कविता

काळ्या डागांनी गालबोटलेल्या सूर्याने फुंकलेले वारे भन्नाट भिरभिरतात पृथ्वीच्या चुंबकीय भोवर्‍यात मग उभं राहातं ध्रुवप्रदेशात अरोरा बोरिआलिसचं अद्भुत प्रकाशशिल्प, न्हाऊ घालत घनतिमिर थंडगार प्रदीर्घ रात्रीला दिसतात कधी सप्तरंगाचे तुषार उडणार्‍या थेंबांतून निघताना घुसमटलेल्या प्रतिभेच्या अनावर उन्मेषाप्रमाणे आणि बहरून येतात फ्रॅक्टल्सच्या अनंत वृक्षांवर रंगभरली फुलं प्रत्येक परागात त्या वृक्षाच्या अनंत प्रतिमा बाळगून कुंभारवाड्यात मात्र अजूनही भाजली जातात त्याच जुनाट मातीची भांडी चार साच्यांची विविधता व अर्धज्ञानी बोटांच्या ठशांची समृद्धता मिरवत तोच कंटाळवाणा चंद्र जातो ठरल्याप्रमाणे लिंबोणीच

तो अविष्कार आता माझा नव्हे तो पुरस्कार आता माझा नव्हे.. मी मस्त मजेत गायलो, भिजलो तो पाऊस आता माझा नव्हे.. घेतली होती रम्य, हळुवार चुंबने तो किनारा आता माझा नव्हे.. मोप मिळविल्या टाळ्या अन् शिट्ट्या तो रंगमंच आता माझा नव्हे.. मी स्त्रीलंपट काहीसा, सभ्य बुरख्यातला! तो स्वभाव आता माझा नव्हे.. घुसविली मी काळजात कट्यार तो तेजिनिधी आता माझा नव्हे.. उपाध्या, पद्व्या करतो अता अर्पण तो सन्मान आता माझा नव्हे.. -- तात्या अभ्यंकर.

वस्ती पाखरांची स्थिरावलेली होती हाव पारध्याची उफाळलेली होती नशा हो सत्तेची नित्य चढत होती भूक जुगार्‍याची चाळवलेली होती गात्रे पाखरांची फुलली देखील नव्हती तरी पसरुनी जाळी सर्वत्र टाकली होती पिसे कापण्याची ही चाल धूर्त होती बहेलियानेच त्यांची तोंडे बांधली होती नव्या पाखरांच्या शाळा पुन्हा बहरती जुन्या पारध्याची ओळख त्यांना नव्हती

फार वर्षांपुर्वी एका वृध्दाश्रमाला भेट देऊन आल्यावर तिथल्याच एका देवळाच्या पार कट्यावर एकटाच बसलो होतो आणि तेवढ्यात वा-यावर हेलकावे घेत एक पान गळलेल बघताना सुचल. १. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. याचा श्वास मी होतो. याचा ध्यास मी होतो. उन,वारा पाउस झेलत, याला मी जगवल बघा तुम्हीच, आता त्यानी कस वागवल. त्या झाडाला देखिल आता, माझ असण नकोस वाटल. कसं वा-याच निमीत्त करुन, मला एकट टाकल. २. घातले सुखाने, हे अवघड उखाणे. सोडवितो जन्मभर, तुझ्या आठवाने. तुटली माळ, विखुरले मोती. उरला धागा, केवळ हाती.

गेल्या भारत दौर्‍यात बायकोच्या लहानपणची काही आवडती पुस्तके, कॉमिक्स आवराआवरीत सासुबाईंना हाती लागली व लगेच आजीने ती वाचायला पाठवली. विकांताला वाचायची ड्युटी करता करता "बबन हजाम" नावाच्या एका धमाल बालकथा पुस्तकात एक छान सुंदर कविता दिसली. एकाच वेळी लहान मुलांना व मोठ्यांना (मस्त संदर्भ लागून) आवडणारी ही कविता तुमच्यासमोर मांडायचीच असे ठरवले. कवयित्री आहेत श्रीमती अनुपा लाल.

शेतकरी गीत: शेतात पेरणीची चल झाली आता वेळ

दिवस रात्र अन्न शोधत आम्ही चालायचो ती एका ओळीत सरळ जायची मी दुसर्या ओळीत सरळ जायचो बोरिक पावडर व कीटक नाशकाचे फवारे, चुकवून चालत असताना अधे मध्ये थांबून एकमेकांना अबोलसा संकेत द्यायचो साखरचे कण घेऊन कधीतरी ती गेली दुसर्या वारुळात वास्तव्याला मी मात्र तुटलेले वारूळ पुन्हा बांधायचा प्रयत्न करतोय, जमा करत वाळूचे ... कण, कण

[इतके काव्य पचवल्यावर मी कसा दूर राहू. मूळ कवीचे आभार ] :) लॉगीन केल्याबरोबर, याची तक्रार त्याची तक्रार मी शांतपणे वाचत असायचो. तो या आयडीने यायचा अन ती या आयडीने यायची. तोल सांभाळत एकमेकांना डोळा मारत, काहीच्या काही प्रतिसाद ती टाकायची संपादक त्यांना समजून घ्यायचे. काळाबरोबर बदलत अनेक सदस्य रंगून गेले मी मात्र दाबत आहे डिलीट बटन या धाग्यावरुन त्या धाग्यावर. व्यर्थ...!