Skip to main content

कविता

ओंगळ समस्त, आम्ही नंगे...

लेखक अर्धवट यांनी सोमवार, 14/06/2010 15:11 या दिवशी प्रकाशित केले.
कालच्या बातम्यांमधे सर्व वाहिन्यांवर भोपाळ दुर्घटनेवर माहिती ऐकली.. राजदीपला प्रत्यक्ष फील्डवर खुप कमी वेळा बघितला होता.. एकएक कहाणी बघुन मन सुन्न झालं.. खुप वेळ तळमळ चालली होती.... मानवी मनाचा काहीतरी गुण असावा खास.... सगळ्या जगातल्या पापापुण्यांचे खापर कुणाच्यातरी डोक्यावर एकदा फोडले कि मग आपण आपापले गटारजिणे जगायला मो़कळे.. बर ते खापर फोडायला प्रत्येकवेळेला कुणिनाकुणी सापडतोच आपल्याला....अ‍ॅन्डरसन वा राजीव गांधी वा ईतर कुणिही.... सकाळी जाग आल्यावर (अस नुसते म्हणायचे, खरी जाग येतच नाही.. एका झोपेतुन दुसर्‍या झोपेत....सारखा भ्रमप्रवास चालू) पण भोपाळ मनातुन जाईना.....

(नको तेच झाले)

लेखक राजेश घासकडवी यांनी शनिवार, 12/06/2010 19:41 या दिवशी प्रकाशित केले.
क्रान्ति यांची ही कविता आकारबंधासाठी प्रेरणा ठरली. पण खरा दोष आहे इतर अनेक कवितांचा ज्यांनी व्यसनमुक्तीच्या मार्गावरून पदच्युत केलं... पुन्हा काव्य आले; असेही, तसेही नको तेच झाले; असेही, तसेही जरा सोडतो मी; विडंबन नशेला पुन्हा ग्लास आले; असेही, तसेही किती जाऊ द्यावे?
काव्यरस

आभाळबाबाची शाळा ...

लेखक विशाल कुलकर्णी यांनी शनिवार, 12/06/2010 18:45 या दिवशी प्रकाशित केले.
कडाड कड कड कडाड कड आभाळबाबाची छडी कडकडे सैरावैरा मग धावत सुटले छबकडे नभाचे इकडे-तिकडे.....! नकोच मजला शाळा आता नकोच अन ते क्लिष्ट धडे गाऊ गाणी आनंदाची अन् चल जावू या बाबा भुर गडे ....! वारा मास्तर शिळ घालती कवायतींचे अन् देती धडे वीजबाई शिस्तीच्या भारी पाहूनी तया हृदय धडधडे...! निसर्गसरांचा तास मजेचा रेखाटू चित्रे मिळूनी गडे वीज घालीते गणिते अवघड ढगबाळाला मग येइ रडे...! माय धरित्री वाट पाहतसे डोळे तियेचे आकाशाकडे दांडी मारूनी शाळेला मग ढगबाळ धावती आईकडे...! माय-पुतांची भेट अनोखी सुगंध मायेचा जगी दरवळे पाऊस आला, पाऊस आला आनंद होई मग चोहीकडे ....! ऋतुंमध्ये श्रेष्ठ ऋतुराज "पावसाळा", त्याच्

पाऊस

लेखक अनिरुध्द यांनी शनिवार, 12/06/2010 15:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
(ही कवीता आधीही प्रकाशित झालेली आहे. परंतु पाऊस चालू झाला आणि ही कवीता पुन्हा टाकायचा मोह झाला.
काव्यरस

युगलगीत: ही धुंद पावसाळी हवा

लेखक पाषाणभेद यांनी शुक्रवार, 11/06/2010 06:58 या दिवशी प्रकाशित केले.
ही धुंद पावसाळी हवा मंडळी, काव्यातील ओळीचा शेवटच्या शब्दाने पुन्हा नविन ओळ सुरू होणारी हे काव्य आहे. एक नवा प्रयत्न केला आहे. आस्वाद घ्या. ती: ही धुंद पावसाळी हवा तो: हवा हवासा गारवा ती: गारव्यात तनू ही धुंद तो: धुंदीत रंगला खेळ नवा दोघे: ही धुंद पावसाळी हवा....
काव्यरस

कातरवेळ

लेखक दत्ता काळे यांनी गुरुवार, 10/06/2010 17:54 या दिवशी प्रकाशित केले.
पडवीत सांजअंधारी कवडसा मनाचा श्वास तुळशीच्या पणतीभवती मिणमिणतो मंद प्रकाश तु काय अवेळी येशी भासांत पैंजणी घुमती विटलेल्या उबेसाठी भरजरी शाल एकांती ? डोळ्यांच्या काठावरती तरळते तुझे बघ नांव पण हाय, नदीच्या काठी डोंबांचा अवघा गांव लसलसत्या काळोखात क्षीण जीव एकटा बसला विझणार्‍या टेंभ्यावरती वाघुळ करीतसे हल्ला
काव्यरस