कविता

[इतके काव्य पचवल्यावर मी कसा दूर राहू. मूळ कवीचे आभार ] :) लॉगीन केल्याबरोबर, याची तक्रार त्याची तक्रार मी शांतपणे वाचत असायचो. तो या आयडीने यायचा अन ती या आयडीने यायची. तोल सांभाळत एकमेकांना डोळा मारत, काहीच्या काही प्रतिसाद ती टाकायची संपादक त्यांना समजून घ्यायचे. काळाबरोबर बदलत अनेक सदस्य रंगून गेले मी मात्र दाबत आहे डिलीट बटन या धाग्यावरुन त्या धाग्यावर. व्यर्थ...!

आमची एक वास्तववादी.. हातात हात घेवुन आम्ही चालायचो ती एका नळाला घागर लावायची मी दुस-या नळावर कळशी ठेवायचो तोल संभाळत चालत असतांना बोलत असतांना असंच आयुष्यातही पाणी भरायचं एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो बोअरींगच्या गाडी येउन तीची पाणीटंचाई संपवुन गेली. मी मात्र मारत आहे पाण्यासाठी वणवण चकरा - ऩळ टु नळ

हे घ्या आणखी एक... कायदा हातात घेवून ते चालायचे कधी अफगाण कधी पाकिस्तान मधे दिसायचे... जीव सांभाळत चालत असतांना बोलत असतांना असंच मुठीत घेवून आपणजगायचे सगळ्यांना बजावुन सांगायचो कायद्याच्या रुळावरुन कधीतरी त्यांची गाडी घसरली फाशीचे सुळ मात्र वाट पहात आहेत चातकासारखी कधी येतात... अफजल टु कसाब

काल अवलियांनी त्यांचे 'रुळ' हे काव्य मिपावर टाकुन मॅच सुरु झाल्याची शिट्टी वाजवली आणि त्यानंतर एक से एक महारथी मैदानात उतरले आणि त्यांनी धडाधङ गोल मारुन अगदी बाजार उठवला. पण आम्ही काल जरा 'इंज्युयर्ड' असल्याने बेंचवरुनच हे सामने पाहिले, आज आमच्याअ फिजियोने आम्हाला फिट घोषीत केले अहे व आम्ही मैदानात उतरलो आहोत ...

अवलियांनी टाकलेल्या रुळांवरुन बर्‍याच विडंबन गाड्या गेलेल्या बघितल्या आणि आम्हाला मात्र आमच्या घरातला 'रुल' आठवला! ;) रिमोट हातात घेवून आम्ही भांडायचो ती एका बटणावर हात ठेवायची अन् मी दुस-या बटणावर हात ठेवायचो टिव्ही बघत चरत असतांना बडबडत असतांना असंच संध्याकाळभर भांडायचो एकमेकांना हलकेच धमकावुन सांगायचो एचबीओ चॅनेलवरुन शेवटी 'तसल्या' शोची वेळ निघुन गेली मी मात्र मारत आहे त्याच रिमोटवरुन हवरटासारख्या चकरा... चॅनेल टु चॅनेल. -केसुरंगा

एक होती मासोळी, सुळसुळ पोहतसे जळी चमचम मऊ पोट करी,वर्ख मिरवे सोनेरी ||१|| आई तिची सांगे तिला,जपून नेहमी रहायाला जळात असे गळ टाकूनी,दुष्ट माणूस किनार्‍यावरी ||२|| मासोळी होती उचापती,भारी होती करामती तमा आईच्या बोलांची,नसे करीतसे कधीच ती ||३|| शिंपल्यातल्या मोत्यांशी, इतर सुंदर माशांशी लव्हाळांशी बेडकांशी, मस्ती करावी मनमुरादशी ||४|| सुळसुळत पळत सुटावे,आईचे कोणी ऐकावे आईने धपाटले तर्,मुळ्ळी फुगा करुन बसावे ||५|| मग एका काळ्या दिवशी, जाळ्यात सापडे मासोळी कोळी तिला पकडून न्याहाळी, त्यालाही मग दया येई ||६|| इतकी सुंदर जलराणीसम, मासोळी ही सोनेरी जर दिला नजराणा मी राजाला,मिळेल भरपूर द्रव्य मजला

सारेच सुटलेत, हे पाहिल्यावर दिवसभराचा कंटाळा काढून टाकताना हे काही तरी होत गेलं... नंतर कळलं, कविता झाली. नात्यातील प्रश्नांचे कंगोरे एकेक करून उकलून घेताना, काही सिद्धांत ती मांडायची, अन् नेमकी विरुद्ध मूल्ये माझी समीकरणाची मांडणी करून, प्रमेयांची भूल विरून जाताना, सारीच गणिते सोडवायची, असे एकमेकांना हलकेच बजावून सांगायचो उभयान्वयी अर्थांचे सूत्र चालवत आपले गणित सोडवून ती गेली, मी मात्र झोके खात राहिलो शब्दांच्या जाती आणि संख्यांच्या किंमतीत

नाव खरं तर तितकंसं योग्य नाही कारण खालच्या रचनेत रूळ कुठेच येत नाहीत. पण प्रेरणा रूळ या कवितेवरून घेतली आहे ना (इतर वीसेक लोकांप्रमाणे!), म्हणून कंसात त्याच कवितेचं नाव दिलंय. काय म्हणता, मूळ रचनेचा दुवा कुठे आहे? बस्स काय, इतक्या विडंबनांत तुम्हाला सापडत नाही का? सालं सगळंच आयतं हवं आजकाल... डोक्याला डोकं लावून आम्ही बसायचो ती माझ्या उवा घ्यायची मी तिच्या उवांनी केस भरायचो डोकं खाजवत गप्पा मारत असताना कधी विचारही करायचो एकमेकांचं डोकं खाजवून द्यायचो लायसॉल लावून कधीतरी तिची केस सुधरून गेली मी मात्र बनलो आहे एकदम अभिजात विचारजंत...डोकं खाजवून खाजवून

विडंबन बसंती आणी गब्बरला समर्पीत.. पाठीत लाथ घालून आम्ही चालायचो ती एका काचेवर पाय ठेवायची अन् मी दुसर्‍या दगडावर पाय ठेवायचो तोबरा संभाळत गोळी घालत बोलत असताना कितने आदमी थे? असे हलकेच खाजवून विचारायचो विरूच्या खांद्यावरून सूsss आवाज करून गोळी गेली ठाकूर मात्र मारत आहे लाथा खिळा बसवलेल्या चपलेतून...सटासट सटासट

लई दिसांनी दिसले 'रुळ' मग काय आमची गाडी सुटलीच! ;) धन्यवाद नानासाहेब!! हातात कालथा घेवुन आम्ही ढवळायचो ती एका काहिलीवर लक्ष ठेवायची अन् मी दुस-या चुलाणावर नजर ठेवायचो घाम गाळत ढवळत असतांना बोलत असतांना असंच गुर्‍हाळ आपणही काढायचे एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो मालकाच्या पोराबरोबर रुळावरुन कधीतरी तिची गाडी निघुन गेली मी मात्र काढत आहे त्याच काहिलीतून गूळ पिवळाधम्मक, आरवाळ... सीझन टु सीझन.