला.
काव्यरस
युगलगीत: ही धुंद पावसाळी हवा
ही धुंद पावसाळी हवा
मंडळी, काव्यातील ओळीचा शेवटच्या शब्दाने पुन्हा नविन ओळ सुरू होणारी हे काव्य आहे. एक नवा प्रयत्न केला आहे. आस्वाद घ्या.
ती: ही धुंद पावसाळी हवा
तो: हवा हवासा गारवा
ती: गारव्यात तनू ही धुंद
तो: धुंदीत रंगला खेळ नवा
दोघे: ही धुंद पावसाळी हवा....
काव्यरस
कातरवेळ
पडवीत सांजअंधारी
कवडसा मनाचा श्वास
तुळशीच्या पणतीभवती
मिणमिणतो मंद प्रकाश
तु काय अवेळी येशी
भासांत पैंजणी घुमती
विटलेल्या उबेसाठी
भरजरी शाल एकांती ?
डोळ्यांच्या काठावरती
तरळते तुझे बघ नांव
पण हाय, नदीच्या काठी
डोंबांचा अवघा गांव
लसलसत्या काळोखात
क्षीण जीव एकटा बसला
विझणार्या टेंभ्यावरती
वाघुळ करीतसे हल्ला
काव्यरस
..पाऊस मोठा अस्सा यावा..
पाऊस मोठा अस्सा यावा!
----------------------------------
खोटा पैसा खरा व्हावा..
पाऊस मोठा अस्सा यावा.
चिंबलेल्या पाण्यातुन मग..
लटका तुझा गुस्सा न्यावा.
सोसाट्याचे वारे वहावे..
धूळ पाने उडवित जावे..
तुला पदरात लपेटून मग.
वार्यालाही अडवित जावे..
स्वप्न सुंदर असे पडावे..
रागावलेली तू..खुशीत यावस..
रात्र बेचैन होताना मग..
मला अलगद कुशीत घ्यावस.
थंडी अशी कडक पडावी..
घट्ट तुझी मिठ्ठी व्हावी..
खट्याळ तुझ्या डोळ्यात पाहुन..
मग कामावरही सुट्टी घ्यावी..
-- योगेश जोशी
काव्यरस
कविता होताना!
"कविता येत्ये, बाहेर काढ तिला" मैत्रिणीने फर्मान सोडलं.
मला कविता होतेय आणि मलाच माहीत नाही हे कसं काय घडलं बुवा आणि हिला कुठून समजलं हे?
खरंतर खूप खूप दिवस वाट बघत होते काहीतरी बरं लिहिलं जाईल हातून याची पण 'क्रिएटिव्हिटीच्या भुताला' शिव्या घालण्यापलिकडे काही घडत नव्हतं...
मग मैत्रिणीने कोडंच घातलं...
"परवापासून बघत्ये; नुस्त्याच ओळी ओळी....
कधी पूर्ण होणार कवितेची रांगोळी?"
असं आहे होय.. अतीव कंटाळलेल्या घामट आणि सरभरीत अवस्थेत फेबुवर माझा संचार चालू होता. अचानक काहीतरी चुकीच्या टिचक्या पडल्या बहुतेक आणि सगळं काही एकाखाली एक दिसायला लागलं. जामच वैतागले.
गीत: कसं जगावं या असल्या दिवसात
गीत: कसं जगावं या असल्या दिवसात
देवा एकदातरी चांगला आशिर्वाद मला दे ना
कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||धृ||
जिथं बघावं तिथं चालते लाच अन लुटमार
नव्याणवाचा आकडा येई शेवटी वस्तूच्या किंमतीवर
फसवणूक करूनी धंदा करता, गिर्हाइकांचं कोन ऐकेना
कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||१||
झाली भाजी महाग, गेली कुठं किफायत?
प्रवास नाही स्वस्त, रिक्षावाले लुटतात मस्त
अन्नधान्यात भेसळ होवोनी, वरणासाठी डाळं मिळेना
कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||२||
कामावर राबराबूनी, येई घरी परतूनी
टिव्ही ची कटकट असत
काव्यरस