लेखकराघवयांनी गुरुवार, 08/07/2010 02:50 या दिवशी प्रकाशित केले.
ही कल्पना बरीच आधी सुचली होती.. पण शब्द सापडत नव्हतेत.. यशोधरातैंचा ये परतीचा वारा... हा लेख वाचून शब्द आपोआप स्फुरायला लागलेत.. म्हणून ही कविता त्यांचीच!
लेखकjaypalयांनी बुधवार, 07/07/2010 20:40 या दिवशी प्रकाशित केले.
अंतरंग
पावसाच गाणं
मातीच न्हाणं
माझ समुद्र होण
अंतरंगी
ओला पक्षी
हिरवी नक्षी
मी एक साक्षी
अंतरंगी
चींब सर
ओली थरथर
अधिर हे अधर
अंतरंगी
उठे उधाण
नुरे देहभान
मन हे तुफान
अंतरंगी
झाकल्या खुणा
उघड्या पुन्हा
घडे काय गुन्हा?
अंतरंगी
जयपाल ७/७/२०१०
लेखकसागरलहरीयांनी बुधवार, 07/07/2010 09:49 या दिवशी प्रकाशित केले.
काय बोलणे, उगा रहाणे, गोंधळ चाले, शांत पहाणे ...
उगा कसे मी अवचित काढू , बोलायाचे नवे बहाणे ?
ओळख माझी मला पटेना, मी पणाचा अंत मिळेना ..
तुजसाठी मी कुठून आणू , नवे सूर अन नवे तराणे ?
वर वर सारे हसरे दिसती , काटे झेलून फुले दाविती,
कोणा ठाउक कुठे ठेविती, कोम्ब व्यथांचे जुने पुराणे ?
- सागर लहरी ०९-०६-२०१०
लेखकसागरलहरीयांनी मंगळवार, 06/07/2010 12:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
माते अंबे भवानी नमितो जिजा-बाई :-
माता महान कितीही झाल्या संसारी |
दिव्य चरित्र परी तुझे त्या तुलना नाही |
माते अंबे भवानी नमितो जिजा बाई |
पुनश्च शिव भारत घडण्या उद्धारा येई ||
भ्रमली रयत हि सारी भुलली अभिमाना |
भ्याले जन-पती सारे पहावया रणा |
स्वार्थी मदांध होऊन भुलले शिव राणा |
माते तुजवाचून आता स्मरावे कोणा ||
जन हे समस्त वानिती शिवबा परतावा |
छाये वाचून तुझिया तो कैसा व्हावा ?
हिंदू अनन्य शरण त्या उद्धार द्यावा |
धर्म-शक्ती-सागर शिवबा पुन्हा निर्मावा ||
-- सागर लहरी ०६-०७-२०१०
लेखकपाषाणभेदयांनी सोमवार, 05/07/2010 19:04 या दिवशी प्रकाशित केले.
एकदा होवोनी पक्षी
वाटे एकदा होवोनी पक्षी
पहावी शेते डोंगर नद्यांची नक्षी
उंचच उंच जावे वरती वरती
अलगद उतरावे धरणीवरती
हळूच आपले पंख पसरूनी
घास शोधावा हिरव्या रानी
शोधावा पाणवठा निर्मळ शितल
प्यावे पाणी थंडगार नितळ
मध्येच एखाद्या झाडावर थांबावे
विश्रांती घ्यावी पंख झाडावे
चोचीने फळ एखादे तोडावे
मनात येईल तेव्हा उडावे
दिवसभर असेच फिरावे
सायंकाळी पुन्हा माघारी यावे
घरचे सारे पुन्हा भेटावे
काय घडले दिवसभरात ते सांगावे
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
०५/०७/२०१०
लेखकसागरलहरीयांनी सोमवार, 05/07/2010 11:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
परवा सहज एक जुना मित्र भेटला ..
गर्क स्वत:शी...
पहात हसत राहिला
जुने जुने.. सुने काही.. धुळी मधे गिरवत राहीला ..
बरेच बोललो बसून दोघे ..
बोललो दोघे स्वत:शी ...
वाट पुढे धावणारी
पुन्हा जुन्या वळणाशी ..
हळवे शांत डोळे त्याचे ..
वेडेपणाची झाक जराशी ...
धुळी मधले नाव पाहून... मीही हसलो स्वत:शी...
मीही हसलो स्वत:शी...