कविता

“ रात्र यौवनांत ” गंध सुगंधि, परिचित वारा, आभासले, आली प्रिया, प्राजक्त बरसले आज नभातून, चंद्र साक्षीला अन उभी प्रिया.. स्पर्शून पाहीन तुज आस होती ही जिवनी आज सामोरी तू अशी जाग आली स्वप्नातुनी “ दूर इतुकी का उभी ” ? आज जवळी असूनही ये अशीच मज समिप याद राहील रात्र ही रात आहे यौवनांत अन अधिरता ही अंतरी लाज हृदयीं का वृथा जाईल वाया रात्र ही आज बहरू दे प्रितवसंता, फुले गुलाबी, धुंद प्रितिचे, जतन करू या सदैव हृदयीं क्षण सोनेरी अन गंध प्रितिचे. निरंजन वहाळेकर

प्रेरणा पुढील सुंदर कविता - http://misalpav.com/node/12795 पहीलं अ‍ॅडव्हेन्चर आमचं पहीलं चुंबन तो रंगात आलेला मी जरा अलिप्तच त्याचा तो चावटपणा माझं सावध हास्य अचानक त्यानी मागणं एकत्र चुंबन घेणं त्याचं ते आतुर धटींगणपणा माझं शुद्ध नवखेपण त्याने धसमुसळ्यासारखं मला दुखावणं यावेळी, त्याचा तो विजयी चेहरा आणि माझं समजूतदार हास्य

पहिला पाऊस आमची पहिली भेट ती आडोशाला उभी मी तिच्या बाजूला तिचा तो त्रासिक चेहरा आणि माझं मिश्कील हास्य अचानक ओळख निघणं एकत्र छ्त्रीत जाणं तिचं ते भिजल्यानं कुडकुडणं अन् माझं तिच्या स्पर्शानं शहारणं तिचं घर येणं मला निरोप देणं यावेळी, तिचा तो हसरा चेहरा आणि माझं उसनं हास्य

गेले कितीतरी दिवस तिची ती कविता मनात ठाण मांडून बसली आहे. त्या कवितेवर लिहिण्यासाठी अनेकदा सुरुवात केली.... पण त्या अभिजात कवयित्रीच्या सिद्धहस्त लेखणीतून उतरलेल्या त्या काव्याचा अनुवाद मांडताना ''लिहू की नको'' अशी संभ्रमावस्था व्हायची... लिहिताना माझे हात उगाचच थबकायचे!

बावळट ध्यान.. ==================== ढगांच्या छत्रीमागुन डोळा मारुन गेली वीज.. सोसाट्याचे वारे देखील.. सांगुन गेले लेका भीज.. तिच्याकडेच पाहात होतो.. मी मुर्ख बावळट अजुन.. झाडानेही हिंन्ट दिली दोनचार पाने टाकुन... मिठीत घे गधड्या तिला पाऊस धो धो होता सांगत.. मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन.. होत नव्हती माझी हिंमत.. सार्या पंचमहाभुतांनी कपाळावर मारला हात.. ह्याच्याने काही होणार नाही.. ध्यान अगदी आहे पुळचाट.. उपाय शेवटचा म्हणुन वीज कडाडली भयानक.. मीच तेव्हा तिच्या मिठीत घाबरुन शिरलो अचानक.. वारा मनसोक्त हसु लागला.. ढगांमागुन वीजही.. झाडानेही घुसळवले अंग.. अन हसु लागली ती ही..

लहानपणी आईच्या तोंडून ही कविता ऐकली होती. पण ती अपूर्ण आठवते. कोणाला जर पूर्ण आठवत असेल तर अवश्य द्यावी. तसेच कवीचे नांव माहित असल्यास ते जरुर द्यावे. ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार चहा, बिस्किटे, भजी मजेची सिगार तोंडी धरीन सदा भाजी-भाकरी भिकार खाणे सोडून मी देणार हो s s ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार | शेतीभाती उदीम-धंदा नको नोकरी कोणाची जमीनजुमला विकून सारा 'फोर्ड' गाडी घेणार हो s s ड्रायव्हर मी ......

केवढा मोठा जिना ई.. कळकट आहे पण..! मुले ओरडतात बाप रे! उंच इमारतीच्या भिंतीवर आणि लगतच्या जुन्या जिन्यावरचे आपलेच जाळे खुशाल बघत एक कोळी पहुडला असतो एकटाच.. न्यूयोर्कचा कोलाहल ती घाईगडबड रोषणाई, श्रीमंती कशाकशाची पर्वा न करता अगदी माझ्याविरुद्ध! -सोनाली जोशी