कविता

पाऊस मोठा अस्सा यावा! ---------------------------------- खोटा पैसा खरा व्हावा.. पाऊस मोठा अस्सा यावा. चिंबलेल्या पाण्यातुन मग.. लटका तुझा गुस्सा न्यावा. सोसाट्याचे वारे वहावे.. धूळ पाने उडवित जावे.. तुला पदरात लपेटून मग. वार्यालाही अडवित जावे.. स्वप्न सुंदर असे पडावे.. रागावलेली तू..खुशीत यावस.. रात्र बेचैन होताना मग.. मला अलगद कुशीत घ्यावस. थंडी अशी कडक पडावी.. घट्ट तुझी मिठ्ठी व्हावी.. खट्याळ तुझ्या डोळ्यात पाहुन.. मग कामावरही सुट्टी घ्यावी.. -- योगेश जोशी

काव्यरस

शृंगार

"कविता येत्ये, बाहेर काढ तिला" मैत्रिणीने फर्मान सोडलं. मला कविता होतेय आणि मलाच माहीत नाही हे कसं काय घडलं बुवा आणि हिला कुठून समजलं हे? खरंतर खूप खूप दिवस वाट बघत होते काहीतरी बरं लिहिलं जाईल हातून याची पण 'क्रिएटिव्हिटीच्या भुताला' शिव्या घालण्यापलिकडे काही घडत नव्हतं... मग मैत्रिणीने कोडंच घातलं... "परवापासून बघत्ये; नुस्त्याच ओळी ओळी.... कधी पूर्ण होणार कवितेची रांगोळी?" असं आहे होय.. अतीव कंटाळलेल्या घामट आणि सरभरीत अवस्थेत फेबुवर माझा संचार चालू होता. अचानक काहीतरी चुकीच्या टिचक्या पडल्या बहुतेक आणि सगळं काही एकाखाली एक दिसायला लागलं. जामच वैतागले.

गीत: कसं जगावं या असल्या दिवसात

देवा एकदातरी चांगला आशिर्वाद मला दे ना कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||धृ|| जिथं बघावं तिथं चालते लाच अन लुटमार नव्याणवाचा आकडा येई शेवटी वस्तूच्या किंमतीवर फसवणूक करूनी धंदा करता, गिर्‍हाइकांचं कोन ऐकेना कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||१|| झाली भाजी महाग, गेली कुठं किफायत? प्रवास नाही स्वस्त, रिक्षावाले लुटतात मस्त अन्नधान्यात भेसळ होवोनी, वरणासाठी डाळं मिळेना कसं जगावं या असल्या दिवसात काय कळेना ||२|| कामावर राबराबूनी, येई घरी परतूनी टिव्ही ची कटकट असत

काव्यरस

हास्य

तुझी जीन्स पॅन्ट तुझी जीन्स पॅन्ट चाललीय खाली खाली काय शोभेना तूझ्या असल्या चाली ||धृ|| शॉर्ट शर्ट जाई वरती वरती मधेच अंग दिसतया मागं कंबर लचकवूनी का उगा आसं चालतीया गॉगल घालूनी बघतेस कुठे जरा भडकच पावडर गाली काय शोभेना तूझ्या असल्या चाली ||१|| सॅन्डल पायात घालूनी नार नखरेदार चाले नजरा लोकांच्या झुलवी कानात झुबके बाळी हाले काळीज धडधड उडे जेव्हा स्किन टाईट जीन्स तू घाली काय शोभेना तूझ्या असल्या चाली ||२|| अशी ग कशी फॅशन तूझी अंग त्यातून दिसतया कोण कोणाची तू समजना रूमालानं तोंड झाकतीया कापडं घालायची रीत नाही बरी दुनिया जरी इतकी पुढे गेली काय शोभेना तूझ्या असल्या चाली

काव्यरस

शांतरस

आणि अचानक डोळे पाणावले, काही समजेना हे मला काय झाले कधीच नव्हतो इतका उदास, इतका शांत कधीच नव्हती पडली जगण्याची भ्रांत निराशेच्या भोवर्यात गटांगळ्या खात खोल खोल कुठेतरी मनाच्या गाभार्यात माझ्याही नकळत मी कसां शिरतो मिटताच पापण्या चेहरा तुझा आठवतो निमिषात एका घडून जाते सारे संपतात शब्द उरतात फक्त सुस्कारे वाटते भेटशील का परत फिरुनी एकदा किमान हो म्हण तेवढाच उदयाला आसरा

काव्यरस

करुण

गझल सम्राट सुरेश भट ह्यांची एक अतिसुंदर गझल.

काव्यरस

हास्य

पिकल्या आंब्याला सिच्यूऐशन: हिरवीन आंबे विकणारी आहे. आंबे विकतांना ती गिर्‍हाईकांशी काव्यातून संवाद साधते... गद्य: आंबे घ्या आंबे, गोड गोड रसाळ आंबे आंबे घ्या हो आंबे!

काव्यरस

शांतरस

बजरंगाचा भक्त पैलवान

हि कविता आपला सगळ्यांचा लाडका टारझन यास अर्पण

मी आहे बजरंगाचा भक्त, त्याचा डोक्यावर वरदहस्त मेहनत करतो कसूनी, मैदानी कुस्ती करतो फक्त ||धृ|| शाळेत होतो द्वाड, घरी करायचे नाही लाड चिंचा बोरे आवळे पाडूनी खायी नाही कसली त्याला तोड लहाणपणी म्हणती सगळे तू अभ्यासात सुस्त आता मेहनत करतो कसूनी मैदानी कुस्ती करतो फक्त ||१|| दंड बैठका तालीम करतो, जोर मारूनी घाम गाळतो शड्डू जोरात ठोकतो, गडी समोरचा घाबर

काव्यरस

वीररस

दिले नादान तुझे हुआ क्या है.... ही ग़ालीबची गज़ल माहीत नसणारा माणूस भारतात मिळणे कठीण. याचा अर्थ खरच समजवून घ्यायचा असेल तर आपल्याला सुफी संप्रदायाबद्दल थोडीशी माहीती करुन घ्यायला लागेल. आपण ही माहीती या सारख्या गज़लेच्या आणि गालीब सारख्या कवींच्या बाबतीतच फक्त करुन घेऊ. सुफी संप्रदायावर मी लवकरच www.jayantpune.wordpress.com वर लिहीणार आहे त्यात आपल्याला अधिक माहीती मिळेळ. सुफी संप्रदायाच्या मते आपल्या अध्यात्माच्या प्रवासात आपल्याला सात टप्पे ओलांडावे लागतात. या प्रवासाला ते “मार्ग” म्हणतात आणि जो हे करायचा प्रयत्न करतो त्याला सालिक म्हणतात.

नदीकाठी सासूरवाशीण

अल्याड आहे सासर माझं, पल्याड माहेरा पाहते मधी वाहे चंद्रभागा, त्यात धुनं मी गं धुते || पानी वाहे दुधगंगा, जसं अमृताच्या चवीचं त्याची गोडी काय सांगू, त्याची गोडी अविट || नदीकाठची शाळू वाळू, बारीक बारीक मदी आसतील गोटे, बी संगे खारीक || माहेर मोठं दांडगं, नाही कसली वनवा सासर बाई आसलं द्वाड, त्याला कसली पर्वा || सोडले मोकळे पाय नदीच्या ग पान्यात, ऐन्यात रूप दिसे, रूपे सोनेजडीत || जा ग माय जा ग माय, अशीच ग तू वाहत भरव तुझ्या लेकरांना, चारा देई दुष्काळात || कितीकदा येते

काव्यरस

शांतरस

Subscribe to कविता

कविता

..पाऊस मोठा अस्सा यावा..

कविता होताना!

गीत: कसं जगावं या असल्या दिवसात

तुझी जीन्स पॅन्ट

आणि अचानक.....

बरे नाही

पिकल्या आंब्याला

बजरंगाचा भक्त पैलवान

दिले नादान तुझे हुआ क्या है.......

नदीकाठी सासूरवाशीण