कविता

बावळट ध्यान..
====================
ढगांच्या छत्रीमागुन
डोळा मारुन गेली वीज..
सोसाट्याचे वारे देखील..
सांगुन गेले लेका भीज..

तिच्याकडेच पाहात होतो..
मी मुर्ख बावळट अजुन..
झाडानेही हिंन्ट दिली
दोनचार पाने टाकुन...

मिठीत घे गधड्या तिला
पाऊस धो धो होता सांगत..
मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन..
होत नव्हती माझी हिंमत..

सार्या पंचमहाभुतांनी
कपाळावर मारला हात..
ह्याच्याने काही होणार नाही..
ध्यान अगदी आहे पुळचाट..

उपाय शेवटचा म्हणुन
वीज कडाडली भयानक..
मीच तेव्हा तिच्या मिठीत
घाबरुन शिरलो अचानक..

लहानपणी आईच्या तोंडून ही कविता ऐकली होती. पण ती अपूर्ण आठवते. कोणाला जर पूर्ण आठवत असेल तर अवश्य द्यावी. तसेच कवीचे नांव माहित असल्यास ते जरुर द्यावे.

ड्रायव्हर मी होणार
आता मोटारीत बसणार
चहा, बिस्किटे, भजी मजेची
सिगार तोंडी धरीन सदा
भाजी-भाकरी भिकार खाणे
सोडून मी देणार हो s s
ड्रायव्हर मी होणार
आता मोटारीत बसणार |
शेतीभाती उदीम-धंदा
नको नोकरी कोणाची
जमीनजुमला विकून सारा
'फोर्ड' गाडी घेणार हो s s
ड्रायव्हर मी ......

केवढा मोठा जिना
ई.. कळकट आहे पण..!
मुले ओरडतात
बाप रे!
उंच इमारतीच्या
भिंतीवर आणि
लगतच्या जुन्या
जिन्यावरचे
आपलेच जाळे
खुशाल बघत
एक कोळी
पहुडला असतो
एकटाच..

न्यूयोर्कचा कोलाहल
ती घाईगडबड
रोषणाई, श्रीमंती
कशाकशाची
पर्वा न करता

अगदी माझ्याविरुद्ध!

-सोनाली जोशी

'पिकल्या पानाचा...' आणि 'मूल्य विरुद्ध किंमत' हे धागे वाचून आमच्या मनात भलताच प्रश्न निर्माण झाला.. पिवळ्या पानाचे मूल्य जास्त का/की हिरव्या देठाची किंमत?
शेवटी 'का हो' कि 'की हो' करत वर्जिनल गाणं जालावर शोधले तर काय सापडलं बघा....

सरदार जुना हो आयडी मातुर नवं
मध्यान्ह रातीला लावी अक्कल दिवं
जिथेतिथे ह्यो रंग उधळतो, जालामधी *डवा
असल्या प्राण्याला खेटरानी बडवा !