कविता

आज पुन्हा क्षणभर, मी थबकले याच ठिकाणी पूर्वी, मी तुला भेटलेले हलकेच झाली पानांची सळसळ हृदयात माझ्या पुन्हा ती खळबळ इतक्या दिसांनी मी परत जुनेच हसले हरवलेले ते प्रेम, कधीच नव्हते मिळाले तू नि मी, इथूनच, येण्यासाठी निघालो वचने देऊनही, पुन्हा कधीच नाही भेटलो वाट तुझी पाहून मी होते थकले ना कळे तू प्रेम आपले, कुठे हरवले ? किती दिवस न रात्री, मी एकटीनेच पाहिल्या तुझ्याविनाच सर्व आठवणी पुनःपुन्हा आठवल्या दूरवर कुठेच तुझी चाहूल नव्हती सगळे आप्तेष्ट मात्र मला सतावत होती काय त्यांना सांगावे कळेना कुठे तुला शोधावे, उमजेना मी पण मग माझ्यावर चिडले पुन्हा एकदा मनाविरुद्ध लढले जुन्या आठवणींना कोंडून

शून्यात सामावलेला समुद्र त्याची एक आठवण ..एक मोती हवेहवेसे वाटणारे ते रत्न पण नकोशा वाटणाऱ्या लाटा वाहून नेणाऱ्या रत्नांचे मोल किनाऱ्याला कधीच नसते वाहून आणलेले ते ओझे असते कुणाच्या आठवणी बनून राहतात ते कुणी व्यवहार करतात त्याचे रेतीवरचे नाव वाहून जाते पाण्यासवे दगड काही शिल्लक राहतात उन्हासवे रत्न पुसत राहते कथा त्याच्या वैभवाची चांदण्यानाही हेवा वाटे त्या स्फटिकाची नसणे असूनही आणि असणे नसूनही लाटांबरोबर वाहत जाणे रत्न बनूनही वेचणा-याच्या प्राक्तनाची लाचारी आणि खेचणा-याच्या नशिबाची जुगारी संपत नाही कधीच त्यांच्या जीवनाची उधारी नवीन किनाऱ्यावर नव्या लाटांना सलाम

सख्या मला सवे तुझ्या कवेत रे फिरायचे नभात शुक्रचांदणे अजून ही दिसायचे कशास लाज लाजसी घडी घडीस साजणा मनात काय माझिया, कळेल का प्रिया तुला मिठीतले शहार हे धुक्यात रे जपायचे अजून "श्यामसावळ्या" कुशीत गुंतलास ना बटेत सोनकेवडा अजून माळलास ना नको व्रुथा करु उशीर मावळेल चांद रे तुझ्याच आज अंगणी हरीप्रिया खुणावते भरून टाक भांग ही हळूच कुंकवात रे उठेल आसमंत हा जपून कोर श्वास रे बेहेरे मकरंद ०१२०२१२०

आमची प्रेरणा: सावली आता ठरवलय की कवी व्हायचं नाही, पण तरीही येतो एक झटका जस जशा इतरांचा कविता दिसत जातात, कागदांच्या ढिगार्‍यात बसलेला वेचत असतो उमटलेले शब्द अन् शब्द, सोबतीला असतात ताव,कलमे, करत असतात सोबत जुळवणार्‍या यमकांशी, 'ट' ला 'ट' जोडून मुक्तछंदाच्या साक्षीने, आणि लिहीत असतो त्या कागदाच्या तुकड्यांवर उगाच काहिही, सोबतीला असते माझी आकांक्षा मी प्रसिद्ध कवी होण्याची वाट पाहात..... --- न्याहाळे कविछंद

आता ठरवलय की वेडं व्हायचं नाही, पण तरीही येतो एक झटका जस जशी संध्याकाळ होत जाते, निष्पर्ण वृक्षाखाली बसलेला वेचत असतो वाळलेल पान अन् पान, सोबतीला असतात घुबडे, वटवाघळे, करत असतात सोबत अमावस्येच्या रात्री पौणिमेच्या चंद्रासोबत चांदण्याच्या साक्षीने, आणि लिहीत असतो त्या वाळलेल्या पानांवर नक्षत्रांचे देणे, सोबतीला असते सावली उगवत्या सुर्याची वाट पाहात..... बेहेरे मकरंद ११०२२१७१

जागु ताईंनी कलादालनात आजवर प्रस्तुत केलेल्या सर्व रानफुलांच्या दर्शनातुन ही कविता जन्माला आली आहे.मला या कवितेतनं ही कविता ''माझी आहे'' असं श्रेय नको आहे,तेंव्हा ही कविता कशी कडु/गोड जमली असेल तशी त्या रान फुलांनाच अर्पण करतो. रानात जाउनी मी होइन या फुलांचा सहवास देवतांच्या बागेतल्या मुलांचा... किती रंगरुप त्यांचे व्हावे मनात गोळा भरगच्च रानराइ वाटे ही सांब भोळा मी एकटाच त्यांची बांधेन देवळेही परि मुळ तत्व त्यांचे आहेच देवळे-ही राना मधेच देव मानायचाच झाला रानामधुन फुलता तो रान रान झाला त्याचीच रूपकेही त्याने प्रतीत केली आंम्ही खुळ्या जनांनी भक्तीत सोय केली सारे अखेर त्याचे त्याचेच फक्त

दुलई धुक्याची अंगावर दंव निळी ओढणी गूढ नभावर कौलांवरती वलये धुराची ऊब पांघरुन जो तो भूवर झिरमिळ पालव रेशिम इरकल चित्र नव्हाळे लज्जित कणभर गोत जिव्हाळा हा सृजनाचा मकर क्रांतिचा वारू मनभर चाहुल वा ही हूल म्हाणावी येते जाते तुडवित अंतर पाचोळा उधळित स्वप्नांचा पुन्हा एकदा झुलते अंबर ....................अज्ञात

त्या दीवशी मी तीचे चित्र काढले रक्ताच्या लाल रंगाने समोरच्या कॅनव्हॉस वर, ज्यावर बर्‍याच अकृत्यांची गर्दी होती, त्यातील एका अबलक वारुला ती आवडली आणि तो तीला घेउन गेला कुठल्यातरी रम्य अरण्यात दूर दूर काही सुप्रसिद्ध तारे तारकांच्या साक्षीने जे जन्मत:च स्वयम्भू होते मी इतका शोकाकुल झालो की माझे अश्रु त्या कॅनव्हॉस वर पडले म्हणून मी घेतले तारेवर वाळत असलेले कापड ज्याने मी कॅनव्हॉसवरचे पाघळलेले रक्त पुसून काढले.... बेहेरे मकरंद ११०२२१६१

बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा सहज यावे शब्द आणि भाव उमजावा जसा! आज कविते ये फ़िरूनी सांध शब्दांनी दुवा टाक उघड्यावर मनाला, अन जराशी दे हवा लख्ख झाल्या कल्पनेला दाव आता आरसा बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा पावसाच्या हालचाली, गर्द हिरवी वाटही प्रेम शृंगारात भिजली, तारकांची रातही अन पहाटेच्या मनावर, गोड उमटावा ठसा बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा घाल कविते दान थोडे फ़ाटक्या झोळीत या अर्थ ओथंबून जावा मांडल्या ओळीत या वाहुदे जन्मांतरी मजला तुझा हा वारसा बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा -प्राजु