कविता

जागु ताईंनी कलादालनात आजवर प्रस्तुत केलेल्या सर्व रानफुलांच्या दर्शनातुन ही कविता जन्माला आली आहे.मला या कवितेतनं ही कविता ''माझी आहे'' असं श्रेय नको आहे,तेंव्हा ही कविता कशी कडु/गोड जमली असेल तशी त्या रान फुलांनाच अर्पण करतो.

रानात जाउनी मी
होइन या फुलांचा
सहवास देवतांच्या
बागेतल्या मुलांचा...

किती रंगरुप त्यांचे
व्हावे मनात गोळा
भरगच्च रानराइ
वाटे ही सांब भोळा

मी एकटाच त्यांची
बांधेन देवळेही
परि मुळ तत्व त्यांचे
आहेच देवळे-ही

राना मधेच देव
मानायचाच झाला
रानामधुन फुलता
तो रान रान झाला

दुलई धुक्याची अंगावर दंव
निळी ओढणी गूढ नभावर
कौलांवरती वलये धुराची
ऊब पांघरुन जो तो भूवर

झिरमिळ पालव रेशिम इरकल
चित्र नव्हाळे लज्जित कणभर
गोत जिव्हाळा हा सृजनाचा
मकर क्रांतिचा वारू मनभर

चाहुल वा ही हूल म्हाणावी
येते जाते तुडवित अंतर
पाचोळा उधळित स्वप्नांचा
पुन्हा एकदा झुलते अंबर

....................अज्ञात

त्या दीवशी मी तीचे चित्र काढले
रक्ताच्या लाल रंगाने
समोरच्या कॅनव्हॉस वर,
ज्यावर बर्‍याच अकृत्यांची
गर्दी होती,
त्यातील एका अबलक वारुला
ती आवडली आणि तो तीला घेउन गेला
कुठल्यातरी रम्य अरण्यात दूर दूर
काही सुप्रसिद्ध तारे तारकांच्या साक्षीने
जे जन्मत:च स्वयम्भू होते
मी इतका शोकाकुल झालो की
माझे अश्रु त्या कॅनव्हॉस वर पडले
म्हणून मी घेतले
तारेवर वाळत असलेले कापड
ज्याने मी कॅनव्हॉसवरचे
पाघळलेले रक्त पुसून काढले....

बेहेरे मकरंद
११०२२१६१

बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा
सहज यावे शब्द आणि भाव उमजावा जसा!

आज कविते ये फ़िरूनी सांध शब्दांनी दुवा
टाक उघड्यावर मनाला, अन जराशी दे हवा
लख्ख झाल्या कल्पनेला दाव आता आरसा
बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा

पावसाच्या हालचाली, गर्द हिरवी वाटही
प्रेम शृंगारात भिजली, तारकांची रातही
अन पहाटेच्या मनावर, गोड उमटावा ठसा
बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा

घाल कविते दान थोडे फ़ाटक्या झोळीत या
अर्थ ओथंबून जावा मांडल्या ओळीत या
वाहुदे जन्मांतरी मजला तुझा हा वारसा
बांधण्या कवितेत सारे मी असा घ्यावा वसा

-प्राजु

प्रतिथयश कवयित्री क्रांतीतैंचं अप्रतिम काव्य 'ऐल-पैल' वाचलं आणि मी सैरभैर झालो! मग काय आपोआप दाद निघालीच मनातून! ईर्शाद!!

ऐल मळे पैल खळे
भेटू मी कुठे, ना कळे
टाकता पाऊल वळे
बापूस माघारी!

ऐल दिवा पैल वात
भेट नाही पंध्रवड्यात
आहे काळोख घरात
खवीस दारी!

ऐल साद पैल जाई
चिंच फोक चोप देई
ओरडा घुमत जाई
भर बाजारी!

ऐल 'चंद्रा' पैल 'निशा'
अभिलाषा दशदिशा
धुमसतात वेड्यापिशा
पेटल्या सिगारी!

ऐल जान पैल सखी
बाप 'गाजरपारखी'
दमदाटी हो सारखी
'वळ' 'माघारी'!

ऐल मळा पैल तळे
जायचे कुठे ना कळे
टाकता पाऊल वळे
पुन्हा माघारी

ऐल दिवा पैल वात
भेट नाही आयुष्यात
मिट्ट काळोख घरात
अवस दारी

ऐल गंध पैल जाई
मधे गूढ खोल खाई
आक्रोश घुमत जाई
कडेकपारी

ऐल चंद्र पैल निशा
घेरतात सुन्न दिशा
घुमतात वेड्यापिशा
स्वप्नांच्या घारी

ऐल प्राण पैल सखा
जीव भेटीला पारखा
खुपतो काट्यासारखा
सल जिव्हारी

ऐलपैलाच्याही पार
तुझ्या महालाचे दार
त्याच्या पायरीशी थार
दे रे मुरारी

बरं का मंडळी ......

एकदा एका गावात .. मोठी लगीन घाई झाली
पायताणं नाही कुणाच्या .. पायामध्ये राहिली ।

फेटे आणि मुंडाशी .. डोईवर चढली
बिलवर , पाटल्या संगे .. नथ ही झुलली ।

जिलब्यांची रास .. श्रीखंडाचा घास
रंगीत रांगोळीची .. पंगतही सजली ।

नाव घ्या, नाव घ्या .. मंडळी बोलली
नवी नवी पाटलीण .. गालातच हसली ।

घेऊ कसा उखाणा .. (तिला) कोडं पडलं नवं
कोणाचं नाव ? .. आणि कसं बाई घ्यावं? ।

सगळे म्हणती बाई .. लाजू नको काही
नाव घे झोकात .. आणि सांग काही-बाही ।

अंधार हा असा, काळोखल्या दिशा
तुजवीण सख्या रे, दयनीय ही दशा

मारू कुणा मी हाका तू देवाघरचा वासी
सांगू दुखः कुणाला तू केवळ मनात वससी

दाखवू कुणाला मनातली स्वप्ने तुजसवे पाहिलेली
जो तो हळहळे क्षणभर नि दाखवे सहानुभूती

नको खोटा आधार कुणाचा जगण्यासाठी
तुझ्या प्रेमाच्या बळावर मरीन भरारी मोठी