कविता

विस्तीर्ण नभावर मेघदळे घनदाट पवनास न बंधन धावतसे फुंफाट क्षितिजास फडकल्या भोर ध्वजा कनकाच्या नांदी दिवसाची उगवे रमल पहाट तिमिरास किनारी कांचनमय अल्हाद भरल्या अंबरभर पुन्हा नव्या अभिलाषा तो अथक प्रवासी चाले आपली वाट पल्लवीत कुसुमे जीवन; नवओघात सृजनाचे दालन; उमले रोज प्रभात चेतना सकल हृदयात; चेतवी वात दुरितांस ऊब तरुछाया कधि अपघात चिरअनंत चाले योगभारला संवाद मी अंश तयाचा आक्रमतो एकांत विसरतो कसा मग मावळणे अभिजात जे ज्यास हवे ते द्यावे आपल्या हातांनी उत्तुंग वागणे राहिल चिरस्मरणात ............................अज्ञात

मनात गुंतते मन .. जनन अन मरण अभिलाषेच्या हिंदोळ्यावर चढणं अन उतरणं गुंतलेल्या मनाला आता सावर पुढे अवघड असेल वळण भावनांच्या पुराला आवर दुःखाचे अन्यथा हेच होई कारण मन होईल कावरं बावरं पण ऐक सांगते हेच असे जगणं !!

एकदा वाटलं कविता करावी... सोप्पं तर असतं.. 'र' ला 'र' आणी 'ट' ला 'ट', त्यात काय एवढं... जमेल की आपल्यालाही एवढे काय आपण 'हे' आहोत... थोडे छान, थोडे दुर्बोध, थोड रुपकात्मक,थोडे तरल, काही मात्र अगदीच वास्तव लिहू आपण चार शब्द... मात्रा देखील जमतीलच की, वृत्त थोडी अडखळ्तील ही, कवयत्रिचे देउन नाव, निभावून ही जाईलच की... मग वाटले नको असे, मग वाटले नकोच ते, मिळेल फटका, होईलही कौतुक, पण कशाला हवे जोडायला आपलं पोतेरं कवितांच्या मलमली गालिच्यांना..... ( इतरत्र पूर्वप्रकाशित)

अलिकडे 'आव आव, झटपट कवि बन जाव' असली काही मोहीम चालू असलेली दिसते. इथं असं नव्हे एकूणच सगळीकडे. तेंव्हा म्हटलं त्याच भूमिकेत शिरून त्याच भूमिकेचा जरा समाचार घ्यावा! बर्‍याच दिवसापासून वाटतोय तिटकारा उठसूट प्रसवणार्‍या काव्यमक्षिकांचा. पण आज 'प्रेयसी'मुळे कहर झाला! होणार, मीही कवि होणार, छंद नको मज, नकोत वृत्ते अलंकारही नकोत भलते गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार.. मीही कवि होणार! यमक तेवढे ठाऊक मजला तितके पुरते कवी व्हायला अंत्यपदे जुळवुनी, बाकिचा कचरा मी भरणार.. मीही कवि होणार कविता म्हणजे हवीच प्रीती द्विपुएव सर्वनाम चित्ती विशेषणांच्या खिरापतीने तुझे पोट भरणार..

हे चिमुरड रोप दिवसभर आकाशाकडे तोंड करून काहीतरी बोलत राहतं ती भली मोठी निळी छत्री त्याच्याच मालकीची जणू ते सुद्धा खुशाल गोंजारतं त्याची सगळी गुपितं, हळूच दडवतं आपल्या पांढ-या शुभ्र दाढीत. आणि रात्री आपल्या प्रेमळ हातांनी झोके देत निजवतं त्याला अलगद. सकाळी उठून हे वेड पोर त्या छत्रीकडे बघून तोंडभर हसतं कोणास ठाऊक काय चालत दोघांच आपल्या आपल्यात… पण रोज सकाळी मला दिसते माझी बाग फुललेली!

किती नाजूक ती लाजते लाजत माझ्या कडे बगते तुझ्या हसण्याने संजीवनी मिळते तुझ्या असण्याने शांतता मिळते माझे आयुष्य आता बदलले सुंदर तैलचित्र मनी जाहले किती तू अशी दूर राहणार किती ह्या काळजा जाळणार तुझा दुरावा आता सहन होत नाही जीवाची घालमेल आता बघवत नाही

पहाट झाली कोंबड्याने बांग दिली मग चिमण्या पाखरांचा कलकलाट ऐकू आलां सायकलची घंटी वाजली चला पेपर आला. हे रोजचेच असते सकाळ झाली की उठणे भाग पडते चहाचा गंधही झिरपत येत असतो चहा पितापिता पेपर चाळत बसतो संप ,अपघात ,उपोषण ह्यांच्या शिवाय तो काय वाचतो ...? सिनेमाची जाहिरात बघत नाही घरबसल्या सिनेमा बघता येतो कोणताही महागाई तर वाढत असते नको ईतकी खिशाला पडलेले भोक वाढत असते तिळातिळाने....

पानगळीची किमया; सारे विवस्त्र वक्ष तरूंचे हे नक्षत्रांची नक्षी जणु की निळ्या अंबरी मय भासे डौल लास्य कमनीय विशाखा चित्र रमलतम रेषांचे चित्रकार अवघ्या विश्वाचा थबकल्यापरी आभासे प्राण प्रियेचे विरही झुरले; सुकले तट का पानांचे ?- की कात टाकली नवजन्मास्तव उबवित अंकुर पंखांचे ? मज दिसतो रजशृंगार कळीचा मी भृंगासम अवतरतो समक्ष बघतो तृप्त नहाणे अंतर्यामी उलगडतो गुणगुणतो गाणे स्वप्नांचे नवी आवरणे पांघरतो सृजनकल्प आसुया जगण्याची वाटेवरती अंथरतो ........................अज्ञात

सूर्याची जरा अधिकच फाकलेली किरणं. जणू सुटकेच्या प्रयत्नात. पण ब-याचदा ती समाधानी दिसतात कैदेतल माफक स्वातंत्र्य उपभोगताना उमटत जातात खुणा कधी कधी त्यांच्या बंडाच्या प्रकाशाच्या सावल्या जशा, आणि मग संध्याकाळी घाई घाईने ती गोळा करतात सगळ्या सावल्या आणि बांधून नेतात पुन्हा , नकोच पुरावा त्यांच्या बंडाचा, किंवा साध्या कुजबुजण्याचा सुद्धा. त्या सगळ्या सगळ्या सावल्यांमध्ये माझी सुद्धा सावली दिसते माझ्यातून फाकलेल्या धगधगणा-या, पोळलेल्या, किरणांसकट तेव्हा समजते निरर्थक धडपड, किरणांची नव्हे तर सूर्याची स्वतःपासून सुटण्याची!

मेंढीताई मेंढीताई अंगभर लोकर, मज्जा बाई - थंडी जोरात वाजली तरी तुला ऐकू येतच नाही ? बेडूकराव बेडूकराव का ओरडता डराव डराव ? येत नाही झोप तुम्हाला - बाळावर का चिडता राव ! मनीमाऊ मनीमाऊ म्याऊ म्याऊ बंद करा, उंदीर दिसत नाही तोवर- तुम्ही जरा मौन धरा ! भूभूदादा भूभूदादा येता जाता तुम्ही भुंकता - चोर चोरी करतानाच तुम्ही नेमके कसे पेंगता ? बगळोपंत बगळोपंत दिसतो तुमचा एकच पाय - तलावातल्या माशांनी खाल्ला का हो दुसरा पाय ?