कविता

हा छंद जिवाला का लागला रे
डॊळा भरुन तुला असे पाहते रे
हा छंद.......
बिलगुनी तुला अशी बसले मी
स्वप्नात तुझ्या माझ्या रंगले मी
तुला माझे म्हणताना फुलले रे
डोळा भरुन तुला पाहते रे
हा छंद.......
हरवुनी तुला अशी बसले मी
तू निघोन जाता का हरले मी
स्वप्नच माझे बघ चुरगळले रे
डोळे भरुन तुला मग पाहते रे
हा छंद.....
प्रसन्ना जीके. २६-११-०८

काळाच्या क्षितिजावरुनी संदेश कुणाचा येतो?
हा किरण कुणाचा डोळां, ती नजर आपुली देतो?

सृष्टीची तुटली नाळ हा कोण दवंडी पिटतो?
उगवता सूर्य विश्वाचा हा कोण भुपाळी गातो?

उपजला कधी, नसताना सदसद् वा अस्ती नास्ती?
जन्माची ज्याच्या वेळ, वेळाच्या जन्मापरती

आदीम क्षणांचा साक्षी, अदृष्ट पाहिले म्हणतो
सत्याच्या खटल्यामध्ये हा कोण पुरावा देतो?

सांकेतिक भाषा याची हो अर्थ गवसता त्रास
खटल्याची तेव्हा पडते ही नवीन तारिख खास

याला न तयाची खंत, हे गाव निरक्षर, झाले!
जाईल पुढिल मुक्कामा, वा त्यापुढल्याही, चाले

आभाळ रीत होतंय आणि मोतीचूर सांडतय
तरारून धरा आलीये आणि काहूर उठतय

सावळभूल उठलीये कृष्णपीस लागलाय
यमुनेच्या पुरापलीकडे मन वेड् धावतंय

सरीबरोबरी भिजता भिजता सुरातही चिंब होतेय
लाघव त्याच्या बासरीच जीवघेण छळंतय

अशी ही निळी मेघभूल मला पुरती वेढतेय
"इथेच आहे तो" भास असा सारखा देतेय

चांदण्या शिवाय अवघं आकाश श्याममय झालंय
मलाच तो गवसेना पण आभाळ त्याने व्यापलाय

वर्षेसारखी तुटून तुटून मीही मनभर ओसंड्तेय
कृष्णंगहिरे रूप साजिरे ठाई ठाई शोधतेय

आणि अचानक मला कसली चांदण मिठी पडली
आणि माझी ओळखा सगळी त्याच्यामध्ये विरली

पायी चालतोया पंढरीची वारी

चाल: एखाद्या अभंगाची (तेथे ऐका: https://www.youtube.com/watch?v=9wwsu4VyoPM )

पायी चालतोया पंढरीची वारी
वारी...वारी....
पायी चालतोया पंढरीची वारी
मुखी बोलतोया पांडूरंग हरी
पांडूरंग हरी हरी...पांडूरंग हरी
पायी चालतोया पंढरीची वारी ||धृ||

संत सज्जन सगळे, नाचती गाती
मेळा भरवीती सारखे चालती
कुणी छेडूनी विणा, टाळ हाती धरी
पायी चालतोया पंढरीची वारी ||१||

रस्ता
--------------------------------------------
जो तो म्हणुन गेला,वाटेत भेटणारा..
रस्त्यात गाव नाही..रस्ता लुबाडणारा ..

पाऊल टाकणे हा, उपचार फक्त ठरला..
रस्ता मला मिळाला,मजलाच टाळणारा..

दिसता कधी कुठेही पाऊलवाट छोटी..
रस्ता उगाच बनतो..छीचोर वागणारा..

रस्त्यात साथ मिळता,हातात हात येता..
रस्ता बनुन जातो, भलता लुभावणारा..

रस्त्यास थांब म्हणता..गर्रकन वळुन गेला..
रस्ता कधीच नव्हता कोठेच थांबणारा..

------------योगेश जोशी

गुत्त्यात मी प्यायलो कितीदा
सस्त्यात मी पटलो कितीदा!

तिचे दुर्लक्ष, तिचे नकार
इष्कात मी हरलो कितीदा!

मागितली मी नभाची मालकी
सूर्यास मी भेटलो कितीदा!

दिले धडे मी धर्मरक्षणाचे
विहिरीत मी बाटलो कितीदा!

तिचे ओठ, तिची स्तनाग्रे
स्वप्नात मी रंगलो कितीदा!

-- तात्या अभ्यंकर,
३० जून, २०१० - ख्रिस्तपश्चात.

काळ्या डागांनी गालबोटलेल्या सूर्याने फुंकलेले वारे
भन्नाट भिरभिरतात पृथ्वीच्या चुंबकीय भोवर्‍यात
मग उभं राहातं ध्रुवप्रदेशात अरोरा बोरिआलिसचं अद्भुत प्रकाशशिल्प,
न्हाऊ घालत घनतिमिर थंडगार प्रदीर्घ रात्रीला

दिसतात कधी सप्तरंगाचे तुषार उडणार्‍या थेंबांतून निघताना
घुसमटलेल्या प्रतिभेच्या अनावर उन्मेषाप्रमाणे
आणि बहरून येतात फ्रॅक्टल्सच्या अनंत वृक्षांवर रंगभरली फुलं
प्रत्येक परागात त्या वृक्षाच्या अनंत प्रतिमा बाळगून

तो अविष्कार आता माझा नव्हे
तो पुरस्कार आता माझा नव्हे..

मी मस्त मजेत गायलो, भिजलो
तो पाऊस आता माझा नव्हे..

घेतली होती रम्य, हळुवार चुंबने
तो किनारा आता माझा नव्हे..

मोप मिळविल्या टाळ्या अन् शिट्ट्या
तो रंगमंच आता माझा नव्हे..

मी स्त्रीलंपट काहीसा, सभ्य बुरख्यातला!
तो स्वभाव आता माझा नव्हे..

घुसविली मी काळजात कट्यार
तो तेजिनिधी आता माझा नव्हे..

उपाध्या, पद्व्या करतो अता अर्पण
तो सन्मान आता माझा नव्हे..

-- तात्या अभ्यंकर.

वस्ती पाखरांची स्थिरावलेली होती
हाव पारध्याची उफाळलेली होती

नशा हो सत्तेची नित्य चढत होती
भूक जुगार्‍याची चाळवलेली होती

गात्रे पाखरांची फुलली देखील नव्हती
तरी पसरुनी जाळी सर्वत्र टाकली होती

पिसे कापण्याची ही चाल धूर्त होती
बहेलियानेच त्यांची तोंडे बांधली होती

नव्या पाखरांच्या शाळा पुन्हा बहरती
जुन्या पारध्याची ओळख त्यांना नव्हती